Zaur Ustac – Şeytan…

“ŞEYTAN GİRİYƏ TUTUB” BİZLƏRİ…

“Şəhər fiziki yaxınlığın mənəvi uzaqlığıdır, 
Hamı doluşub bir avtobusa, hamı bir-birinə yaddır…”
Esad Cahangir

Soruşursan;
bunlar kimdir, nədir belə???
Bunlar havadan asılı,
Salafan torbadı, Qardaş…
Bunlar ayağa ilişən,
Plastik qablardı, Qardaş…
Daha dəqiq deyim Sənə,
Əgər, bir az yuxarıdan baxa bilsək özümüzə,
Boz çöllərdə, yayın günü
Yuvasıyla yem arası cığırında
Hey şütüyən qarışqadan fərqimiz yox…
O qarışqa;
Yüz qat bizdən şərəflidir…
Min qat bizdən dəyərlidir…
Onlar bizdən təbiidir…
Onlar bizdən səmimidir…
Öz yoluyla gedib-gəlir,
Mərdimazar olmayınca…
Uşaq vaxtı bəyənməzdim “gölə qələmsancan”-ları,
Yolda “oyun pozan” –ları,
Yazıq işçi qarışqanın;
Əppəyini əzənləri…
Cığırını pozanları…
Həp idəşib, dalaşardıq;
Qarışqaların üstündə…
İt arısı şanı tapıb, atardım kürəklərinə…
Heç ruhum da inciməzdi…
Günahdan uzaq qalardım…
Eşitmişdim belələrin;
Anaları qarğıyırdı səhər-axşam:
– “Dalıyın arası yansın”,
“Odlanasan”, mənim balam…
“İtdən olan”,
“Köpəkoğlu”, mənim bəlam…
Nəyi qoyub, hara getdik?
Dərd bir mi, iki mi, Qardaş???
Plasmaslara bürünmüş,
Möhkəm izalə edilmiş,
Dəmir qutu elementi olmuşuq biz…
Qarışqanın;
Yuvasıyla,
Yem arası cığırlarda qaldığı tək,
Daş qutular arasında,
Dəmir qutular içində,
Tor barama qurmuşuq biz…
Kələfin də ucu itib,
Əyrilmişik,
Üyülmüşük,
Çoxdan suyu süzülmüşük,
Qaxacımız çıxıb bizim…
Ayaq üstə ölmüşük biz…
Heç sevmirəm;
Qara yolda, 
Bu qırmızı “ka-bus”-ları…
Qələm sancmaq istəyirəm,
Onların üzdüyü gölə…
Hə Qardaşım;
Daş qutular arasında,
Dəmir qutular içində bitir zaman…
Adəmdən əsər qalmayıb, itir insan…
Daş qutular bir məhbəsdir;
Çoxu da cəhənnəm deyir…
Xaraba deyənlər də var…
Dəmir qutu;
Uçan xalça,
Cinli lampa,
Sirli torba…
Bəy otağı,
Bəzən də cəllad kötüyü…
Kimə necə sərf eləyir,
Kiminə “Sirat körpüsü”,
Kimə cənnətin özüdü…
Neçə-neçə Ata sözü,
Anaların nəsihəti,
Həyat bulur bu qutuda;
Nə qədər körpü qurulur,
Ev yıxılır bu qutuda…
Bu qutular dünyamızdan alıb bizi,
Canımızdan ayrı qoyub,
Ruhumuzu perik salıb,
Tikan üstdə qouyb bizi…
Taqqataqlı, guppaguplu dəmir qutu,

Təmtaraqlı, saray kimi;

Zırhazırlı, ax-vay dolu,

Daş qutular yorub bizi…
Aldanmışıq;
Nəfsimizə qul olmuşuq,
Yaradanın dərgahından qovulmuşuq…
Tanrı unudub bizləri…
Şeytan tutubdu giriyə,
İtibdi Haqqın izləri…
02.10.2018. Bakı. (14:29 – 39’)

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

QƏMƏR ANA – SÖZ

QƏMƏR ANADAN BİR ŞEİR

DÜNYANIN SİRRİNİ, BİLMƏK ÇƏTİNDİR…

Dəyişdikcə dünya, dəyişir dövran,
Dəyişdikcə həyat, dəyişir insan,
Dünyanı bürüyüb böhtanla, yalan, 
Yaşamaq çətindir, ölmək çətindir.

Yüz-yüz qərinələr vurubdur başa, 
İnsanlar dönübdür, torpağa, daşa.
Bu dünya sirrini, vermir sirdaşa,
Dünyanın sirrini, bilmək çətindir.

Dünyanı bölübdür, insanlar özü, 
Dağları, meşəni, dərəni, düzü, 
Yaradan yaradıb gecə, gündüzü, 
Allahın sirrini bilmək çətindir.

Yüz alim yığışıb, deyiblər bunu, 
Bu yaxında gəlir, dünyanın sonu, 
Qorxutmur bu sözlər, insan oğlunu, 
Dünyanın sirrini, bilmək çətindir.

Qəmər, alimlər də heç baş açmadı, 
Oxunun üsdündə, dünya fırlandı,
Zəlzələ, tufandan, ölkə dağıldı, 
Dünyanın sirrini, bilmək çətindir.

Müəllif: QEMER ANA

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

ABDULLA CƏFƏR

Abdulla Cəfər – bir şeir

Dəli yoxdu

(…biz qəribə insanlarıq…)

Harama əl uzatmır,
Deyirik əli yoxdu.
Dərdi çoxdu danışmır,
Deyirik dili yoxdu.

Yolu dilik-dilikdir,
Ömrü çilik-çilikdir,
Var-dövləti bilikdir,
Deyirik ləli yoxdu.

Görmədim belə alver, 
Alır , deyir yenə ver.
Qan sorur dolanır Yer,
Deyirik zəli yoxdu.

Zəif olan büzüşür,
Güclü olan döyüşür,
Hamı tullanıb düşür,
Deyirik dəli yoxdu.

Gözlərini bağlayır,
Bəm oxuyub ağlayır.
Səsi ürək dağlayır,
Deyirik zili yoxdu.

Ətir saçır hər yana,
Qalıbdır yana-yana,
Biz baxırıq tikana,
Deyirik gülü yoxdu.

Yeyirik ətin, yağın,
Çıxardırıq lap ağın,
Bol məhsullu torpağın,
Deyirik gili yoxdu.

Bizə lazımdı rəndə…
Saf, təmiz su görəndə,
Tərslikdən sən də, mən də,
Deyirik lili yoxdu.

Kim nəyi, necə qanır?..
Şam işıq saçıb yanır,
Özünü xöşbəxt sanır,
Deyirik külü yoxdu.

Bu çayın gölü yoxdu,
Bu dağın çölü yoxdu,
Günü, aya calayıb,
Deyirik ili yoxdu.

Dərd çıxır yüzə, minə,
Yaralar alır sinə,
Boğur için-içinə,
Deyirik qəmi yoxdu…

Müəllif: ABDULLA CƏFƏR

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Xanım İsmayılqızı

XanIm ismayIlQIZI “ÜÇ YARPAQ” – DA

Yanında bir nəfəs yana…

Yanında bir nəfəs yana,
Gözünü qurban eləyə.
Qəlbini çırağban edə,
Ruhunu heyran eləyə.

Bəzənəsən havasına,
Yol alasan avazına,
Qonan kimi yuvasına,
Yüz anı bir an eləyə.

Toxunulmazlığın sına,
Köklənəsən həmin ana,
Xəyalından düşüb cana,
Qanında dövran eləyə.

Varlığına çəkə səni,
Bölə tikə-tikə səni,
Sevgisinə bükə səni,
Dərdinə dərman eləyə.

İlahinin baxtlarına
Qonasan… Nur taxtlarına
Yetmədiyin vaxtlarına
Çatdırıb, mehman eləyə.

Yanında bir nəfəs yana,
Özünü həyan eləyə.
Qəlbinin oduna qata,
Eşqini bəyan eləyə.

= = = =

Allahımla təkəm, tək…

Üstümdən xatirələr
Köz pərdəsindən keçir.
Nəfəsi toxunanlar
Öz cərgəsindən keçir.
Bu yandan da bu külək…

Kərpic-kərpic hördüyüm
Zamanın vaxtı uçur.
Yaddaşımın dibində
Ayrılıq çoxdu, uçur.
Bu yandan da bu külək…

Hamı yatdığı yerdə
Oyaq olmağım gəlib.
Dünyanın hər üzünü
Görüb qalmağım gəlib.
Bu yandan da bu külək…

Bütün çılpaq ağaclar
Rəqs edir dəlim kimi.
Nə sonluğum kimidir,
Nə də əvvəlim kimi.
Bu yandan da bu külək…

Mənim günüm qaralıb,
Şəhərin üzü bozdu.
Payız qışa uduzdu,
Axı deyəsən yazdı.
Bu yandan da bu külək…

Qəminin məhbəsinə
Əsir düşənlər əsir.
Odunda, ocağında,
Yanıb bişənlər əsir.
Bu yandan da bu külək…

Çalxalanır dəniz də,
Silkələnir hava da.
Gəl indi dayan görüm
Ləngər vuran yuvada.
Bu yandan da bu külək…

Qarışıb bütün hisslər,
Yolub özünü tamam.
Ağlımdakı fırtına
Atıb düzünü tamam.
Bu yandan da bu külək…

Gözlərimi açmışam,
Allahımla təkəm, tək.
Bu təkliyimdə kiməm?
İblis, Şeytan, ya Mələk?
Bu yandan da bu külək…

= = = =

Söz – ürəyin çırpıntısı…

Gecə – ömrümün yarısı,
Yağış – dərdimin parası.
Payiz – kədərimi geyən,
Qış – qapımı qəfil döyən.
Ulduz – əlçatmaz arzumdu,
Şeir – oğlumdu, qızımdı.
Sirdaş – qəlbə yuva salan,
Övlad – məndən mənə qalan.
Sevgi – qəfl itirdiyim,
Ömür – başa yetirdiyim.
Arzu – uzaqda qalanmış,
Vüsal – sən demə yalanmış.
Dost – hərdən xəyanət edən,
Gənclik – məni atıb gedən.
Dünya – yaşamaq həvəsi,
Həsrət – ömrün son nəfəsi.
Ölüm – başıma dolanan,
Anam – hər dərdimə yanan.
Cənnət – toxunulmaz nəfəs,
Bədən – ruhumuza qəfəs.
Nəğmə – könül pıçıltısı,
Söz – ürəyin çırpıntısı.

Müəllif: Xanim Ismayilqizi

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru


PƏRİ – SÖZ DÜNYASI

Pərinin söz dünyası – öz dünyası

BİR QADIN…

Bir qadın dilənir küçə başında,
Onun gözlərini kədər bürüyüb. 
Çiynindən sallanan qara şalının,
O qara rəngini qədər bürüyüb.

Dünyanın, yükünü o çəkə-çəkə,
Ötürür həyatı o bəlkələrlə,
Gəzir sorağını acı taleyin,
Dilənir eləcə o küçələrlə.

Biri söyüş deyir,biri pul verir,
Qadının gözləri gör nələr deyir?
Kimi rüşvət yeyir,kimi qəm yeyir,
Dünyaya min dəfə o lənət deyir,

Dilənir bir parça o çörək üçün,
Övladın acıyla böyütmək üçün,
Dilənmir həqarət,bir təhqir üçün,
Dilənir ümidli gələcək üçün.

Biri villasında yatır çox rahat,
Biri Avropanı kefçün gəzərkən,
Birinin vicdanı susur narahat,
Bir parça çörəklə doyur o qadın.

Bəlkə,çox utanır dilənməyindən,
Köksü yaralanıb biganəlikdən,
O ağ bənizinin zərifliyindən,
Dünya heç xəcalət çəkirmi görən?

= = = =

DAHA…

Daha yol gözləmir indi gözlərim,
Çoxdan soyuyubdur baxislarim da 
İndi buz bağlamış pəncərəmdə də,
Daha iz salmayır naxislarim da..

Gözlərim yorulub yol gözləməkdən,
Nə dağdan gələn var, nə kənddən xəbər,
Hər dəfə ümidə bel bağlayıram,
Bəlkə bəxtim gülər sonuncu səfər.

Daha heç görmürəm isti yuxular,
Bəyaz Ay asılıb daş otağımdan,
Sübhədək gözümün kesiyin çəkir,
Süzülür,qurumur yaş yanagimdan.

Ümid kəndirini boynumdan asib,
Bir yola çıxmışam dagdan xəbərsiz,
Içimə atmışam xatirələri,
Keçir ömür yolum çağdan xəbərsiz. 

Müəllif: PARİ AZİMOVA

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru