Наргиз Курбанова

MAMA

Родное мамино лицо
До боли милые морщины
С тобой мне рядом хорошо
Такая снится мне картина
Ты держишь дочку на руках
Рассказывая на ночь сказку
Тепло уютно сгинул страх
Идёт от мамы нега ласка
Но это было только миг
Не успеваешь насладиться
Куда то мама всё спешит
И некогда родной остановиться
С утра работа всё дела
А я скучала всё без мамы
Я вечера всегда ждала
Залезть на ручки к ней упрямо
Теперь уж взрослой стала я
И нету мамы больше рядом
Осталась детская мечта
Звучало б сердце её в награду


А́ВТОР:Наргиз Курбанова


См: Наргиз Нарочка Курбанова

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Gülnar İbrahimli

Nazım Çəkən Olmadı
Deyirəm ay ana, sən gedən gündən,
Sığal çəkən ,nazım çəkən olmadı:
Hərdən gizlənirəm,itirəm gözdən,
İstəyirəm desinlər ki, hardadı?

Niyə atdın məni ?sormaram heç vaxt,
Təki bircə anlıq sən gəl yanıma.
Sənsiz qəribədir xoş deyil həyat
Yerini verməyir heç kəs ,ay ana.

Şıltaqlıq edirəm bəzən, ara bir,
Nazımı çəkmədən etmə deyirlər.
Saçıma sığallar ,çəkilir amma,
Yetimə sığal çək səvab deyirlər.

==========================

Tanrı bəxşişidir
Niyə bəxş eylədi Tanrım bu qədər,
Ağrılı ,acılı dərdləri mənə?
Tanrı bəxşişidir çəkdiyim kədər,
Mənə nə qüsurlu,nə əlil denə.

Mənim də dünyamda günəşim parlar,
Niyə qaranlığa qərq olmalıyam?
Bu qədər sevənim əhatəmdə var,
Niyə əlillikdən mən qorxmalıyam?

Bilinməz dünyada kim nə olacaq?
Sağlamlar dərd tapır ,dərdlər sağalır.
Bu dünya sonunda kimə qalacaq?
İnsana fərq qoymur əcəl aparır.

============================

Xoşbəxtlik açarı

Xoşbəxtlik açarın versələr mənə
Görün bu dünyada nələr eylərəm.
Görərsiz dünənki qoca bir nənə
Bu gün güzgülərə deyir gözələm.

Ömrünü gileylə keçirənlərin
Taleyin yəqin ki mən dəyişərdim.
Gözlərə hökm edən dərin həsrətin
Kökünü kəsərdim,izin silərdim.

Silərdim mənfini müsbət qalardı,
Mənfisiz müsbətlər nəyə yarardı?
Xoşbəxtlik açarın versələr mənə
Mənfi də müsbət tək eşq qazanardı.

Kaş sözün silərdim bütün dillərdən
Olmazdı həyata keçməyən arzu.
Bir əsər qalmazdı müharbələrdən,
Qəlblərdə parlardı sevgi ulduzu.

Qorxular olardı canlardan uzaq,
Silahlar,atomlar məhv edilərdi.
Xoşbəxt böyüyərdi hər körpə uşaq
İnsanlarTanrıya təzim edərdi.

================================

Ayrılanlar yad deyilmi

Səni sevmək bir səhvmiş,
təkliyimlə ödəyirəm bədəlin.
Səni sevmək bir heçmiş,
yoxluğunla heç olubdur bədənim.
Əzab çəkən bir ruhum,
bir də sənin sevgin var
-yaşamaq yaratmaq uğrunda mübarizə edir onlar.
Unutmadan!bir söz də deyim sənə
Unudulan mən deyil,sən olacaqsan həyatda.
Məni unutmaq o qədər də asan deyil.
Bəs xatirələr…
Yaşanan sevgi qanadlı günlər nə olacaq?
Səni əvəz edən mənə o günləri sevgisiylə yaşadacaq.
Amma sən o günləri bir daha,
bir daha əsla yaşamayacaqsan.
Çünki, heç kim səni mənim qədər sevməyəcək.
Eşitdim məni xatirələrdə yaşatmağa çalışırsan.
Verdiyim ucuzlu hədiyyəni yanınca daşıyırsan.
Gərəkmidir bu bizə?
Yaraşırmı sevgimizə?
Faydasız peşmançılıq
lazım deyil nə sənə,nə də ki mənə.
Unut sevgim ,unut məni,
Ayrılanlar yad deyilmi?

===============================

Ata

Dünyada gör necə xoşbəxtəm ki mən
Canımda,qəlbimdə,ruhumda ata.
Sənin tək varlığım tacım var mənim
Sonsuz qüdrətinə heyranam, ata!

Atadır övladın şöhrəti,şanı
Damarda bərq vurar atanın qanı.
Ata bir tacdır ki anadır qaşı
Səndə səxavətə heyranam, ata!

Bu gün övladların sənin nurundur,
Nəvələr tükənməz ,bitməz soyundur,
Verdiyin tərbiyə mənə qürurdur
Qürurla mən səni izlərəm ,ata!
Ömrünə 100 illər istərəm, ata!

Müəllif: Gülnar İbrahimli

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Sona Amal – Sənsizlik

ƏRİTMƏZ Kİ, BAXIŞIN

Bağlanıbdır, sənə gedən yol, cığır,
Ayrılığın məni yandırıb-yaxır,
Fərqi yoxdur, ha harayla, ha çağır,
Atəşimi soyutmaz ki, barışın.

Sabahım yox, neyləyirəm dünəni,
Kimsə duymaz, mən tək bəxti dönəni,
Eşq çırağı sübhdən öncə sönəni,
Yüz dua et, isitməz ki, alqışın.

Kim qızdırar, haqdan sönən qəlbimi,
Kim calayar, eşqdən sınan qəlbimi,
Bulud kimi içdən dolan qəlbimi,
Heç ovutmaz, kiritməz göz yağışın.

Bivəfasan, verdin mənə gözdağı,
Vurdun elə dağ üstündən yüz dağı,
Daşa dönüb, qəlbim olub buz dağı,
Günəş olsa, əritməz ki, baxışın.

Eşq mələyim ünvanımı çalınca,
Mehr-ülfəti təkcə səndən alınca,
Ruh kimidir, Amal sənsiz qalınca,
Ürəyimi ovutmaz ki, çağrışın.
27. 11. 2019.

Müəllif: SONA AMAL

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

PÜSTƏ RƏVAN

PÜSTƏ (HÜSEYNOVA) RƏVANIN SÖZ DÜNYASI

ŞER YAZANDA

Fərəhli oluram mən,
Sevgi şeri yazanda,
Sevilib yaşayıram,
Sevgi şeri yazanda.

Məhəbbətlə doluram,
Qəmdən uzaq oluram,
Qanadlı quş oluram,
Sevgi şeri yazanda.

Məhəbbətlə oluram,
İçimdə duruluram,
Hər şeyi unuduram,
Sevgi şeri yazanda.

Şerim necə ucalır,
Cənnət olur bu dünyam,
Qaçıb yox olur kədər,
Sevgi şeri yazanda.

Dönüb Leyli oluram,
Eşqlə ilham alıram,
Sevinclərlə doluram,
Sevgi şeri yazanda.

<<<PÜSTƏ (HÜSEYNOVA) RƏVANIN SÖZ DÜNYASI>>>

QORXURAM

Nə danışsam, nə düşünsəm kədərdi,
Şübhələrim ürəyimdə hədərdi,
İnsan özü elə gəldi – gedərdi,
Çox sözüm var, danışmağa qorxuram.

Mən tək dərdli insanlar çox dünyada,
Eşidən yox bir – birlərin dünyada,
Çalış ki, qorx nadanlardan dünyada,
Çox sözüm var, danışmağa qorxuram.

Kədərimi tərpətməyin, qoy susum,
Danışın siz, bəlkə mən qulaq asım,
Yaxşı əməl olsun bağrıma basım,
Çox sözüm var, danışmağa qorxuram.

Yuva qurur kədər, qəlbimdə heyhat!
Ürəkdə susuram, susur bu həyat,
Ömür keçir hər an saatba saat,
Çox sözüm var, danışmağa qorxuram.

Açım ürək, nə söyləyim dünyada?!
Yenə tərsinədi hər şey dünyada,
Siz qalmayın hər nə desəz biganə,
Danışmağa dilim gəlmir qorxuram.

Səbrim yoxdur haqsızlıqdan danışım,
Püstəyəm, söz deməyə uca dağlar aşıram,
Arzulara bürünürəm qarışam,
Çox sözüm var, danışmağa qorxuram.

<<<PÜSTƏ (HÜSEYNOVA) RƏVANIN SÖZ DÜNYASI>>>

SƏNSİZ KİMƏM

Göz yaşlarım axır yanar od kimi,
Baxıram arxanca şirin ad kimi,
Boylanıram sənə bir imdad kimi,
Sənsiz kiməm?

Ömrümə gecikdin nələr düşündüm,
Sevincim olmadın necə umudum,
Qışqırıb çağırsan sinar qürurum,
Sənsiz kiməm?

Kaş arxaya dönüb gələ biləydin,
Mənim göz yaşımı silə biləydin,
Dərdimi ürəkdə belə biləydin,
Sənsiz kiməm?

Tərk edib gedəndən kədərim sönmür,
Bu zalım kədərin üzü də dönmür,
Kədərim, nifrətim torpağa gönmür,
Sənsiz kiməm?

Müəllif: PÜSTƏ (HÜSEYNOVA) RƏVAN

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Meyxoş Abdullah

Alagöz
(povest)

V və son hissə
(Əziz oxucu, əgər sənə görə dünyada həyatdan qiymətli heç nə
yoxdursa, onda bu əsər sənin üçün yazılmayıb…)

… Uzun yelkəsi, topuğuna çatan quyruğu, ceyrana bənzər duruşu, qulaqlarını şəkləyib baxması, hər şey, hər şey əvvəllər olduğu kimiydi.
Mən ona yaxınlaşıb dizlərini qucaqladım və yerə çökdüm. Bilirsən, nə baş verdi? At da dizləri üstə çöküb, başını çiynimə qoydu və elə qırıq-qırıq kişnədi ki, elə bil son nəgəsiydi.
Mən onun boynunu qucaqlayıb, gözlərindən öpdüm. Onu iysilədim. İysilədim ki, o məndən sonra vətəndən çıxmışdı, Kəlbəcərimin havasından, ətrindən bəlkə onda qalaydı, düşündüm.
Alagöz də başını qoyun-qoltuğuma, üz-gözümə sürtüb fınxırırdı. Ayağa qalxdım, Alagöz də dikəldi. Mən onun boyun-boğazını, yal-yalmanını tumarladım. Gözlərindən elə yaş axırdı ki…
Alagözlə bu cür görüşümüz, ətrafdakılara da təsir etmişdi. Arxadan hıçqırıq səsi eşitdim. Geri dönəndə gördüm ki, ağlayan erməninin cavan arvadıdır. Dostum Ağazadə isə dəsmalla gözlərini qapayaraq üzünü yana çevirmişdi. Çiyinlərinin titrəməsindən hiss etmək olurdu ki, o özündə deyil.
Aşot isə orada yox idi, çıxıb getmişdi.
Bərk həyəcanlanmışdım, qızdırmalı adamlar kimi bədənim od tutub yanırdı. Özümdə deyildim, ağlını itirmişlər kimi, atın yan-yörəsində hərlənib, öz-özümə nə isə mızıldanırdım. Məni qınama, qardaş, elə bil itirdiklərimin hamıısını tapmışdım. O, qərib yerdə Alagöz mənim üçün hər şey idi.
Ağazadə vəziyyətimin ağır olduğunu görüb, tövləyə keçdi. Atın yalmanına sığal çəkib sonra ehmalca qolumdan yapışaraq: – daha bəsdir, gedək! – dedi.
Yenidən Alagözün boynuna sarıldım. O başını çiynimə qoydu, ayrılacağımızı hiss etmişdi, elə bil. Yavaş-yavaş geri dönüb qapıya tərəf getdim. At ondan ayrıldığımı görüb elə dartındı, elə kişnədi ki, dedim bəs, tövləni xaraba qoyacaqdır. Bir də dönüb ona baxdım. İlahi, onun gözləri nə boyda olmuşdu? Elə bil, bu dəqiqə hədəqəsindən çıxıb düşəcəkdi. Burun pərləri də dəmirçi körüyü kimi qalxıb, enirdi.
Çölə çıxanda ağlamağımı erməni görməsin deyə, özümü zorla saxlamışdım. Nə qədər çalışsam da, bacarmırdım, aradabir hıçqırıq boğurdu məni.
Alagöz bir an da olsa dayanmadan kişnəyirdi. Bizdən bir az aralıda, bayaqkı erməni qadını ərinin qollarından tutaraq ona nə isə deyirdi. Boynunu çiyninə qoyub, göz yaşları axıtmağından hiss etmək olurdu ki, ərindən nə isə xahiş edir. Yalvardıqca da hönkürürdü. Əri isə onu kobudcasına kənara itələyib qovdu.
Qadın düz onun gözlərinin içinə baxdı, sonra əlini atıb stolun üstündən bir stəkan götürərək yerə çırpdı və əri tərəfə tüpürərək ağlaya-ağlaya evə qaçdı.
Biz küçəyə çıxdıq. Elə bil erməninin o dəbdəbəli həyət-bacasında bir qırıq da olsun nəfəs almamışdım. Küçəyə çıxanda dərindən nəfəs almağa başladım. Azacıq da olsa rahatlandım. Rahatlanmağım Alagözü gördüyümə görə idi, onsuz da qəlbimdən qara qanlar axırdı.
Alagözün səsi hələ də gəlirdi. Yazıq heyvan nələr çəkirdi mən bəxtiqaranın əlindən.
Maşına oturub evə gəldik. Ağazadədən xahiş etdim ki, məni yola salsın, gedirəm. O, çox yapışdı ki, bir-iki gün də qalım. Amma razı olmadım. Bildirdim ki, mənim burada qalmağımın o yazıq heyvana da ziyanı var. Atda hissiyyat güclüdür, axı. Buradan nə qədər tez uzaqlaşsam, ona da rahat olardı.
İranlı dostum daha bir söz deməyib, məni keçid məntəqəsinə gətirdi. Ayrılanda ona dil-ağız elədim. Xahiş elədim ki, bu neçə gündə çəkdiyi əziyyətlərə görə məni bağışlasın və zəhmətini mənə halal etsin. Bir də dedim ki, narahat olmasın çalışıb onun borcunu qaytaracağıq.
O mənə təskinlik verib dedi ki, belə şeylər üçün narahat olmayım. Nə etmişəmsə halal xoşun olsun, – dedi.
Ağazadə ilə ayrılanda boynumu qucaqlayıb: – yenə də gücümü vuracağam, bəlkə bir şey edə bildim, – dedi.
– Nahaq yerə özünə əziyyət vermə, onlar xoşluqla bir şey qaytaran deyillər. – dedim.
Bakıya hava qaralanda çatdım. Uşaqlarla görüşüb, öpüşdüm. Yaman qəribsəmişdik bir-birimüzçün. Bir az rahatlanandan sonra olub-keçənləri uşaqlarıma danışdım.
Bir müddət nə oğlum, nə də gəlinim dinib, danışmadılar. Elə beləcə, lal-dinməz oturub bir-birimizin üzünə baxdıq. Sonra oğlum gəlib divanda, yanımda oturdu və qolunu boynuma salıb dedi:
– Atacan, bu illər ərzində gör nə qədər əziyyət çəkdin. Daha olan olub, keçən keçibdir. Bundan sonra darıxmağın nə mənası var. Xahiş edirəm, olanları unudasan. Qaldı pul məsələsinə, narahat olma, yavaş-yavaş ödəyərik o kişinin pulunu. O da səndən ötrü çox əziyyət çəkibdir.
Bir söz deməyib, başımın işarəsiylə oğlumun sözlərini təsdiqlədim. Əslinə baxsaydın, deməyə də sözüm yox idi. Nə deyəcəkdim ki, oğlum düz deyirdi də…
Elə səhəri gün oğlum İrana, Ağazadənin ünvanına bir qədər pul yola saldı.
Bu hadisənin üstündən bir həftəyə yaxın vaxt gəlib keçdi. Axşam evdə oturub şam yeməyi yeyirdik. Birdən telefon zəng çaldı. Oğlum dəstəyi götürəndə məlum oldu ki, zəng vuran İrandandır. Bunu bilən kimi dik yerimdən qalxdım. Mənim belə qalxmağım evdəkiləri də diksindirdi.
Telefonun dəstəyini qulağıma tutanda Ağazadənin səsini eşitdim. Çox sevindim. Bir-birimizin kef-əhvalını soruşandan sonra, bildirdi ki, göndərdiyiniz əmanəti alıb. Narazılığını bildirdi, dedi ki, nə xəbərdi, məgər qaçaqaçdı, nə vaxt olsaydı göndərərdiniz də…
Ürəyimdə dedim ki, ay sağolmuş, sizin tərəfdə bilmirəm, biz tərəfdə, doğurdan da, qaşaqaçdır.
Sonra Ağazadə bir az susdu. Handan-hana bildirdi ki, Həsən kişi, sənin atın Alagöz dünən öldü…
Bu sözləri eşidəndə gözlərim qaraldı, Otaqda heç kəsi görmədim. Kor adamlar kimi əllərim havadan asıla qaldı. Yıxılmayım deyə divardan yapışdım. Çətin nəfəs alırdım. Düşündüm ki, bu dəqiqə ürəyim partlayacaqdır.
Oğlum qolumdan yapışıb divanda əyləşdirdi. Elə başım dolmuşdu ki, yazıq Ağazadəylə heç xudahafizləşə də bilmədim. Demək, Alagöz də bu dərdə tablaşa bilmədi, çərləyib öldü. Demək o, sahibiylə ayrılığa dözəmmədi. Mənsə o boyda yurd-yuvamı, var-dövlətimi, həyat yoldaşımı, qohum-əqrabamı itirdim, amma ölə bilmədim. O şüursuz heyvan, mənsə şüurlu bir insan…
Beləcə, həftələr, aylar ötdü. Oğluma yalvardım ki, mənə rayonların birind bir yer tapsın, daha Bakıda qala bilmirəm. Oğlumla, gəlinim çox dedilər, yalvardılar ki, belə etməyim. Amma mən heç kəsin sözünü eşitmədim. Çarəsiz qalıb axırda razı oldular.. İstəmirdim ki, bu vərəmli canımla onların da ömürlərini çürüdəm. Onlar hələ gənc idilər, həyatda nə görmüşdülər ki? Oğlum da sözümdən çıxmayıb, dediyim kimi məni sizin rayona gətirdi.
– Hə, qardaş, mən bədbəxt oğlunun başına gələn müsibət budur. Yazan olsa, bir kitablıqdır. İndi gəzib, dolanıram, amma nə faydası. Qabaqlar deyirdilər ki, kişini kişi eyləyən üç şeydir: – arvad, papaq, birdə ki, at. Arvadı o yurdda qoydum, torpağa da tapşıra bilmədim ki, heç olmasa ermənilər onun meyidini təhqir etməsinlər Papağıda qaçhaqaçda salıb itirdim. Atı da ki verdim erməninin əlinə. Ona görə də, Allah bunların cəzasını bu dünyada mənə çəkdirir. İnan ki, o dünyada mənə cəhənnəm odu yoxdur Mən orada çəkdiklərimi elə bu dünyada çəkirəm. Bir gözləməm var, onu gözləyirəm. Dörd-beş aydan sonra, inşallah, arzuma çataram. Elə ona görə də bu dayçanı almışam. Alagözümün dayçalığına çox oxşayır. Gözlərimdən kənara buraxmıram ki, qoy, gözümün qabağında olsun, bağrım çatlamasın, bəlkə o gözlədiyim gün gəlib çata.
– O hansı gündür, – dedim, – Həsən kişi? Bəlkə, Kəlbəcərin azad olunduğu günü gözləyirsən? Yəni, Kəlbəcər beş-altı aydan sonra azad olunacaqdır?
– Yox, qardaş, onu demirəm. O günü mən görməyəcəyəm. Nə qədər ki, kəlbəcərlilər, yurd-yuvalarından didərgin düşən bütün qaçqın, köçkünlər, dizəcən çırmalanıb, ayaqqablarını əllərinə götürərək gözləyirlər ki, torpaqları kimsə alsın, onlar da ayaqyalın, başıaçıq ora qaçsınlar, o gün olmayacaq. Guya, bunu nəzir boyun alıblar. Başqaları vətən yolunda, torpaq yolunda döyüşüb, şəhid olurlar, bizsə ayaqqablarımızı çıxarıb götürmüşük əlimizə… Yox, qardaş, belə getsə bu xamır hələ çox su aparacaq. Mən başqa günü gözləyirəm, əgər maraqlansan biləcəksən.
Hava qaralmışdı. Payızın soyuq nəfəsi adamın boyun-boğazına soxularaq bədənini üşüdürdü. Bayaqdan bəri oturmaqdan qıç-qolumuz da keyləşmişdi. Ayağa qalxdıq. Həsən kişi dayçanın çidarını açdı, onun belinə bir-iki dəfə tumar çəkib dərindən köks ötürdü. Sonra isə mənimlə xudahafizləyib, mal-qaranı hoyladı…

***
Artıq yazın ikinci ayı da girmişdi. Hər tərəf gül-çiçəyə bürünmüşdü. Havalar da yavaş-yavaş istiləşirdi.
Axşamüstüydü. Həsən kişini gördüm. Çoxdan idi ki, görüşmürdük. Yaman dəyişmişdi, bu dörd-beş ayın ərzində xeyli qocalmışdı. Artıq dayçası da böyüyüb yekə at olmuşdu. Bir az ordan-burdan söhbət etdik. Bulanıq gözlərinin dərinliyində güclə seziləcək bir işartı görünürdü. Sanki qatı dumanda görünən günəş şüasının zərrəsi idi. Bilmək olmurdu, bu işartı sönməyə doğrudur, yoxsa…
Həsən kişi sözlü adama oxşayırdı. Hiss etdim ki, ağzını dodurub mənə nə isə demək istəyirdi, amma ürək eləmirdi.
Elə mən də istədim ondan soruşam ki, o dediyin gün nə oldu, Həsən kişi, gəlib çıxmadımı? Amma onun qəmli, kədərli baxışlarından ehtiyat etdim. Qorxdum ki, onun yaralarının qaysağını qopardaram, sonra pis olar. Odur ki, heç nə demədim. Onunla xudahafizləşib ayrıldım.
Həsən kişiylə görüşdüyüm vaxtdan bir müddət də gəlib keçdi. İşdən evə qayıdırdım, gördüm ki, on iki-on üç yaşlarında bir oğlan uşağı at belində mal-qara otarır. Yaxınlaşanda fikir verib gördüm ki, oğlanın mindiyi at Həsən kişinin atıdır.
Salam verib, Həsən kişini soruşdum. Uşaq pencəyinin qoluyla burnunu silə-silə: – əmi, o öldü e.., – dedi.
– Necə yəni öldü? Nə vaxt öldü?! – deyə təəccüblə soruşdum.
Aprel ayının 2 – də, gecəyarısı özünü tövlədən asıb öldürüb, – uşaq dedi. Bu atı da hələ sağlığında mənə verəcəyini demişdi. Axı, mən ona kömək edirdim. Atın da adı Alagözdü e…
Oğlan bu sözləri deyib, atın yüyənini dartdı. At yerindən götürüldü.
Yerimdəcə donub qaldım. Fikirləşdim ki, görəsən, Həsən kişi niyə görə özünü aprelin ikisində öldürüb? Məgər onun gözlədiyi gün o gün idi? Ayın ikisində, axı nə olmuşdu?
Nə qədər fikrimi toplasam da, bir şey anlamadım. – Yox, o gün nə isə olmalıydı, axı. Bu unutqanlıq nə bəladı keçib bizim boğazımıza, – deyə, öz-özümü danladım.
Birdən, həmin uşaq Alagözün yüyənini dartıb, atı geri döndərdi və uzaqdan səsləndi:
– Əmi, bilirsən Həsən kişi özünü niyə aprelin 2-də öldürüb?! O gün, axı, Kəlbəcərin işğal olunduğu gündür!!!..
2000-2001- ci illər…

SON.

Müəllif: Meyxoş Abdullah

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Mübariz Hüseyn – Borçalı

ATA

Ya körpə, ya hakim övlad, gözündə
Bəşərdə ən böyük varlıqdı, ATA.
Gedib, görünməsə O, Yer üzündə,
Dünyanı kiçildən darlıqdı, ATA.

Övladla heç zaman açmadan üzün,
Pərdəni, izzəti gözlədər, ATA.
Ana şirin dillə istətsə özün,
Sevgini içində gizlədər, ATA.

Nisgil hücum çəksə çətin ki, gülə
Edib sinəsini, dərd yeri, ATA.
Gözündə görünsə qəmdən bir gilə,
Sızladar bəlkə də göyləri, ATA.

İnsana səmadan verilibsə can
Deyilmi, hər kısin de, cismi, ATA?
Sirrdi ki, torpağa qoyulan zaman,
Çəkilir adıyla tək ismi, ATA.

Müəll: MÜBARİZ HÜSEYN (BORÇALI)

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru