YARADICILIQ

FƏRİDİN AD GÜNÜDÜR…

DÜNYA BİR PƏNCƏRƏDİR…

(Fərid Əhmədovun əziz xatirəsinə ithaf olunur…)

“Dünya bir pəncərədir”, pəncərən olsa, qardaş…
De, heç vaxtın oldumu, pəncərədən baxmağa,
Bir-iki, tələm-seyrək, boylanmağı saymasaq…
Yuxunu görmək üçün vaxt lazımdı yatmağa,
O da, Sən də yox idi, işin-gücün çox idi…
Çoxunun gözü ackən, Sənin gözün tox idi…
* * *
Yuxusuz gözündəki bu hüzn nədi, qardaş???
Yeddi ürək gərəkdi, baxışına baxmağa,
Qəlb adlı əzamızı, qan vurmağı saymasaq…
Bizdə ürək nə gəzir, gözümüz yox baxmağa, 
O ürək Səndə idi, baxışların ox idi…
Çoxunun haqqı yoxkən, Sənin haqqın çox idi…
* * *
“Nə yatdın ki, nə yuxu”, görəsən, əziz qardaş….
Yaradan yaratmışdı, Səni oyaq qalmağa,
Ayaqüstü, sırada, göz qırpmağı saymasaq…
Yaranmışdın süzməyə, yaranmışdın dalmağa,
Düşüncə, dərin ümman, zehin, iti ox idi…
Çoxunda beş-beş olan, Səndə biri yox idi….
* * *
Damarda coşdu qanın, ürək dözmədi, qardaş…
Dizindəki təpərin bəs eylədi qalxmağa,
Dostlarının toyunda oynamağı saymasaq,
Toy-düyün də görmədin, oturmağa-qalxmağa,
Ərgənlənmiş ər idin, bəy otağın yox idi…
Çoxu sayın bilmirdi, Sənin biri yox idi…
* * *
İgid oğlu, ər idin, bilənlər bilir, qardaş…
Sənin etdiklərini ehtiyac yox saymağa,
Arada qəmli-qəmli bu baxmağı saymasaq,
Eyibin də yox idi, barmaq ilə saymağa,
Yan-yörədə bildiyin, nacis, naqis çox idi…
Bilən bilir qardaşım, Sənin mislin yox idi….
21.01.2018. Bakı. (13:33-15’)

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2018. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

#zaurustac #yazarlaraz #ustacaz #yazar #ustac #zaur_ustac

#sevin_ki_seviləsiz  #yaşayaq_yaradaq  #yazarlar_ancaq_yazarlar

===========================================================

Zaur Ustac – İnci, qərənfil…

İNCİ,  QƏRƏNFİL…

(Qərənfilə yazığım gəlir…)

Olsan da, bu işdə ən son müqəssir,

Gəl, məndən incimə, inci qərənfil…

Utanc çiçəyisən, utanc çiçəyi,

İstəsən lap  məndən inci, qərənfil…

*        *        *

Ruhum bu halından çox mütəəssir,

Yenə döşənmisən küçəyə, daşa…

Qaxınc  çiçəyisən, qaxınc çiçəyi,

Qaxanc  örf-adətə, öfkəyə, başa,

*        *        *

Bu işdə bilmirik, kimdi müqəssir,

Bizim üz qaramız, qırmızımızsan…

Həya örpəyisən, güvənc ləçəyi,

Sən bizim dünyaya qırımımızsan…

*        *        *

Ustac  tək oğullar çox mütəəssir,

Üz-üzdən utanır, dözür ağrına…

Əlacsız-əlacsız ödünc çiçəyi,

Silah əvəzinə sıxır bağrına…

20.01.2018.  Bakı. (15:00)

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2018. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

#zaurustac #yazarlaraz #ustacaz #yazar #ustac #zaur_ustac

#sevin_ki_seviləsiz  #yaşayaq_yaradaq  #yazarlar_ancaq_yazarlar

===========================================================

E. Muradxanlı “Tələbə taqımı”

Əsəd CAHANGİR :

“Etibar Muradxanlını universitet illərindən tanıyıram – mən filologiyanın dördüncü kursunda oxuyanda o, birincidəydi. Kənddən gələn, kreativ davranışından tutmuş sağlam görünüşünəcən universitet mühitinə dağ havası gətirən Etibar öz həmkursları arasında dərhal seçilirdi. İIk gördüyümdə onun barəsində qərarımı vermişdim: bu oğlan universitetə, yəqin ki, öz gücüylə daxil olub; oxuyan tələbədir; onda “nəsə” var. O vaxt mənə elə gəlirdi ki, bu potensial “nəsə” Etibarın gələcək ədəbiyyatşünas fəaliyyətində üzə çıxacaq. Sonralar məlum oldu ki, yanılmamışam, sadəcə, bir fərqlə – Etibar alim yox, yazıçı oldu.

Doxsanıncı illərin xaotik olayları çoxları kimi, bizim də gələcək planlarımıza ağlagəlməz redaktələr etdi. Mətbuatda çalışmağa başladıq, hətta hər ikimiz bir müddət “Ekspress” qəzetində birlikdə işlədik. Həmin günlərin birində Etibar “Siz mühasirədəsiniz, cənab leytenant” hekayəsinin əlyazmasını oxumaq üçün mənə verdi. Kifayət qədər irihəcmli hekayəni birnəfəsə oxudum və oxuduqca da bir məsələni özüm üçün dəqiqləşdirdim – bu hekayənin müəllifinin nasir stixiyası var.

İndi o vaxtdan iyirmi ildən çox keçir. Bu iyirmi ildə Etibarın müxtəlif mətbu orqanlarında vaxtaşırı hekayələri dərc olunub, nəsr kitabı işıq üzü görüb. İkinci – “Tələbə taqımı” kitabına daxil etdiyi hekayələr və romanın əlyazmalarını oxuduqca isə görürəm ki, iyirmi il qabaqkı ilham onu nəinki tərk etməyib, əksinə, o vaxtkı gənclik temperamenti zəngin həyat materialı və çoxillik yaradıcılıq təcrübəsindən doğan əlavə keyfiyyətlərlə daha da zənginləşib. Çünki yazmaq ehtirası Etibarın ötəri gənclik marağından, “hamı yazır, mən niyə kənarda qalım?” həvəsindən, bir sözlə, günün dəbindən yox, neyləsə də gizlədə bilmədiyi, zaman-zaman üzə çıxıb, öz gerçəkləşmək haqqını tələb edən yazıçı taleyindən doğur. Bu, Etibarı onlarla nəsr iddialısından fərqləndirən birinci amildir – onun istedadı var.

Yazılarında bəzən açıq-aşkar üzə çıxan lirik ruha, hətta sentimental notlara baxmayaraq, Etibar ən sərt mövzuda – müharibədən yazır: əksər əsərləri ya birbaşa, ya da dolayısı ilə Qarabağdan danışır; bu əsərlərdən top gurultuları, avtomat səsləri eşidilir, barıt və qan qoxusu gəlir; əsas qəhrəmanları lazım gəlsə, öz həyatını doğma torpaqlar uğrunda döyüşlərdə qurban verən vətənpərvər, əsas ideyası torpaqlarımızın erməni işğalından azad edilməsidir. Yəni o, ədəbiyyata özünəməxsus problem, mövzu və ideyaları ilə gəlib. Bu, yazıçı dostumu onlarla konyukturşikdən fərqləndirən ikinci amildir – onun öz mövzusu var.

“Tələbə taqımı” kitabına daxil olan əsərlər üç qismə bölünür: “Fəridə nənəgilin pəncərələri” povesti bizi Sovetlər Birliyinin dağılması dövrünə aparır; “Tələbə taqımı” romanı birbaşa Qarabağ müharibəsi olaylarından bəhs edir; “Qaç, nə qədər gec deyil”, “Ay çıxana qədər” hekayələri isə müharibədən sonrakı dövrdə hüquq-mühafizə orqanları işçilərinin mənəvi və fiziki rəşadətindən, sərhədlərimizin keşiyində ayıq-sayıq dayanan zabit və əsgərlərimizin qəhrəmanlıq və təhlükələrlə dolu fəaliyyətindən danışır.

İstər ön, istərsə də arxa cəbhə həyatına üz tutsun, hardan, kimdən, nədən yazırsa yazsın, Etibarın əsərlərini birləşdirən bir ümumi cəhət var – qaynağını həyatdan götürmək, təbii yaşantıya, real həyat faktlarına söykənmək və nəticə etibarilə oxucunu inandırmaq. Xüsusən də, müharibə mövzusunda yazdıqları Etibarın bir könüllü kimi iştirak etdiyi Qarabağ döyüşlərindəki canlı müşahidələrindən doğur.

Bəli, Etibar realist yazıçıdır, amma bu realizm həyatın fotosurətini çıxarmaq kimi bayağı sənət təsəvvürləri və pedant “gerçəklik” illüziyasından uzaqdır. Onun fokusuna təkcə olanlar yox, həm də olmalı olanlar düşür. Etibarın bədii dünyagörüşündə real və ideal elə təbii birləşir ki, bunlardan birinin harda başlayıb, digərinin harda qurtardığını bilmirsən. Nəticədə Fəridə nənə, Rövşən, Xudaverən, Fərhad, Ümidvar, mayor Pənahlı, leytenant Qafarov kimi bir tərəfdən tamamilə canlı, təbii özəllikəri əks etdirən, digər tərəfdən isə ən müqəddəs duyğularla yaşayan ideal insan surətləri yaranır. Etibar ləyaqətli, güclü, iradəli, qətiyyətli, xeyirxah insan surətləri, bir sözlə, müsbət qəhrəmanlar yaratmağa meyil edir. Məhz bu üzdən onun qəhrəmanları oxucunu öz ardınca aparmağa qadirdir. Bu, Etibarı başqalarından seçib ayıran üçüncü amildir.

Kitabdakı əsərlər hər biri özünün müəyyən cəhəti ilə seçilir. “Tələbə taqımı” romanı müasir döyüş nə deməkdir sualına ən xırda, mikroskopik detallarına qədər cavab verir. Mən, hətta E.M.Remarkın “Qərb cəbhəsində təbəddülat yoxdur” romanında da döyüşün belə təfərrüatlı təsvirinə rast gəlməmişəm. Etibar başı üstündə güllələr vıyıldayan, sürünməkdən dizləri qanayan qəhrəmanları ilə birlikdə oxucunu da bütün roman boyu dizin-dizin sürünməyə, vətən torpağını bağrına basmağa, onun hüzurunda baş əyməyə vadar edir.

Mən Orta əsrlər döyüşünün nə demək olduğunu ilk dəfə M.Gibsonun “Cəsur ürək” filminə baxandan sonra başa düşmüşəm. Bəlkə, bu, rejissorun fantaziyasıdır, bəlkə, tarixdə tamam başqa cür olub. Bəlkə də, sabah başqa bir rejissor at, zirehli geyim, qılınc, qalxan və nizə dövrünün döyüşlərini tamam yeni rakursdan, tamam yeni səviyyədə canlandırmaqla, Gibsonun filmini kinematoqrafiya tarixi faktına çevirəcək. Amma əsas odur ki, rejissorun heyrətamiz tarixi duyumu bizi onun çəkilişlərinin tarixilik baxımından real, sənətkarlıq baxımından (hələ ki!) ideal olduğuna inandıra bilir. Dünya kino sənətinin bu təkrarsız şedevrindən söz açmaqla yazıçı dostumun romanının da şedevr olduğunu demək istəmirəm. Amma bir məsələdə israrlıyam – Qarabağ müharibəsi haqda indiyəcən oxuduqlarım arasında məhz Etibarın romanı çağdaş hərbi texnologiya şəraitindəki döyüşün nə demək olduğunu oxucuya ən xırda təfərrüatlarına qədər göstərə bilir. Romanın son vərəqini çevirən oxucu özünü ağır, gərgin döyüşdən çıxmış yaralı əsgər kimi hiss edir.

“Tələbə taqımı” ənənəvi monoqəhrəmanlı roman deyil. Əsərin əsas qəhrəmanı hansısa konkret bir şəxs yox, özünün bütün üzvləri ilə birlikdə tələbə taqımı, bir az da geniş götürsək, vətənpərvərlik, qəhrəmanlıq və şəhadətdir. Monoqəhrəmanlı “Fəridə nənəgilin pəncərələri” povesti, “Tələbə taqımı”nın əksinə olaraq, özünün qeyri-adi, qu desən qulaq tutulan sakit aurası ilə seçilir. Amma, əslində, burda da müharibədən söz gedir. Əsərin əsas qəhrəmanı – ərini iyirmi il qabaq itirmiş, yeganə oğlu rus ordusunda xidmət edən, bir damın altında tək qaldığından öz-özüylə danışan Fəridə nənənin daxilində xeyirlə şər, işıqla qaranlıq, sevgiylə nifrət döyüşür – şəxsiyyətin ikiləşməsi baş verir. Amma Allaha iman qarını şizofreniyadan xilas edir – o, psixiatriya həkimlərinin yox, Tanırının hüzuruna gedir. Eynən Tolstoyun dayəsi (“Uşaqlıq”) kimi öz ölümünü mərdanəliklə qarşılayan və müqəddəs ayin kimi icra edən Fəridə nənənin aqibətini yazıçı ən yüksək şəhadət kimi mənalandırır. Peyğəmbər əfəndimizin buyurduğu kimi, haqq işi uğrunda meydanda döyüşmək cihadi-səğirdirsə (kiçik cihad), daxili döyüş cihadi-kəbirdir (böyük cihad).  

E.Muradxanlı öz qəhrəmanının daxili aləminə nüfuz edərək povesti ənənəvi realizm hüdudlarından çıxarır və psixoloji realizmə üz tutur. Amma məsələ bununla yekunlaşmır. Rusiyadan qayıtmış oğlu Nazim anasının ruhunu yiyəsiz qalmış evlərinin pəncərəsində görür və bununla da yazıçı bir addım da qabağa ataraq metafizik realizmə keçir.

Fəridə nənə müəyyən qədər Anarın Həmidə xalasını (“Ötən ilin son gecəsi”) xatırladır. Amma Anarın hekayəsindən fərqli olaraq, Etibarın povestində ötən ilin yox, ötən zamanın – sovet dövrünün son gecəsindən söz gedir. Etibarın qəhrəmanı, sadəcə, yeni ili yox, yeni dövrü – müstəqillik dövrünü qarşılayır. Belə rakurs povesti ailə-məişət çərçivəsindən çıxarır, ona siyasi məzmun verir. Bu, sadəcə, iki yazıçı və iki əsər yox, həm də və daha çox iki zamanın – ümid dolu, mülayim 60-cı illərlə, ümidin ancaq Allaha qaldığı, radikal 90-cı illərin fərqidir.

Fəridə nənənin oğlundan gələn məktubu oxuduqca həyat xronotopunun geri fırlanması və keçmişlərin cümləbəcümlə xatırlanması, qarının öz xəyali rəfiqəsi, gözəgörünməz oxşarı (əcəli!) ilə söhbətləri, real, psixoloji və metafizik qatlar arasındakı rahat və interaktiv keçidlər əsərin orijinal, modern tərəfləridir. Qatıqsatan Tahirə, qonşu qadın Dilbər, poçtalyon, rus dili müəllimi Tahir, ev dəllalı Xanlar kimi anturajlar əsas qəhrəman ətrafında, sadəcə, zahiri fon yaratmaqla qalmayıb, həm də 90-cı illərin təkrarsız koloritini canlandırırlar. Rus ordusunun keçmiş zabiti, pedant xarakterli, gözətçilik elədiyi yataqxanada, iş başında, oturduğu yerdə canını tapşıran Rəhim kişi obrazıyla isə yazıçı sovet ideologiyasına, ümumən başqalarına sadəlövh inamın tragikomik finalını göstərməklə qalmayıb, həm də Fəridə nənənin oğlu Nazimin oxşar gələcəyinə işarə edir.

Rəhim kişi sövet dövrünün, digər surətlər yeni zamanın, Fəridə nənə bu ikisi arasında qalmış vətənin rəmzidir. Rəmzləşdirmənin daha yüksək səviyyəsinə isə yazıçı pəncərə obrazında nail olur. Pəncərə, sadəcə, Fəridə nənənin ətrafa yox, həm də Azərbaycanın dünyaya çıxış zərurətinə işarədir. Finalda isə o, hətta metafizik (ilahi!) qata keçidin rəmzi işarəsinə çevrilir. Yazıçı 90-cı illərdə ümidin Allaha qaldığını sezir və oxcuya da sezdirə bilir.

Əsərləriylə tanışlıqdan görürsən ki, Etibar hərbi işə bağlı adamdır. Şübhə etmirəm ki, gəncliyində o özünü ordu zabiti kimi təsəvvür edirmiş. Tale süngünü qələm, döyüşçünü yazıçıyla əvəz edərək onu bədii yaradıcılıq yoluna salsa da, Etibar təslim olmayıb. Düzdür, o, taleyin hökmü ilə yazıçı olmağına olub, amma hərbi-vətənpərvərlik mövzularında yazmaq şərtilə. Və beləcə, bu mövzularda yazmağı özünün tale təyinatı kimi dərk edən, başlıca yaradıcılıq amalına çevirən bir yazıçı formalaşıb.

Bu gün Qarabağ mövzusunda yüzlərlə əsərlər yazılır, amma, məncə, ədəbiyyatımız vətən qarşısındakı borcundan hələ çıxmayıb. Bu missiyanı ən kəskin dərk edənlərdən biri, bəlkə də, birincisi E.Muradxanlıdır desəm, məncə, mübaliğəyə yol vermərəm. Mənə elə gəlir ki, Qarabağ həqiqətlərini bədii şəkildə qələmə almaq bir yazıçı kimi, onun tale təyinatıdır. Və inanıram ki, özünün gələcək yaradıcılığı ilə o, bu təyinata layiq olduğunu sübut edəcək.”

Müəllif: Esad Cahangir


İLKİN MƏNBƏ:Sözün ön və arxa cəbhəsi… – Əsəd CAHANGİR yazır

ÜMİD — XƏYALA QALIB…

ÜMİD — XƏYALA QALIB…

Xəyal, məni gör gözünlə,
Götür apar sən özünlə,
Yurda gedim yox izinlə,
Qoy tökülsün mıxım, nalım.
***
Dumana, çənə qarışım,
Neçə təpə, bələn aşım,
Kor dumanda azıb çaşım,
Lal dərədə naçar qalım.
***
Dizə qədər qara batım,
Babalarda ocaq çatım,
Təbim coşsun, qəmi atım,
Ovqat olsun şanlı balım.
***
Qara Suda yarpız dərim,
Böyük Şişdə axsın tərim,
Yoxa çıxsın dərdim – sərim,
Fərəhlənim, fit də çalım.
***
Mamır üstə bardaş qurum,
Nəfəs dərib tez də durum,
Nazlı döşə bir baş vurum,
Kor cığıra çəhlim salım.
***
Nərgiz dərim, dəstə tutum,
Bülbül ahın səsdə tutum,
Şəlalədən bəstə tutum,
Təzələnsin tövrüm, halım.
***
Tükənməsin ov həvəsim,
Dağa qalxım, tez tələsim,
Dar ciğirda bərə kəsim,
Doyunca xəyala dalım.
*** 
Yağı Yurddan ayrı salıb,
Dərd gözümün odun alıb,
XƏYAL, ÜMİD SƏNƏ QALIB,
Yurda apar, qadan alım!

Müəllif: MAYİL DOSTU

ЕСЛИ БЫ ТЫ ЗНАЛ

ЕСЛИ БЫ ТЫ ЗНАЛ

Наргиз Курбанова

Тлеет огонёк моей души,
Маленькая искорка надежды,
Я прошу, её ты не туши,
Будь со мною ласковым,..и нежным…
Стоит лишь увидеть мне тебя,
Становлюсь пунцовой я от краски,
Страстью заливается душа,
Я любви хочу твоей,..и ласки…
Сластью переполенные губы,
Будят чувства, спящие во мне,
А глаза, -сиянье изумрудов!
Как трава весеняя, в росе…
Сердце гложет от тоски, во тьме,
Если бы ты знал….как ты мне нужен…
Прилечу на крыльях я к тебе,
Только позови,…и в зной, и в стужу!
Запахом хочу твоим дышать,
Утолить любви и страсти жажду,
Не могу я чувств своих унять,
Поцелуев жду твоих, как счастья….
Я хочу почувсвовать тебя,
Страстью и любовью поделиться,
Отдала б тебе я всю себя,
Чтоб тобою вдоволь насладиться.
Как же мне унять свой страстный пыл!?
Ты, ведь, всё равно меня не слышишь….
Для меня ты будешь, есть , и был,
Даже, если ты меня не видишь!
Погаси очаг моей души,
Окропи холодною водой,
Может так потухнут угольки,
И останется лишь дым седой…

Автор:  Наргиз Курбанова

ПЕРВОИСТОЧНИК:Стихи о любви

Сергей Есенин: Стихи о любви

Стихи  о любви

Белая свитка и алый кушак,
Рву я по грядкам зардевшийся мак.
Громко звенит за селом хоровод,
Там она, там она песни поет.

Помню, как крикнула, шигая в сруб:
“Что же, красив ты, да сердцу не люб.

Кольца кудрей твоих ветрами жжет,
Гребень мой вострый дугой бережет”.

Знаю, чем чужд ей и чем я не мил:
Меньше плясал я и меньше всех пил.

Кротко я с грустью стоял у стены,
Все они пели и были пьяны.

Счастье его, что в нем меньше стыда,
В шею ей лезла его борода.

Свившись с ним в жгучее пляски кольцо,
Брызнула смехом она мне в лицо.

Белая свитка и алый кушак,
Рву я по грядкам зардевшийся мак.

Маком влюбленное сердце цветет,
Только не мне она песни поет.

***
В Хороссане есть такие двери,
Где обсыпан розами порог.
Там живет задумчивая пери.
В Хороссане есть такие двери,
Но открыть те двери я не смог.
У меня в руках довольно силы,
В волосах есть золото и медь.
Голос нежный и красивый.
У меня в руках довольно силы,
Но дверей не смог я отпереть.

Ни к чему в любви моей отвага.
И зачем? Кому мне песни петь? –
Если стала неревнивой Шага,
Коль дверей не смог я отпереть,
Ни к чему в любви моей отвага.

Мне пора обратно ехать в Русь.
Персия! Тебя ли покидаю?
Навсегда с тобою расстаюсь
Из любви к родимому мне краю?
Мне пора обратно ехать в Русь.

До свиданья, пери, до свиданья,
Пусть не смог я двери отпереть,
Ты дала красивое страданье,
Про тебя на родине мне петь.
До свиданья, пери, до свиданья.

Автор: Есенин

ПЕРВОИСТОЧНИК:

Qələndər Xaçınçaylı deyir:

İnsaf olmayan yerdə

Olmur xeyirdə, şərdə,
Hər işlərə qarışır.
İnsaf olmayan yerdə
İnsanlıqdan danışır.

Belə gətirib zaman,
İtibdir balans tamam.
Alim acından ölür,
Nazir oğlu narkaman.

Bu sualın cavabın
yuxarıda sən axtar.
Hanı hesab, kitabın?
Çoxalıbdır intihar. 

Müəllif:QƏLƏNDƏR XAÇINÇAYLI

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ VƏ WWW.USTAC.AZ

#zaurustac #yazarlaraz #ustacaz #yazar #ustac #zaur_ustac

#sevin_ki_seviləsiz  #yaşayaq_yaradaq  #yazarlar_ancaq_yazarlar

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

=========================================================

ƏJDƏR ƏLİZADƏ – PƏRVANƏ KİMİ…

PƏRVANƏ KİMİ…
(Rəməl bəhri: növ-6, variant VII)

Sən şəm ol, mən dolanım başına pərvanə kimi,
Sevmişəm çün səni, Məcnun nədi, divanə kimi.

Həsrətin çox çəkirəm mən o siyah tellərinin,
İzn(i) ver, qoy darayım saçlarını şanə kimi.

Özlədim mən səni lap çox, necə ki, sən də məni,
Sevgi hopmuş bədənə, yetmədədir qanə kimi.

Gözlərin məst eləyir şux baxıban sevgilinə,
Al yanaq lalə, ləbin qönçeyi-güldanə kimi.

Sən gülürsən, açılır qönçə dəhan, tez-tez gül,
Dişlərin cərgələnib, yanyana dürdanə kimi.

Həsrətin hey uçurur can evimi, ey dilbər,
İndi sənsiz gəzirəm sərsəri, məstanə kimi.

Görməyir göz, nə qədər dözməliyəm hicranə,
Yox əlac eyləyənim, dəhr(i)də meyxanə kimi.

Əjdərəm, cənnəti bəxş eylədi hər vəsli gülün,
Hicri qəmlər gətirir, fərz elə, qəmxanə kimi.

28.12.2018

Müəllif: ƏJDƏR ƏLİZADƏ

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ VƏ WWW.USTAC.AZ

#zaurustac #yazarlaraz #ustacaz #yazar #ustac #zaur_ustac

#sevin_ki_seviləsiz  #yaşayaq_yaradaq  #yazarlar_ancaq_yazarlar

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

=========================================================

MÜƏLLİMLƏRİN İŞƏ QƏBULUNDA BAŞ VERMİŞ YENİLİKLƏR

MÜƏLLİMLƏRİN İŞƏ QƏBULUNDA BAŞ VERMİŞ YENİLİKLƏR

2018-ci ildə İnsan Resursları Mərkəzi tərəfindən həyata keçirilmiş əsas yenilikləri diqqətinizə çatdırırıq:
1. Müddətli müqavilə ilə işləyən müəllimlərin müddətsiz müqavilə ilə işə götürülməsi müsabiqəsi. Bu müsabiqə ilk dəfə İnsan Resursları Mərkəzi tərəfindən proqram təminatı təminatı tətbiq olunmaqla mərkəzləşdirilmiş qaydada həyata keçirilmiş, müddətli müqavilə ilə işləyən 477 müəllimlə müddətsiz müqavilə bağlanılmışdır.
2. Müddətsiz müqavilə ilə işləyən müəllimlərin iş yerinin dəyişdirilməsi müsabiqəsi. Bu müsabiqə ilk dəfə İnsan Resursları proqram təminatı tətbiq olunmaqla mərkəzləşdirilmiş qaydada həyata keçirilmiş, 1294 müəllimin iş yeri dəyişdirilmişdir.
3. Ümumi təhsil müəssisələrinə müddətli müqavilə ilə müəllimlərin işə qəbulu prosesi. Müəllimlərin işə qəbulu üzrə müsabiqə başa çatdıqdan sonra İnsan Resursları Mərkəzi tərəfindən ümumi təhsil müəssisələrində boş qalan yerlərə ilk dəfə olaraq mərkəzləşdirilmiş qaydada və proqram təminatı tətbiq olunmaqla müəllimlərin müddətli müqavilə ilə işə qəbulu üzrə 4 yur həyata keçirilmişdir. Birinci turda 1178 nəfər, ikinci turda 489 nəfər, üçüncü turda 1583 nəfər, dördüncü turda isə 564 nəfər işə qəbul edilmişdir. Turlar başa çatdıqdan sonra İnsan Resursları Mərkəzi tərəfindən boş qalan vakant yerlərə yaşayış yeri, imtahan fənni, bölmə və imtahan nəticəsi nəzərə alınaraq namizədlərlə əlaqə saxlanılmış, 608 namizəd işə qəbul edilmişdir.

Qeyd:

Bütün bu dəyişikliklərdən müəllimlər və namizədlər çox razıdır. 2019-cu ildə bəzi xırda çatışmamazlıqların da aradan qalxacağına və qəbul prosesinin daha da təkmilləşəcəyinə inanırıq. Bu işdə İnsan Resursları Mərkəzinin rəhbərliyinə və bütün əməkdaşlarına uğurlar arzu edirik. Fotoda Respublikamızın tanınmış müəllimlərindən, İsmayıllı rayonunda çalışan, tarix müəllimi Təranə Məmmədovadır.

İLKİN MƏNBƏ: İNSAN RESURSLARI MƏRKƏZİ
#TəhsilNazirliyi #EduAz #EduAzIRM #Yeniil

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ VƏ WWW.USTAC.AZ

#zaurustac #yazarlaraz #ustacaz #yazar #ustac #zaur_ustac

#sevin_ki_seviləsiz  #yaşayaq_yaradaq  #yazarlar_ancaq_yazarlar

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

=========================================================