Abdulla Məmməd

SƏN Kİ SÖZÜNDƏ HAQLISAN !

Bu toplanan rəqəmlərlə,
Yer dəyişir, cəm dəyişmir.
Yol dəyişən qədəmlərlə,
Yar dəyişir, qəm dəyişmir.

Kimi sözlə yoldan çıxır,
Kimisi oğrun göz ilə.
Hissə uyan yoldan çıxıb,
Yola getmir haq söz ilə.

Duzu səmaya çəkilən,
Diz üstə çörəyim bezir.
Ayaq altına sərilən
Ürəkdə ürək nə gəzir?!

Saf qəlbli gözə yol çəkən,
Seçim yadla yola çıxır.
Xoş sözdən gözü yol çəkən,
Günahını yola çıxır.

Düz söz ilə düzdə qalan,
Ağlına ağlar dinənin.
“Müqəddəs” sanılan yalan,
Qoyarmış ağlar dünəni.

Söz nuru düşsə qüzeyə,
Üzdə özünü haqlı san.
Etirafı qoy muzeyə,
Sən ki sözündə haqlısan!

Azərbaycan. Quba.

25.11.2019.

Müəllif: Abdulla Məmməd

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Rövşən Abdullaoğlu Dünya səyahətində – Argentina.

Tanınmış yazar Rövşən Abdullaoğlu yenidən dünya turuna çıxıb. Oxucular unutmayıbsa o, yenicə Afrika turundan qayıtmışdı. İndi isə yenidən Afrika üzərində Antaraktidaya səyahət edəcək. Xatırlaqdaq ki, yazar artıq səfərdədir. Özünün təqdim etdiyi marşurut belədir:

Xəbər verdiyimiz kimi səfər artıq başlayıb.

Rövşən Abdullaoğlu / Rovshan Abdullaoglu İstanbul Havalimanı / Istanbul Airport adlı yerdədir. Yazar :

“Artıq İstanbul hava limanındayıq. 18-19 saatlıq növbəti uçuşa hazırlaşırıq. Antarktida səfərimiz davam edir.”

Rövşən Abdullaoğlu / Rovshan AbdullaogluBuenos Aires, Argentina şəhərindədir. Yazarın öz dilindən: 

“Bütün dostları salamlayıram. Hər şey yaxşıdır. Biz artıq Argentinanın paytaxtı Buenos Ayresdəyik.”

Uğurlu yollar!!! Səfər boyu məlumat verəcəyik.

Mənbə: Rövşən Abdullaoğlu / Rovshan Abdullaoglu

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Meyxoş Abdullah

Alagö
(povest)

IV hissə
(Əziz oxucu, əgər sənə görə dünyada həyatdan qiymətli heç nə
yoxdursa, onda bu əsər sənin üçün yazılmayıb…)

… Onun belindəki yekəburun oğlan atın yüyənini nə qədər dartsa da, onu nə qədər qamçılasa da, at yerə dirənib getmirdi. Yüyən o qədər tarım çəkilmişdi ki, az qalırdı ki, heyvanın cəhəngi cırılsın. Gözləri də elə iriləşmişdi ki, deyirdin bu dəqiqə hədəqəsindən şıxacaq…
Özümü heç cür ələ ala bilmirdim. Qərib yer ola, illərlə axtardığını tapasan. – Mən olmayım sən ol, de görüm nə edərsən, qardaş?! Adamın ciyəri parçalanmasın neyləsin burada, a başına dönüm. Elə kövrəlmişdim ki, heç olmayan kimi. Yazıq Alagöz də yerində fırlanıb kişnəməkdən, lap dəli olmuşdu. Yarış gedən meydançada aləm dəymişdi bir-birinə. Heç nədən xəbəri olmayan tamaşaçılar, artıq mənə hücum edirdilər. Ona görə əsəbləşmişdilər ki, onlardan çoxu Alagözə pul qoymuşdu. Oyunun udulan vaxtında kiminsə burada para-pozanlıq salması onları qəzəbləndirmişdi. İndi onlar bu adamın dərsini vermək istəyirdilər.
Elə yarışçılar arasında da aləm dəymişdi bir-birinə. Necə ki, Alagöz kişnəyərək yarışdan çıxdı, atlar arasında da çaxnaşma düşdü. Atlar bir yerə yığışdılar. Burun-buruna dayanıb, bərkdən kişnəyir, arada da arxa-arxaya dönüb qoşa şıllağa qalxırdılar. Bəziləri də həmcinslərinin ürəkparçalayan kişnərtisinə səs verərək, onun köməyinə çatmaq üçün geri həstənirdilər.
Camaat məni dövrəyə almışdı. Kimi söyür, kimi əlindəki tum dolu kağız bağlamaları başıma çırparaq məni təpikləyirdi.
Allah Ağazadənin köməyi olsun, o olmasaydı camaat mənim axrıma çıxacaqdı. Özünü qabağa verib, camaatdan xahiş etdi ki, məni vurmasınlar. Dedi ki, o qonaqdır, neçə vaxtdır ki itmiş atını axtarırmış, burada tapıb.
Adamlardan çoxu onu yaxşı tanıdığından əl saxlayıb oradan uzaqlaşdılar. Yarış meydançasının ortasında da xeyli adam toplaşmışdı. Onlar da at sahiblərinin yaxınları, dostları idi.
Halım xarablaşsa da, gözlərimi Alagözdən ayıra bilmirdim. Yazıq atın yüyənindən dörd-beş nəfər yapışmışdı. O da, gah irəli, gah da geri gedərək haray qoparırdı. Onu birtəhər çəkib apardılar.
Elə bu vaxt polislər bizi dövrəyə aldılar. Balacaboy, sarıyanız bir kişi məni polislərə göstərib, farsca nə isə deyirdi.
Polislər mənim qolumdan yapışıb aparmaq istəyirdilər ki, Ağazadə onlara nə isə başa salmağa çalışdı. Amma onlar buna əhəmiyyət verməyib, məni meydanın yanında dayanmış maşına mindirdilər. Ağazadədə onlardan icazə alıb maşına oturdu.
Artıq heç nə gözümdə deyildi, lap mənə iş kəssəydilər belə. Maşın sürətini artırsa da Alagözün cingiltili kişnərtisi, elə bil qulaqlarımın içində ilişib qalmışdı.
Ağazadənin qanı qaraydı. O əyilib qulağıma dedi:
– Baba, işlərin fırıqdır, səni tutacaqlar
Onun bu sözləri, nəinki məni qorxutdu, heç tükümü də tərpətmədi. Öz-özümə düşündüm: – Tuturlar, tutsunlar da, adam öldürməmişəm, bank yarmamışam. Atımı oğurlayıb bura gətiriblər, mən də onun dalısınca gəlmişəm də.
Maşın ikimərtəbəli bir binanın qarşısında dayandı. Maşından düşdük. İki polis işçisi qoluma girib məni otağa apardı. Burada hündürboylu, saqqalı bir polis zabiti oturmuşdu. Məni gətirənlər onunla uzun-uzadı danışdılar. O məndən nə isə soruşdu. Dönüb arxaya baxdım ki, görüm Ağazadə yanımdadır, ya yox. Gördüm ki, o, otaqda deyil.
Zabitin gözlərinin içinə baxıb, çiyinlərimi çəkdim. Yəni, demək istədim ki, mən sizin dilinizi bilmirəm.
Məni gətirənlərdən biri zabitə nə isə dedi. Zabit də başının işşarəsiylə razılığını bildirdi. Həmin şəxs dəırhal bayıra çıxdı və Ağazadə ilə birlikdə geri döndü.
Dostumu görəndə çox sevindim. Çünki, bu dilbilməzlik məni yaman pis vəziyyətdə qoymuşdu.
Ağazadə içəri girəndə zabit ayağa qalxdı və onunla ikiəlli görüşdü. Sonra oturmaq üçün ona yer göstərdi. Bunu görəndə istər-istəməz dodaqlarım qaçdı. Fikirləşdim ki, əgər onlar dost olsalar bu nənim xeyirimədir. Sonra zabit Ağazadəylə nə isə öz aralarında uzun-uzadı danışdılar. Başa düşdüm ki, iranlı dostum bütün olub- keçənləri başdan ayağa zabitə nəql edir.
Fikrimdə yanılmamışdım, “Qarabağ”, “Bakı” sözlərindən başa düşmək olurdu ki, qadasın aldığım, Ağazadə ona lap “Tarix-Nadir” danışır. Mən də ayaq üstə durub qulaq asırdım.
Ağazadə danışdıqca onun səsi, gah zilə qalxır, gah da bəmə enirdi. Adama elə gəlirdi ki, o yasin oxuyur. Eynən hüzr məclislərində eşotdiyimiz mollaların səsinə bənzəyirdi onun səsi.
O danışdıqca, zabitin sifəti gah qaralır, gah da ki, yağışdan sonra durulaşan səma kimi tərtəmiz olurdu. Yalan olmasın, onların söhbəti bir saata kimi çəkdi. Əslində, söhbət deyəndə, yazıq zabit heç ağzını açıb danışmırdı. Danışan elə iranlı dostum idi. Təkcə bir dəfə, o da başının işarəsiylə zabit göstəriş verdi ki, mənə oturmaq üçün stul versinlər. Yanımda duranlardan biri dərhal zabitin əmrini yerinə yetirdi.
Ağazadə söhbətini qurtarandan sonra, zabit də bir neçə kəlmə danışdı. Sonra hər ikisi ayağa qalxdıar. Dostum üzünü mənə tutub dedi:
– Həsən qardaş, bütün olub keçənlərin hamısını danışdım. Zabit mənim yaxın dostumdur. Bizə kömək etmək istəyir. Amma, məsələ çox ciddidir, fikirin özünüzə getməsin, bizdə qanun qanundur. Məsələ aydınlaşdırılana kimi sən burada qalacaqsan.. Narahat olma, zabit bildirdi ki, burada səninlə qonaq kimi davranılacaq. Ona görə belə oldu ki, meydanda baş verənlərdən yuxarıların da xəbəri var. Məsələni onlara izah edənəcən bir müddət vaxt lazımdır. Narahat olma, mən hər gün gəlib sənə baş çəkəcəyəm.
O, mənimlə görüşüb otaqdan çıxmaq istəyirdi ki, onu arxadan səslədim:
– Başına dönüm, onsuz da mənə görə çox əziyyət çəkirsən. Bir dənə də sənə zəhmət verim. Öyrən gör Alagöz bura necə gəlib çıxıbdır.
Dostum üzümə baxıb gülə-gülə dedi:
– Həsəncan, arxayın ol, onsuz da mən bu işlə məşğul olacağam. Çünki bu mənim özüm üçün də maraqlıdır. Vallah, bayaqkı hadisə bir an da olsun gözlərimin önündən getmir.
Ağazadə zabitlə də xudahafizləşib getdi.
Məni oradan başqa bir otağa apardılar. Otaqda, demək olar ki, bütün şərait vardı.
Artıq axşam düşürdü, yaman darıxdım. Otaq məni dəmir məngənə kimi sıxırdı. Bütün gecəni Alagöz haqqında fikirləşirdim. Ona yazığım gəldi. Yazıq heyvan indi nə çəkir? – düşündüm.
Səhəri gün qaldığım otağa bir həkim gəldi. Yanında da bizim dili bilən bir oğlan vardı.
Həkim məndən bir yerimin ağrıyıb, ağrımadığını soruşdu. Bildirdim ki, heç bir yerim ağrımır. Əslinə baxsaydın, yalan deyirdim, səhərə yaxın ürəyimin ağrısı tutmuşdu. Ha, ovuşdurdumsa, xeyiri olmadı. Fikirləşdim ki, evin yııxılsın kişi, birdən ölüb, eləyərəm qalaram bu qərib yerdə. Kimdir məni itirib, axtaran? Şükür Allaha ki, ürəyimin ağrısı səhərə yaxın məni buraxdı.
Sonra həkim yemək-içməyimlə maraqlandı. Şikayətimin olmadığını bildirdim. Ürəyimdə öz-özümə deyirdim: – “Bəxtəvərin oğlu, elə bil məni buraya kökəltməyə gətiriblər. Allahıma şükür edim ki, məni yerə yıxıb şallaqlamırlar. Çünki İrana gedib-gələnlər söhbət edirlər ki, vallah, ağına-bozuna baxmadan, kimliyindən aslı olmayaraq bir səhv iş tutanda adamı şallaqlayırlar. O qədər döyürlər ki, adamın beli qara-qançır olur.
Tərcüməçiyə dedim ki, doktora bildirsin ki, sağ olsunlar xeyli razıyam, hər şey yaxşıdır. Onlar da çıxıb getdilər.
Axşama kimi heç kəs yanıma gəlmədi. Bərk darıxdım, axı Ağazadə gəlməliydi, görəsən niyə gəlmədi. Olmaya vəziyyət çətinləşib? Yadıma, dünən onun maşında mənə dediyi sözlər düşdü. “Baba, işlərin fırıqdır, səni tutacaqlar”
Bədənimdən bir gizilti keçdi. Əgər məni burada həbs eləsələr, bundan kimin xəbəri olacaq. Guya, bizim hökumətin yadına düşən elə mən olacağam? Mənim kiminin birinin yox a, mininin başına müsibət gəlsə, heç kəsin ürəyi “cız” eləməyəcək. Bir az da sevinəcəklər ki, yardım alanların biri də azaldı.
Gecəni birtəhər keçirtdim. Elə darıxdım ki, lap olmayan kimi. Bezimişdim həyatımdan, yaşamaq istəmirdim. Razıydım heç olmasa Alagözlə məni bircə dəfə təkbətək qoysunlar, onun yalını tumurlayım, gözlərindən öpüm. Sonra öldürsələr, uf da deməzdim.
Səhər açılmaq bilmirdi. Otaqda o baş-bu başa getməkdən ayaqlarım ağrıyırdı. Bu gecə yaman uzun gəldi mənə.
Nəhayət, səhər açıldı. Səbirsizliklə gözlərimi qapıya zilləmişdim. Saat doqquza az qalmış qapı açıldı. Mənə səhər yeməyi gətirmişdilər. Heç, əlimi də vurmadım. Axşam yeməyimin üstündəydim. Ürəyim heç nə istəmirdi.
Günortaya yaxın növbətçi yenə gəldi. Bu dəfə məni çölə çıxarıb, iki gün bundan qabaq söhbət etdiyimiz zabitn yanına apardı. Otağa girəndə gördüm ki, Ağazadədə burdadır. Gözlərimə işıq gəldi. İstədim soruşam ki, bəs dünən harada idin, mənim gözləməkdən bağrım çatdadı ki?!
Amma utandım, düşündüm, Ağazadə deməz ki, bala mən sənin itən qardaşınam, ya nəyəm ki, düşəm sənin arxanca.
Onların hər ikisi əl verib mənimlə görüşdülər. Dostum vəziyyətimlə maraqlandı. Çiyinlərimi çəkdim. Demək istədim ki, necə olacağam, lap pis.
O, üzümə baxıb dilləndi:
– Görürəm bərk narahatsan, inan ki, iki gündür bircə dəqiqə də olsun boş vaxtım olmayıb Səhərdan axşamacan ora-bura qaçmışam. İndi səni bir neçə günlüyə buraxdıracağam. Məsələ çox qəlizdir, həm vətəndaşlara, həm də ki, dövlətə ziyan dəyib Camaat pullarını tələb edir. Sağ olsun başa düşən adamlar ki, kömək edirlər.. Xüsusən mənim yaxın dostum Sadiqi, o zabiti göstərərək əlavə etdi. Qaldı sənin at məsələnə onu da evdə söhbət edərik.
Biz Sadiqi deyilən polis zabiti ilə xudahafizləşib oradan çıxdıq. Yaman darıxdım. Başım bərk ağrıyırdı. İki gün olardı ki, yatmırdım. Bir tərəfdən qəriblik, digər tərəfdən də bu hadisə qanımı bərk qaraltmışdı. Burada deyiblər e, Gülümağa çox fərliydi, bir çiban da boynunun ardından çıxartdı.
Evə gəldik, Ağazadədən xahiş etdim ki, Bakıya, oğlumun evinə zəng vursun. Bilirdim ki, indi nigarandılar məndən ötrü.
Kişi nömrəni yığan kimi o dəqiqə cavab verdilər. Telefona cavab verən gəlinim idi. Səsimi eşidən kimi ağladı. – Hardasan, ay əmi, – dedi, səndən ötrü yaman darıxmışıq? Əhməddə ki , day İranda yer qalmayıb, zəng vurmasın. At nə oldu, tapa bildinmi?
Dedim, qızım narahat olmayın. Əhmədə də denən ki, heç yerə zəng vurub eləməsin, mən sağ- salamatam. Burada bir az işim var, qurtaran kimi qayıdacağam. Atı da tapmışam, bu barədə qayıdandan sonra danışaram. Hamıya məndən salam deyin, dedim və telefonu yerinə qoydum.
O dəqiqə canımda bir rahatlıq hiss etdim. Sonra gözlərimi Ağazadənin gözlərinin içinə dikdim O nə deyəcəyimi gözlərimdən oxuduğundan, məni çox da intizarda saxlamadı.
– Hə, Həsən qardaş, məsələ belə olub da. Necə ki, siz ev-eşiyinizi qoyub qaçmısınız, ermənilər də orada nə var yığışdırıblar. Uzun sözün qısası, sənin atın da bir erməni zabtindəymiş. Zabitin də Təbrizdə bir əmisi yaşayırmış. Sizin vilayət işğal olunan ərəfədə, həmin erməni də Ermənistanda imiş. Alagözü də orada görür və xoşuna gəlir. Qardaşı oğlundan xahiş edir ki, atı ona bağışlasın. Çünki, Təbrizdə erməninin ata marağı olan bir oğlu varmış. Bəli, atı alaraq gətirib Təbrizə. Dediklərinə görə, atla davranmaq çox çətin olub Bir müddət at yan-yörəsinə adam buraxmayıb. Elə kim gəlirmiş təpikləyirmiş. Sonralar yumuşalıb, – necə ki, siz yumuşalmısınız, iranlı dostum üzünü mənə tutub yarızarafat, yarıgerçək dedi.
Mən onun sözlərini təsdiqlyib dedim ki, düz deyirsən, qardaş. Biz şüurlu insanlar hər şeyi, bizə edilən zülmü, ata-babalarımızın qəbrini, doğmalarımızın nisgilini unudanda, bəs yazıq heyvan neyləsin?
İndi sənin atın Təbrizli erməninin oğlundadır, – deyə Ağazadə söhbətinin ardını danışmağa başladı. Adı da Aşotdur. Aşot İranda keçirilən at yarışlarının hamısında qalib gəlibdir. Yaman pul qazanıbdır sənin Alagözünlə. Onunla özüm danışdım. Gic göpəyoğlu mənimlə də danışmaq istəmirdi. Sənin yarışı pozmağın onun atasını yandırıbdır. Hirsindən quduz it kimi zəncir gəmirirdi. Ona dedim ki, mən Ağazadəyəm ha, özünü bir az yığışdır. Bu sözlərimdən sonra gördüm verir “vəloxa”.
Ona atı satmaq barədə deyəndə yaralı qaban kimi elə bağırdı ki, elə bil harasısa qapı arasında qalmışdı. Onunla çox çənə-boğaz vurdum. Axırda mənə nə desə yaxşıdır, dedi ki; – harda görünüb erməninin əlinə yaxşı bir şey keçə onu qaytara… Onunla söhbətdən belə anladım ki, o sənə at qaytaran deyil. Birdəfəlik bunu yadında saxla. Bir də, bu it uşağının bir şey qaytarmaqla araları yoxdur. Onları Allah yaradıb ki, ququ quşu kimi, onun-bunun yuvasında yumurtlasınlar, sonra da yumurtadan çıxan kimi yuvadakıları töksünlər bayıra. Birdə ki, qardaş, deyir: – ilanın quyruğu ulduz görməyincə ölməz. Onların o badımcan burunları əzilməsə, onlar tarıya bəndəlik eləyən deyillər. Sizdə də o fərasət yoxdur.
Çox götür-qoydan sonra sənin ata baxmağına icazə ala bildim. Bildirdim ki, sən ata baxmayınca geri dönən deyilsən. Ancaq buna bir şərtlə razı oldu ki, ona dəymiş ziyanın bir hissəsini ödəyəsən. Buna görə də məhkəmə qərar çıxartmalıdır Biz bir-iki gün də gözləməliyik.
Ağazadənin bu sözlərindən sonra əhvalım pərişan oldu. Vallah, elə bil dünya uçdu başıma, qaldım altında. İranlı dostum mənə təskinlik verməyə çalışdı?
– Darıxma, – dedi, -Allah bilən məsləhətdir, yaman günün ömrü az olar.
Ağazadənin bu sözləri məni sakitləşdirməkdən çox, bir az da hövsələdən çıxartdı. Odur ki, dedim:
– Ay başına dönüm, ay qurbanın olum, bu Allahlıq deyil e, ondan da keçib. Vallah, billah bu işlərdən Allahın xəbəri yoxdur. Harda görünüb ki, malını oğurlayalar, sonra da sahibindən qapının deşiyindən ona baxmaq üçün pul istəyələr. Yox, deyəsən mənim bağrım çatlayacaq. Daha dözə bilmirəm, dedim.
Ağazadə məni sakitləşdirməyə çalışdı:
-Baba, bir balaca səbrini bas, darıxma. Olan olub, olacağa da çarə yoxdur, bilirsən. Bir az döz, görək nə olacaq. Pul sarıdan da narahat olma mən ödəyəcəyəm.
Doğrusu, bu kişinin iki həftə ərzində mənim yolumda çəkdiyi əziyyətləri yadıma salanda xəcalətimdən əriyib yerə girirdim.
Bir-iki gün də dözməli olduq. Axır ki, məhkəmə də qərar şıxartdı. Ödənilən pul məbləğini bizim pula çevirəndə bir xeyliydi. Bu pulla bir at ilxısı almaq olardı.
Günortaya yaxın biz polis idarəsinə gəldik. Ağazadə məhkəmənin çıxartdığı qərarı və ödənilmiş pulun qəbzini polis rəisinə verdi.
O qərarı oxuyub, ödənlən pulun məbləğinə baxanda qaşlarını çatıb, uzun bir fit çaldı.
Polis rəisi bizi yola salanda məni Ağazadəyə göstərib nə isə dedi. Həmin anda iranlı dostumun sifəti qızardı. Mən anladım ki, söhbət mənim haqqımda gedir. Fikirləşdim ki, görəsən zabit mənim haqqımda nə deyə bilərdi? Yəqin deyə bilərdi ki, pulunu bunun yolunda dağıtma. Bu adam qədirbilən olsaydı, öz torpağının, öz el-obasının qədrini bilərdi. Gəldiyim qənaəti bir də ürəyimdən keçirəndə dostumdan da bərk qızardım.
Amma ürəyimdə şübhə qalmasın deyə, Ağazadədən soruşdum ki, polis rəisi nə dedi sən?
O bir az qımışdı və:
– Heç, bir söz demədi.
Dedim, sən canın nə dedi:
Ağazadə bərkdən gülüb dedi:
O dedi ki, dostunun, deyəsən, başı xarabdır. Bir atdan sarı girinc qalıb burada. Gərək onu xəstəxanada da yatıraydıq.
Özüm də bu sözə gülüb dedim:
– Qardaşcanı, düz deyir. Məni xəstəxanada yox e, gərək dəlixanada yatıraydılar
Ağazadədən xahiş etdim ki, daha qala bilmərəm, əgər mümkünsə beş dəqiqəliyə ata da baxaq, sonra mən çıxıb gedərəm.
Ağazadə bir söz deməyib mənim qoluma girdi və küçəyə çıxdıq. Bir maşına oturub erməninin evinə gəldik Əslində, buna ev də demək olmazdı. Elə bizim Bakıdakı, keşmiş “Lenin sarayı” boyda olardı.
Qapının zəngini basdıq. Qapıya orta yaşlarında arıq bir kişi çıxdı. Ağazadə onunla təmiz azərbaycanca danışdı. Kişi dərhal geri dönüb getdi. Br azdan qayıdıb bizi içəri dəvət etdi. Yəqin,bu xidmətçiydi düşündüm. Yaxşı işdir, erməninin evində azərbaycanlı xidmətçisi. Öz-özümə pıçıldadım: – Daş başına, a millət sənin, gör nə günə qalmısan e… Eynən vaxtiylə bizdə də beləydi, azərbaycanlılar Bakıda ermənilərin evində kirayədə qalırdılar.
Biz həyətə keçdik. Həyət, nə həyət. Elə bil cənnətdi, hovuz, nə bilim tovuz quşu. Deyirəm daş düşüb də bizim başımıza, qazandıqlarımızı ona-buna yedirdirik. Öz-özümüzlə didişməkdən başqa bir şey bilmirik. Həyətin ortasında dincəlmək üçün ayrıca bir yer də vardı. Orada iki nəfər oturmuşdu. O dəqiqə ağlıma gəldi ki, bunun biri Aşotdu, o biri isə onun arvadıdır.
Zənnim məni aldadmamışdı. Aşot deyilən erməni Ağazadəylə əl verib görüşdü. Mənim isə heç üzümə baxmaq istəmədi.
Onlar öz aralarında nə isə danışdılar. Sonra birlikdə, evdən xeyli aralı tikilmiş tövləyə tərəf getdik. Bu tiklinin tövlə olduğunu mənə iranlı dostum dedi. Əslində, o da bərli-bəzəkli bir evə oxşayırdı. Biz tövlənin qapısına çatanda… Həsən kişi nədənsə sözünün axırını gətirə bilmədi Əlini sırıqlısının cibinə salıb, çoxdan bəri yuyulmayan cib dəsmalını çıxartdı. Onu dürgələyib ovcunun içinə aldı. Hiss etdim ki, nə isə ürək ağrıdan bir söz eşidəcəyəm ondan.
Həsən kişi söhbətinə bir az ara verdikdən sonra, yenidən danışmağa başladı.
– Hə, biz tövlənin qapısına çatanda içəridən at kişnərtisi gəldi. Bu Alagözün səsiydi. Demək o mənim gəlişimi duymuşdu.
Qapını açıb içəri keçəndə, Alagöz bayaqkından da bərk kişnədi. – İlahi, gözlərimə inanmadım, qarşımda dayanan həmin Alagöz idi, mənim varım, yoxum olan, Alagöz…

(Ardı var…)

Müəllif: MEYXOŞ ABDULLAH

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

VAQİF KƏHRİZLİ

ANA DİLİM ÖLƏN DEYİL

Aylar ötür, il dəyişir,
Geden geri donən deyil.
Laçın könlüm pərvaz edir,
Səmasından enən deyil.

Bir dağam ki, göydə başım,
Çox qədimdir mənim yaşım.
Alovlansa bircə daşım,
Milyon illər sönən deyil.

Azərbaycan – mənim elim,
Azərbaycan – mənim dilim
Doğransa da dilim dilim
Başqa dilə çönən deyil

Həm Arazam, həm də Kürəm,
Axıb Xəzərə tökülləm.
Dilim ölsə, mən də ölləm
Ana dilim ölən deyil

Vaqif deyər, aram-aram,
Şairlikdə mən də varam.
Öz dilimlə bəxtiyaram,
Onsuz üzüm gülən deyil,
Ana dilim ölən deyil.

Müəllif: Vaqif Kəhrizli

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Qədiməli Əhməd

İlahi eşqin qatları
(M.Abdullahın “Saçlarından asılan qız” kitabı haqqında)

Hər dəfə şeir kitabları haqqında yazanda fikirlərimdə daha sərbəst oluram.Çünki poeziya ruhuma daha yaxın olur.Ürəyimin sirlərini oxucularımla paylaşanda da şeirlər köməyimə çatır….
Ancaq ədəbiyyat təkcə şeirdən ibarət deyil axı.Bu düşüncələrlə özümlə söhbət edə-edə yazıçı Meyxoş Abdullah gözlərimin önünə gəlir.Onu da qeyd edim ki,Meyxoş müəllim mənə məsafə və məkan baxımından daha yaxın ədəbi mühitdə yazıb-yaradır.Mərkəzdən bir qədər aralıda yaşasa da,son iyirmi ilin ədəb dünyasında imzası görünməkdə,Cənub ədəbi mühitini yazdığı əsərləri ilə ləyaqətlə təmsil etməkdədir.Onun əsərlərindəki incəlik,dərin lirizm,poetik fiqurlar,dilindəki səmimilik oxucu qəlbini ehtizaza gətirir.
Qeyd etdiyim kimi,yazıçı əsərləri ilə özünə geniş auditoriya qazanmışdır.Oxucu auditoriyası yazıçının bir-birindən fərqli,sanballı əsərləri ilə tanışdır…
Bu yazıda yazıçı Meyxoş Abdullahın “Saçlarından asılan qız” hekayəsi ilə oxucular arasında ədəbi körpü yaratmaq fikrindəyəm.Əsər yaxın vaxtlarda tərcüməçi-publisist Giya Paçxataşvilinin ön sözü və tərcüməsi ilə Azərbaycan və rus dillərində çap olunmuşdur.
“Saçlarından asılan qız” sevgi əsəri olmaqla həyata inamın,bağlılığın bədii ifadəsi,təcəssümüdür…
Sevgi insan qəlbində mübhəm duyğu olduğu qədər saf münasibətlərin ocaq yeridir.Həmin ocaq insan övladını isindirir,isti yapıncısına bürüyür,soyuqlardan,tufanlardan,nifrətlərdən qoruyur.Çünki o,İlahi duyğudu,amaldı.Çünki Tanrısal sevgi dünyanı da hər bəladan qurtarmağa qadirdir.Eşq bəşəri duyğudur.Onun anlamı dünya xalqlarının hamısı üçün eynidir.İrqindən asılı olmayaraq,sevginin dili,dini birdir.Əsl sevgi nə var,nə şöhrət tanıyır…
Meyxoş Abdullahın “Saçlarından asılan qız” əsəri də məhz bu motivlər üzərində qurulmuş sevgi əsəridir “Saçlarından asılan qız” uzaq illərin İlahi sevgisini yaxına gətirən sənət əsəridir. Onun səhifələrində 12 yaşlı qızın ürək çırpıntılarını eşidir,sevginin insanla yaşıd olduğuna inanır,insanla bir doğulduğunu görmək olur.
Nağılvarı girişlə başlanan hekayədə hadisə davam etdikcə əsərin qəhrəmanı Xatirənin taleyi oxucuda hadisəni sona qədər izləməyə maraq yaradır.Yazıçı burada yuxu pryomundan məharətlə istifadə edir.Burada Ağ divin insanlaşan obrazı yaradılır.Belə hissələr hekayəni daha da maraqlı edir.
Hekayədə maraqlı məqamlardan biri də Ağ divin paslı mıxı ürəyinə sancıb Xatirəni saçlarından həmin mıxdan asması,qolları ilə belini quçaqlayıb sinəsinə sıxmasıdır.Buradan görünür ki,aşiq qəlbindəki yaranı həmin silahla öldürüb yeni həyata başlamaq istəyir.O,sevdiyi qadını ürəyinə pərçimləməklə sevgiyə yeni həyat gətirir.
Hekayə maraqlı sonluqla bitir.

Anası yanağından süzülən göz yaşlarını silə-silə:
-Sənin taleyin yuxun kimi olacaq,qızım…Sən yuxunda gələcək taleyini görmüsən…
-Bəs o ağ div..? O hardan gələcək qismətimə?
-Sən böyü,qızım,o ağ div özü gəlib səni tapacaq…

Hekayədə hadisələrin yuxuda görüldüyü təsvir edilsə də,kökü reallığa söykənir
“Saçlarından asılan qız” iki aşiqin sevgi dayanacağı və xoşbəxtliyinin sevinclə başlanan yoludur…
Bu yolu sevgi ilə qələmə alan Meyxoş müəllimə uğurlar diləyi ilə söhbətin sonuna çatıram…                                                                   

Müəllif: Qədiməli Əhməd

Mənbə: Giya Paçxataşvili

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Müzəffər Məzahim

EY ANA YURDUM

Ey dərbədər olmiş Vətənim, dərdə yar oldum,
Tapdım özümə arxa, dayaq səndə, var oldum,
Bu dərdlərinə tapmayaraq çarə, xar oldum,
İllərdi ki,düşmənlərinə lütfikar oldum,
Qarşında günahkar oğulam, ey ana yurdum,
Sərhədlərini salmalıyam sahmana yurdum.

Qəddar yağılar həmlə edir dörd yanımızdan,
Bir gün belə çıxmır bu bəla, dərd canımızdan,
Tarix utanır toz bürümüş ad-sanımızdan,
Torpaqlarımız kündələnib öz qanımızdan,
Bir gün öcünü almalıyam, – qan-qana! Yurdum!
Sərhədlərini salmalıyam sahmana yurdum.

Məğlublara yoxdur nə bəhanə, nə bəraət,
Torpaqlarının hər qarışı dürlü bəkarət,
Bizdən təpər istər bizə qalmış bu əmanət,
Cəngdir xilasın, yoxdu buna başqa zəmanət,
Qoymam olasan hər yetənə astana yurdum,
Sərhədlərini salmalıyam sahmana yurdum.

Qeyrətli oğullarla müzəffər olacaqsan,
Hər fərdin ilə bir igid əsgər olacaqsan,
Aləmdə yenə nurlu, münəvvər olacaqsan,
Öz əzmin ilə daima sərvər olacaqsan,
Şanın düşəcəkdir yenə də dastana, yurdum,
Sərhədlərini salmalıyam sahmana yurdum.

Müəllif: Müzəffər Məzahim

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru