Mirza Alakbar Sabir


Ploughman
Don’t wail, don’t cry, don’t pretend you’re unhappy, ploughman!
You old, sly fox, you won’t catch us napping, ploughman!
Under some pretext or other, daily you stand at my door;
Don’t beg, don’t ask me, don’t stretch out your hand at my door!
I’m sick of seeing the whole of your clan at my door!
Don’t get ideas, don’t wear out my patience, ploughman!
Be dumb and obey me while I am gracious, ploughman!
If the year brought you peasants no gain, what do I care?
If there was no rain and no crop of grain, what do I care?
If drought spoiled the rice and barley again, what do I care?
If last year your debt with your blanket you paid, what do I care?
Now carry your rug to the market to sell, ploughman!
Be dumb and obey, for assistance don’t yell, ploughman!
Don’t try to explain that from hunger you’re dying, wretch!
You’ll never persuade me, so no use trying, wretch!
Pay what you’re due—don’t tell me you can’t—lying wretch!
Bring me barley and wheat, and rice, ploughman,
Or I’ll take off your skin in a trice, ploughman!
Swear as much as you like that you can’t—I’ll have it!
By Allah almighty, I’ll get what I’m due—I’ll have it!
You’ll be whipped and flogged black and blue—I’ll have it!
Don’t forget yourself, pay your arrears, ploughman,
Don’t overreach yourself, don’t spill vain tears, ploughman!
Your job is to plough; eat millet yourself; give me wheat, ploughman!
As long as it’s softer than stone—any stuff you can eat, ploughman.
If you don’t have water, their’s plenty of snow to heat, ploughman!
You have never seen butter or cream or meat, ploughman,
You’re used to a simple life, like a beast, ploughman!
Haven’t I always declared that I want good relations?
All an aristocrat wants is leisure and relaxation,
Idling, gambling, drinking and eating without cessation.
Such is a gentleman’s life by tradition, ploughman;
It was Allah appointed to us such an earthly mission, ploughman!

===========================================================
To the Workers of Baku
The wheel of fortune’s turning in a new way
nowadays: The working men begin to think they’re human nowadays.
They poke their noses everywhere and always nowadays.
What are we coming to when working men breathe freer nowadays?
They fght for rights and disobey the overseer nowadays!
The wheel of fortune’s turning in a new way nowadays;
The working men begin to think they’re human nowadays.
Now tell me, why do you demand respect, a simple worker?
Why raise your voice, and what can you expect, a simple worker? !
All you should do is serve the rich, though they neglect a simple worker.
Well-paid or not, you must be gratefully subdued, you simple worker,
But the wheel of fortune’s turning in a new way nowadays;
The working men begin to think they’re human nowadays,
Don’t plunge yourself into distress, take care, beware, rich man;
If any worker speaks the truth, don’t give him ear, rich man!
Don’t let the poor breathe freely—don’t you dare, rich man!
Don’t yield, don’t budge an inch, don’t give in anywhere,
rich man! For the wheel of fortune’s turning in a new way
nowadays; The working men begin to think they’re human nowadays!
Don’t pay attention, even though they may complain, the poor.
They’ve no expensive clothes nor homes—they’ve got no brain, the poor.
No property, no riches do they ever gain, the poor.
All they possess are ragged coats, shoes torn, clothes
plain, the poor. But the wheel of fortune’s turning in a new way
nowadays; The working men begin to think they’re human nowadays.
If you intend to be both free and merry in this world,
Just think about yourself, don’t have a worry in this world.
If you would have no load of woe to carry in this world,
Forget that other people’s lots are sorry in this world!
Yet the wheel of fortune’s turning in a new way
nowadays; The working men begin to think they’re human nowadays.
To think about the plight of your poor nation? By no means!
To sooth poor orphans and to stop their lamentation? By no means!
To help the poor, to give them consolation? By no means!
Yet fortune’s wheel is turning in a new way nowadays;
The working men begin to think they’re human nowadays!

MİRZƏ ƏLƏKBƏR SABİRİN DİGƏR ŞEİRLƏRİ:

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Мирза Алекпер Сабир

Ай, Хвала, Хвала, Тебе!

Вот как в мире ты живешь! Ай, хвала, хвала тебе!
Что ни слово – ересь, ложь! Ай, хвала, хвала тебе!

Значит, правда, что поэт с верой не в ладу давно,
Что умение писать лишь безбожникам дано!
Всё их дело – отрицать, веселиться, пить вино.
Снова с книгой ты бредешь? Ай, хвала, хвала тебе!

Непохожий на людей, ну-ка – к зеркалу лицом!
Хною бороду намажь, будь заправским молодцом!
Ты благочестивым стань, палец свой укрась кольцом,
Чтоб сказали все: «Хорош!..» Ай, хвала, хвала тебе!

Нет, несчастный, ты себя до могилы не поймешь!
Твой противный круглый глаз с молоканским, право, схож.
Чуть услышу речь твою – уж меня бросает в дрожь.
Ты теперь ко мне не вхож. Ай, хвала, хвала тебе!

Ты на истину взгляни ну хотя б одним глазком!
Вай! Портретами чертей ты зачем украсил дом?
Неужель тебе глаза не мозолит день за днем
Вид безбожных этих рож?… Ай, хвала, хвала тебе!

Обезумев, ты забыл все дела для суеты.
С новым платьем приобрел даже новые черты.
Любишь блеск штиблет, галош! Это ты или не ты?
Ты в грехах великих сплошь!.. Ай, хвала, хвала тебе!
Боль мою в себе умножь! Ай, хвала, хвала тебе!

===========================================================

Боюсь!


Когда я брожу по степям, по лесам,
Колючий топтать бурелом – не боюсь!

И если брожу среди знойных пустынь,
С диковинным встречусь зверьем – не боюсь!

На море, когда на мой утлый челнок
Обрушатся буря и гром, – не боюсь!

Вопящую вижу толпу дикарей,
Навстречу иду напролом – не боюсь!

На темную гору паду, словно луч,
Вулкана, что дышит огнем, – не боюсь!

В ущелье войду, словно легкая тень,
Увижу змею – что мне в том? – не боюсь!

А в заросли спрячусь, уйду в камыши,
Там встретиться с яростным львом – не боюсь!

На кладбище, если встают из могил
Вампиры во мраке ночном, – не боюсь!

В развалинах бесы и духи подчас
Кружатся, как мошки, столбом, – не боюсь!

Немало загадочных, странных людей
Встречаю в скитанье своем – не боюсь!

Короче, всего, что случается мне
Увидеть на шаре земном, – не боюсь!

Но – каюсь! – что вместе с бесстрашьем таким,
Как только – аллахом клянусь я святым! –

Войдет мусульманин в мой дом – я боюсь!
Мне страшно дышать между лживых, дурных!

Я вижу кровавые замыслы их,
Жить рядом с коварством, со злом – я боюсь,
Боюсь, боюсь, боюсь!

===================================================

Рабочему


Ты человек? Что это так, ужель считаешь ты?
Что человеком быть – пустяк, ужель считаешь ты?

У человека красота и роскошь быть должны,
Дома в убранстве у него и не сочтешь казны.
Следы усердия его на всех вещах видны.
Дворцом хибарку, грязь и мрак ужель считаешь ты?
Что человеком быть – пустяк, ужель считаешь ты?

Ты в знатном обществе, смотри, не вылезай вперед!
Перед начальством смирно стой, закрыв покрепче, рот!
Нехорошо, когда бедняк, пороча нас, орет.
Что равен богачу бедняк – ужель считаешь ты?
Что человеком быть – пустяк, ужель считаешь ты?

Кто с богачами уравнял несчастных бедняков?
Мы взяли всем: лицом, умом! Бедняк, а ты каков?
Ты о достоинствах своих и двух не свяжешь слов!
Что мы в одном ряду, простак, ужель считаешь ты?
Что человеком быть – пустяк, ужель считаешь ты?

Удел твой – молотом стучать, не зазнавайся, эй!
О равенстве мечтаешь ты? Не строй пустых затей!
Двугривенный получишь в день – уж ты и богатей?
Мильоном каждый свой пятак ужель считаешь ты?
Что человеком быть – пустяк, ужель считаешь ты?

Мы – богачи, мы – богачи! Почет и слава – нам!
А если нам дана казна, то и держава – нам!
И власть над ней принадлежит – подумай здраво! – нам!
Хозяев сборищем зевак ужель считаешь ты?
Что человеком быть – пустяк, ужель считаешь ты?

Скажи, кому обязан ты работою своей?
За наши добрые дела ты нам дерзить не смей!
Да ты за это нам воздать когда-нибудь сумей!
За честь клеймить нас так и сяк ужель считаешь ты?
Что человеком быть – пустяк, ужель считаешь ты?
Смущенье знаешь ты?
Себя ль терзаешь ты?
От срама, от стыда
В огне сгораешь ты?

MİRZƏ ƏLƏKBƏR SABİRİN DİGƏR ŞEİRLƏRİ:

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Rüstəm Behrudi AYB haqqında

– Rüstəm müəllim, AYB-dən istefa etdiyinizi açıqladınız. Sizin doğum gününüzü təbrik etmədiyinə görə artıq belə bir qurumda ola bilməyəcəyinizi dediniz. İstefanın başqa səbəbləri vardımı? Yəni hansı ehtiyacdan doğru AYB-dən istefa vermək?

– Heç bir ehtiyacdan doğmadı. Quruma münasibətim lap əvvəldən hamıya məlumdur. Mən AYB-yə üzv olduğum düz 30 ildə bircə dəfə də ora getməmişdim. Ad günüm olanda da gördüm ki, bunlardan heç bir reaksiya yoxdur. Bu məsələ məni qıcıqlandırdı. Düşündüm ki, əgər illərcə bir quruma getmirsənsə, o sənə nəyə lazımdı? Heç bir problemim yoxdur əslində AYB ilə. Mən sadəcə tək başına ədəbiyyatda çarpışan biri olmuşam. Heç kimlə işim olmayıb. Sakit biri olmuşam. Ancaq adama təsir eləyir. Mənə Avropadan, Amerikadan doğum günümlə bağlı təbriklər gəlir. Ancaq AYB susur, səni adam yerinə qoymur, təbrik eləmir. Fikrət Qoca açıqlamasında deyir ki, belə şeyi müğənnilər eləyər. Mən Fikrət müəllimə hörmətim vardı, öz dövründə imzası olan bir şair idi. Orta məktəbdə şeirlərini əzbərlədiyim adam idi. O məni tanıyırdı. Bilməli idi ki, mənim kimi adama o şeyi yazmaq olmaz. Özü də Fikrət Qocanın özü müğənnilərin özü üçün mahnı mətni yazan biridir. –  

Qərarınızdan sonra sizə sərt reaksiyalar oldu. Dedilər ki, bir təbrikə görə bu cür istedadlı şair istefa verməməlidir… 

– Bir təbrikə görə sitəm eləyəcək adam deyiləm. Sizə deyim ki, mənim haqqımda yazılan mədhiyyələri oxumuram heç. Mən ömrüm boyu düzgün bir yolda olan adam olmuşam. Türk mifologiyasını yaxşı bilirəm. Bu düşüncə tərzinə malik adam üçün təbrik böyük bir şey deyil. Ancaq bu dəfələrlə gördüyüm laqeydliyin nəticəsi idi. Həm də mən tək olmaq istəyirəm, AYB-də qalmağımın bir mənası yoxdur.

– Rüstəm müəllim, AYB-də Rafiq Tağı, daha sonra Şərif Ağayar üzvlükdən çıxarılmışdı. Bir neçə dəfə yazarlar ordakı haqsızlıqdan öz gileylərini bildirmişdilər. Bəs o zamanlar niyə istefa vermirdiniz? 

– Mən kollektiv adamı deyiləm. Öz düşüncəm olur. Çoxluğun hay-küyünə gedən adam deyiləm. Ömrüm boyu heç kimə qoşulmadım. Tək başına yaşayan adam olmuşam. Artur Şopenhauerin bir fikri var, çox xoşuma gəlir: “Mənim qulaqlarım çoxluğun və qara kütlənin hay-küyünə kardır”. Sizə maraqlı bir detalı danışım. 1984-cü il idi. İçimdə qəribə bir hiss keçirdim. Onda “Boz qurd” adlı şeirimi yazdım. O vaxt “Ədəbiyat qəzeti” o qədər populyar idi ki, bir “padborka” şeiri çıxan adam  Azərbaycanda şair kimi tanınırdı. Onda bu şeirim həmin qəzetdə çap olundu. Sizin tanıdığınız çox məşhur şairlər, “adam da heyvana şeir yazar” dedilər mənə. Onlar boz qurdun nə olduğunu bilmirdilər, başa düşmürdülər bunu. Mən isə mifologiyanı bilirdim. Mirəli Seyidov, 20 il əvvəl yazmışdı ki, Rüstəm bu şeirləri yazmasaydı türklük ideyası gedəcəkdi. Buna irad tutanlar isə üstündən xeyli vaxt keçəndən, sərhədlər açılandan sonra türkçülük haqqında, boz qurd haqqında şeirlər yazdılar. Mən azad biriyəm. Azadlıq mənim ən böyük sərvətimdir. Mən bilirəm ki, bir adamın azadlığının sərhədi o biri adamın azadlığında sona çatır. Şərif Ağayar tanıdığım, qələminə hörmət etdiyim adamdır. Rəhmətlik Rafiq Tağı da hörmət etdiyim dostum idi.  Onunla çox gözəl söhbətlərimiz olmuşdu. Xüsusilə, İslam dininə münasibətimiz. Hətta Rafiq Tağı həbsdə olanda mən ona məktub yazdım, məşhur bir məktub idi o məktub: “Romantizmin süqutu”. Bilirsiniz, onlar istefa qərarını əsaslandırmışdı. Mən isə əsaslandırmağa əsas görmədim.

 – O zaman belə demək olar: Doğum günü təbriki istefa üçün bir bəhanə idi…

 – Əlbəttə. Tamamilə doğrudur. Bu bir bəhanə idi. Sadəcə içimdən bir şey keçdi ki, mənim nə işimə qalıb. Niyə burdayam? Nə üçün? Öz-özümə bunları dedim və başa düşdüm ki, mən tək qalmalıyam.

 – Çoxluqdan xilas olmaq istədiniz… 

– Çox dəqiq vurğuladınız. Çoxluğun içində olmaq məni sıxdı. Hamı ilə bir yerdə olmaq bezdirdi. 

– AYB-nin fəaliyyəti haqqında nə düşünürsünüz?

– Mən AYB haqqında fikrimi o vaxt mərhum prezidentimiz Heydər Əliyevin yanında demişdim. Demişdim ki, dünyada belə bir təcrübə yoxdur. Orda Anar da, Elçin də oturmuşdu. Dünyadakı təcrübə necədir? Eyni düşüncəyə, yaradıcı təfəkkürə malik olan şairlər yazıçılar öz cəmiyyətlərini yaradırlar. Yəni yazarlar birliyinin ətrafında toplaşırlar.

– Hələ də eyni fikirdəsiniz AYB haqda?

– Bəli, 20 il əvvəl dediyimin üstündə dururam. 20 il əvvəl bunu demişdim, indi də deyirəm.

– Sizcə, AYB kimi quruma ehtiyac yoxdur? 

– Bəlkə də ehtiyac yoxdur. Dediyim ki, dünyada dövlət təminatı olan belə bir qurum söhbəti yoxdur. Yalnızca yaradıcı təfəkkürü eyni olan adamların yaratdığı yaxşı-pis yaradıcı təşkilarları var. Sovet hökuməti vaxtı AYB tamam başqa idi. O zaman yaradıcı adamlara ev, maşın verirdilər, yaxşı şərait qururdular. İndiki AYB-də o şeylər yoxdusa, cavanlara kömək etmirsə nəyə lazımdır elə bir qurum.

 – Amma prezident təqaüdü verilir…

– Onu da Mədəniyyət Nazirliyi hazırlayır. Dünyada belə dövlət təminatı olan qurum yoxdu. Uzağa getməyəcək. Adicə Türkiyədə belə bir qurum mövcud deyil. Orhan Pamuk Nobel mükafatını Yazıçılar Birliyinin üzvü olduğuna görə almadı ki. Bilirsiniz, böyük ədəbiyyatı tək başına yaradırlar, kollektiv yox.

 – O zaman AYB sizin böyük ədəbiyyat yaratmağınıza mane olub?

– Heç vaxt mane olmayıb. Orda olmamaq olmaqdan daha yaxşıdır.

 – Şəhriyar Del Gerani də sizin istefanız haqqında öz fikrini bildirmişdi: “Rüstəm müəllimin umacağı təxminən başadüşüləndir. Yaşın gətirdiyi hissi-emosional qərardan biri də bu olsun gərək. Biz heç nə demirik”.

– Şəhriyar tanıdığım istedadlı şairlərdən biridir. Ancaq bu məsələdə düz deməyib. Yaş artdıqca emosionallıq azalır əksinə. 

– Bir əlavəsi də var Şəhriyarın: “Amma “Salam dar ağacı” şeirinin müəllifi, hətta şəxsi Facebook səhifəsində iş yerini “Göy üzündə Allahın mirzəsi” kimi qeyd etmiş dəyərli şair dostum Rüstəm Behrudi belə xırda – ad günü təbrikləri, müsahibədə ad çəkmək janrındakı və sairi məsələləri bir şair kimi özü üçün çoxdan həll etməli, belə cüzi jest gözləntilərindən yuxarıda dayanmalıydı”. 

– Bilirsiniz, AYB mənim üçün heç vaxt mövcud olmayıb. Bu istefa qərarım təkcə təbrikə görə deyildi. AYB-nin təkcə mənə yox, hamıya münasibəti məni qıcıqlandırmışdı. Bir quruma 30 il getmirəmsə nəyimə lazım orda qalmaq? Fikrət Qoca deyir ki, AYB gələydi… AYB istedadlı bir adamı özü axtarmalı idi. Mən həbsdə yatmışdım, AYB məni heç axtarmadı. Anar müəllim dedi ki, biz bilmirdik həbs olunmağını. Bütün bu münasibətlər içimdə yığıla-yığıla sonunda bu qərarı verməyimə səbəb oldu. 

– Anar müəllim də sizin istefanızla bağlı açıqlama verib ki, AYB təmirdədir, Təbrik də olacaq, tədbir də. Sadəcə, indi Yazıçılar Birliyinin binası təmirdədir. Üstəgəl, qurumda böyük əksəriyyət məzuniyyətdədir. Təmir bitib, hamı məzuniyyətdən qayıdandan sonra onun ad gününü təbii ki, qeyd edərik. 

– 30 ildi təmirdədi AYB? Ad günü məsələsinin təmirlə nə əlaqəsi? Bu nə cür məntiqdir? 30 ildir AYB məni adam yerinə qoymayıb. 

– Anar müəllim düşünüb ki, bəlkə bunu piar üçün eləmisiniz: “Amma belə piar əsl şairə yaraşmaz. Rüstəm isə əsl şairdir”. Sizin haqqınızda da xoş söz deyib… 

– Yaxşı ki deyib. Mənim həmişə Anara münasibətim yaxşı olub. Anar ədəbiyyat tariximizdə qalacaq biridir. Bizim ən yaxşı ssenarilərimiz, əsərlərimiz Anarın qələmindən çıxıb. Hətta Anar müəllim mənim əleyhimə yazsa da, yenə də eyni fikirdə qalacaqdım. Sadəcə mənim AYB ilə bağlı bir neçə sualım var. Bir dəfə, səhv eləmirəmsə, 2004-cü ildə Orhan Pamuk Bakıya gəlmişdi. AYB-nin qurultayı idi, mən iştirak edə bilmədim. Gənc dostum Aydın Xanla Orhan Pamuku apardıq “Qurd qapısın”a, orda çox maraqlı ədəbiyyat söhbətləri elədik. Sözümü nəyə gətirirəm? Həmin gün mənə AYB-nin kitabçası, üzvlərin siyahısı verildi. Mən baxdım ki, yüzdə doxsan doqquzunu tanımıram. Şairliyimi qoyaq bir kənara. Gündəlik mətbuatı izləyən adamam, oxucuyam. Bir oxucu kimi bunları tanımıramsa, nə işim var orda mənim. Yaradıcı qurum necə olur? Orda hər kəs bir-birini tanıyır, hörmət edir. Mən isə AYB-də bu münasibəti görmədim. Hətta ədəbiyyata dəxli olmayan adamlar belə mənim əleyhimə danışırdı.

 – Rüstəm bəy, nə vaxtsa AYB sıralarına təkrar qayıtmaq fikriniz olacaqmı?

– Ayxan, sizcə, “Şaman duası”nı, ”Tənhalıqda ölüm qorxusu”nu, “Salam dar ağacı”nı yazan şair ora qayıdarmı?

 – Məncə, qayıtmaz… 

– Mən də sənlə həmfikirəm. (kulis)
İlkin mənbə: pia.az( 17:41 14.09.2016 )

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru


RAHİLƏ DÖVRAN

AHƏNGİN 
(“Ömürdən- gündən” – silsiləsindən)

Dərdlərim qatbaqat, dağlardan ağır, 
Bəd xəbər, qara gün bacadan yağır. 
Zaman eyləyibdir məni qanbağır.
Yurd-yuvam, el- obam, xalqım didərgin.

Qəhr olub yüzlərlə arzum, diləyim,
Kədərdən iş tutmur qolum, biləyim.
Hansı yaramı mən açım, bələyim?
Hər gecəm, gündüzüm, hər anım gərgin.

Asiyə dönübdür zalim ehtiyac,
Hər kəsi eləyib səfil, yoxsul, ac.
Havaya, suya da taxılıb sayğac,
Bənizlər, sifətlər hüzursuz, qəmgin.

Sərvət sığmasa da bəndə, bərəyə,
Məvacib çatmayır quru çörəyə.
Millət həsrət qalıb ətə, kərəyə,
Bunu hardan bilsin hər harın zəngin.

Efirlər, ekranlar çal- çağırdadır,
Fikirlər, xəyallar pulda, vardadır.
Bilmirlər Qarabağ, Şuşa hardadır,
Yox əmrin verəni- o şanlı cəngin.

Qəm- qüssə hökm edir ruha, həm cana,
Fərəh haram olub şair Dövrana.
Məcburdu vətəndə yadtək davrana,
Tutammır zamanın, çağın ahəngin.

Müəllif: Rahile Dovran

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

MƏMMƏD QƏDİR – MƏNƏ

Mənə

Ayüzlüm, eşqinlə ətir saçıram,
Nə həsəd aparır çiçəklər mənə.
Sevgi qanadında elə uçuram,
Min ilin tikanı çiçəklər mənə.

Könlüm bir dünya ki, eşq puçur-puçur,
Fələklər sevinir, mələklər qucur,
Sevgiyə güvənib nə gözəl uçur,
Yarpaqlar, qönçələr, ləçəklər mənə!

Sevgin səbəbimdi boy atım, canım,
Dağları titrədir bayatım, canım,
Elə şirinləşib həyatım, canım,
Yüyürür ilbizlər, böcəklər mənə.

Ruhuma dərd rəsmi çəkər gecələr,
Günümün yükünü çəkər gecələr,
Ulduz gözlərini dikər gecələr,
Öz Ay qulağını göy şəklər mənə.

Məmməd, haqdan düşür şölə, xoşbəxtəm,
Yanıb çevrilməklə külə, xoşbəxtəm,
Eybəcər dərdimlə elə xoşbəxtəm,
Nə deyər gözəllər, göyçəklər mənə?!

Müəllif: MEMMED QEDİR

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

AYGÜN SADİQ – QARABAĞ…

QARABAĞIM VAR İDİ…

Mənim bir yurdum vardı- dörd fəsildə rəngbərəng, 
Zaman həmən zamandı, çağlar o çağlar idi, 
Davaya yollananda əlimdə bircə tüfəng,
Bir də evdə xəbərsiz üç uşağım var idi…

O zaman ölməmişdik, onda bu yurdda vardıq,
Dosta dəyər göstərib, düşməni qovlayardıq,
Uşaqkən nə maraqlı oyunlar oynayardıq,
Şərtləri qəsdən pozub ağlamağım var idi…

Gör necə həsrətdəyəm, sanki çatışmır havam,
Gözüyaşlı gözləyir soyuq ocaq, boş yuvam,
Mənim orda gör neçə dost-tanışım, əqrəbam,
Böyük, barlı-bəhərli, gözəl bağım var idi…

Biz ölüncə savaşdıq, hər şeyi aldıq gözə,
Düşündük qorumasaq, Vətən haramdır bizə,
İndi məzarım belə sanki dönüb məhbəsə,
Bir vaxtlar qoruduğum bir torpağım var idi.

Adına həsrət ölən neçə gözdən yaş gələr,
Oğul, ruhum inciyir, haçan bu savaş gələr?…
Hərəyə öz yuvası doğma gələr, xoş gələr,
Mənim də bu dünyada Qarabağım var idi…

Müəllif: Aygün Sadiq

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

VASİF ZÖHRABOĞLU

Otaqda bir künc qalmadı

Bu gün də gözlədim yenə, 
Telefonun zəngi çalmadı.
Səninçün darıxmadığım,
Otaqda bir künc qalmadı.

Səndəyəm, səndə deyiləm,
Özgəyik, tanışıq kimi.
Bağlıyam əzizim, sənə
Həyassız sarmaşıq kimi.

Fikir-fikir gəlim sənə,
Udum-udum düşün gedim.
Yolları geyin gözünə,
Pəncərəndə üşün gedim.

Örpəy ört nəzər dəyməsin,
Götürməsin toz saçların. 
Mənim oğlan əllərimə, 
Bakirədir qız saçların.

Gəl, daha qovuşum sənə,
Gəl, aramız pozulmasın.
Bu gecə yat bir yuxu gör,
Sənsizliyə yozulmasın…

Bu gün də gözlədim yenə, 
Telefonun zəngi çalmadı.
Səninçün darıxmadığım,
Otaqda bir künc qalmadı.

Müəllif: Vasif Zöhraboğlu

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

ZAUR USTAC – GƏLİR…

Bu gözəli kim incidib, ay Allah?

Bu gözəli kim incidib, ay Allah?
Gözlərindən bıldır-bıldır yaş gəlir…
Ha səkdirir, ha gizlədir nəzərin,
Fırlanır yenə də mənə tuş gəlir…
* * *
İslaq baxışları dopdolu, çim naz,
Hər şeydə fayda var, əgər olsa az,
Bunu da dəftərin bir küncünə yaz,
Hər nəyi boş versən qəlbə xoş gəlir…
* * *
Ustacın sözünü boş verən sənəm,
Çarpış, xırman yerin qoy olsun sinəm,
İslat, yaxalığım qoy olsun su, nəm,
Hər yeni doğulan gözü yaş gəlir…
21.06.2019. Bakı. (20:00)

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

Məmməd Qədir

Yığışdıraq

Ayüzlüm, sən göydə, mən yer adamı,
Yer-göy söhbətini gəl yığışdıraq.
Adamın gümanı min yerə damır,
Araya vurmamış pəl yığışdıraq.

Çəkirəm dərdini naza bənzədib,
Yeyirəm təamda duza bənzədib,
Allah sevgimizi yaza bənzədib,
Səpir başımızdan gül, yığışdıraq.

Şahənşah qürurum sevginin qulu,
Ruhu sevdalılar tutur bu yolu,
Tökülüb gedire eşqin məhsulu,
Cəld olaq, yetirək əl, yığışdıraq.

Gecəyə nə lazım, nurlu bir sabah,
Şükürsüz heç gecə tapmarıq, vallah,
Sevgimiz incidi, lütf edib Allah,
Töküb başımızdan ləl, yığışdıraq.

Məmməd, hər gecənin al səhəri var,
Hər daman kirpiyin bir qəhəri var,
Vallah, yanmağın da bir təhəri var,
İlahi, nə qədər kül yığışdıraq.

Müəllif: MEMMED QEDİR

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

“MAKLER – VİP” N- 008

“MAKLER – VİP” N- 008 (0008) 21.06.2019 – BAKI.

RƏİSİ – MƏSTAN …

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

Dəvə qoca, fil ahıl, meydan qalıb məstana,

Sultan sayır özünü, “Luna park”-da ostana,

Anlamır ki, oyuq tək, dikilibdi bostana…

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

* * *

Nə boyda olursan ol, pişiklik qanda qalıb,

Şir dərisi geysən də, düşüklük canda qalıb,

Səninki züy tutmaqdı, aşıqlıq donda qalıb,

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

* * *

Nə qədər istəyirsən, əsib, coşa bilərsən,

Bu ağac sizin meydan, çıxıb, düşə bilərsən,

İstəsən bığ əkdirib, burub, eşə bilərsən,

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

* * *

Qara kəlin buynuzu görünəndə gec olar,

Motal, pota canını tara dartmaq güc olar,

Deyirlər ki, pişiyin lap yekəsi gic olar,

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

* * *

Ha gec, ha güc o gün var, dırmanassan ağaca,

Budaqdan mədət umub, yalvarassan ağaca,

Bəlkə yetə bilməyib, boylanassan ağaca,

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

21.06.2019. Bakı. (18:18)

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ