Təvəkkül Goruslu

Təvəkkül GorusluDAN BİR ŞEİR

AYRILA BİLMƏRİK

Sevgi mehrabına uzun yol gəlduk,
Mən səni, sən məni ilahi bildik,
Ürəyi ovcunda çırpınan əldik,
Ayrila bilmərik belə tələsik!

Dumanı tərk etməz dağın ətəyin,
Arısı buraxmaz balın, pətəyin,
Ayrılıq çalmasın neyin, tütəyin,
Ayrıla bilmərik belə tələsik!

Mən sənə”həyatım”, “nəfəsim” dedim,
Sən mənə həyata həvəsim dedin,
İndi hara gedək…hayana gedim,
Ayrıla bilmərik belə tələsik!

Gündüzə günəşik, gecəyə ayıq,
Birimiz dənizik, birimiz çayıq,
Sən mənə, mən sənə Tanrıdan payıq,
Ayrıla bilmərik belə tələsik!

Sən mənim çiçəyim, mən sənin gülün,
Bəzəyək sevginin çəmənin, çölün,
Ayırsa bizləri ayırar ölüm,
Ayrıla bilmərik belə tələsik!

Qoy əvvəl ruhumuz candan ayrılsın,
Ürəklər ürəkdən , qandan ayrılsın,
Təvəkkül canandan onda ayrılsın,
Ayrıla bilmərik belə tələsik!

17.09.2019.

Müəllif:TƏVƏKKÜL GORUSLU MƏMMƏDOV

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Müzəffər Məzahim

Yeni dərs ili münasibəti ilə bütün müəllim, şagird və tələbələri, ələxsüs bu il ilk dəfə məktəbə gedən balalarımızı təbrik edir, uğurlar arzulayıram. Hörmətlə: Müzəffər Məzahim

YOLUN UĞURLU OLSUN

(Birinci sinifə gedən balalarımıza)

Məktəblisən bu gündən,
Ay mənim dəcəl balam.
Necə yaraşır sənə,
Bu adın gözəl balam.

Təzə-təzə dostların,
Bu gün başında cəmdir.
Daha oyuncaqların,
Kitab, dəftər, qələmdir.

İşıqlı sabahlara,
Quş kimi aç qol-qanad.
Kitablardır pənahın,
Oxu, hər arzuna çat.

Yazacağın ilk “Ana”,
“Vətən” sözün mübarək.
Məktəbə ilk addımın,
İlkin izin mübarək.

Elə birinci gündən,
Yolun yüksəliş olsun.
Bütün dərsləri öyrən,
Qiymətlərin beş olsun.

Sevinsin müəllimin,
Atan-anan öyünsün.
Bap-balaca ürəyin,
Arzularla döynsün.

Get elm öyrən, bilik al,
Yolun uğurlu olsun.
Sənə gəl-gəl söyləyən,
İlin uğurlu olsun.

Müəllif: Müzəffər Məzahim

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

İlham Vəliyev “Vintsas” Mükafatı ilə təltif olunub

Şamaxı Dövlət Regional Kollecinin direktoru, İqtisad elmləri namizədi, dosent, cənab İlham Vəliyev “Vintsas” Mükafatı ilə təltif olunub. Mükafat laureata 16 sentyabr 2019 – cu ildə Şamaxı şəhərində – Şamaxı Dövlət Regional Kollecində – Bilik Gününə həsr olunmuş tədbirdə “Yazarlar” jurnalının Baş redaktoru, şair-publisist cənab Zaur Ustac tərəfindən şəxsən təqdim olunmuşdur.

QISA ARAYIŞ

Vəliyev İlham Əli oğlu, 7 oktyabr 1959 –cu ildə Tovuzu rayonunun Əlibəyi  (yəqin ki, bu kəndi hamı tanıyır) kəndində müəllim ailəsində anadan olub. Azərbaycan Dövlət Pedoqoji Universitetinin Riyaziyyat fakültəsini bitirib. Müəllimliklə başladığı fəaliyyəti dövründə  indiyə qədər bir çox təhsil müəssisələrində müxtəlif  vəzifələrdə çalışıb. İqtisad elmləri namizədi, dosentdir. Hal-hazırda özündən söz etdirən Şamaxı Dövlət Regional Kollecinə rəhbərlik edir.

Həm yeni tədris ilinin başlanması, həm də bu mükafat münasibəti ilə İlham müəllimi təbrik edir, fəaliyyətində yeni-yeni uğurlar arzu edirik.

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

ƏBÜLFƏZ ÜLVİ

ƏBÜLFƏZ ÜLVİ – SÖZ

SEVDAMIZA

Sev, yad fikirlərə olmayaq həmdəm,
Az fikir veririk az, sevdamıza.
Kağız səndən olsun, qələmi məndən,
Adını əlinlə yaz sevdamıza.

Sevgisiz ömür-gün asan sayılmaz,
Sevib, sevilməyən insan sayılmaz
Saç seyrək olarsa, nöqsan sayılmaz.
Təki deyilməsin daz, sevdamıza
.
Həsrəti yandıraq oda, közündə,
Məhv olar hər cürə qada közündə,
Sevdanı isidək sevda közündə,
Yan ala bilməsin buz sevdamıza

Qoparaq kəntöyü badını eşqin,
Bir az da artıraq dadını eşqin,
Gəl elə qoruyaq adını eşqin,
Qeybət “dul” deməsin “qız” sevdamıza.

Ülvi, sən də soyun dərd bələk olsa,
Əbədi geyinək xoş dilək olsa,
Bulaqdan götürək su gərək olsa,
Gözsiyu verməsin göz, sevdamıza.
12.09.2019.

<<<ƏBÜLFƏZ ÜLVİ – SÖZ>>>

DÜNYADAN KÜSMÜŞƏM

(Dünyadakı neqativliklərə)

Mən dünyadan yetərincə küsmüşəm,
Can qoyuram, düz gətirmir mənimlə.
Bir az deyil betərincə küsmüşəm,
Ortaq olub şənimlə yox, qəmimlə.

Vecə almır, namərdi çox, mərdi kəm,
Asılıdır gör kimləri, kimidən.
Mən dünyanın əvvəlini bilmirəm,
Bəlkə özü namərd olub himindən.

Məhrum edib gülü sevgi tacından,
Salmaq üçün tora, təzə tor tapıb.
Bu dünyanın günahından, suçundan,
Məhəbbət də dara düşüb, çor tapıb.

Düşünən yox, nəyi əkdim nə dərdim
Dərdin çəkmir tox acından ölənin.
Hər tikəsin min tikəyə bölərdim,
Bu dünyanı təbəqəyə bölənin.

Haqq görümmür, haqqı elə yeyiblər,
Bu dünyanın hər addımı şərdi, şər,
Zər qədrini zərgər bilər deyiblər,
Görən nə vaxt gələcəkdir o zərgər?
13.09.2019.

<<<ƏBÜLFƏZ ÜLVİ – SÖZ>>>

QALIBDIR

Nəfəsində diriliyin sehri var,
Hələ dadı damağımda qalıbdır.
Səndən gələn eşqin özəl mehri var,
Eşqin ürək otağımda qalıbdır.

Oynatmışam öz rolunda Leylimi,
İstəyimdən sən çalmısan xeylimi,
Neylədinsə cəzb etmisən meylimi,
Özgələri sorağımda qalıbdır.

Bu dünyada çox nakəslik baş alıb,
Bu xislətdən çox göz küsüb, yaş alıb,
Sən keçmisən imtahandan beş alıb,
Nadan nifrət qalağımda qalıbdır.

Nə görübdür eşqin məndə, tez alıb,
Hər şey sənin, canda mənə nə qaalıb?
Təbəssümün ürəyimdə iz salıb,
İntizarın dalağımda qalıbdır.

Əllərimi gətirəndə yaxına,
Yox demisən həmmlələrin çoxuna,
İzinin ver tellərinə toxunam,
Bu borc kimi ayağında qalıbdır.
15.09.2019.

<<<ƏBÜLFƏZ ÜLVİ – SÖZ>>>

KÖNLÜMÜ

A canım, sən bəyəm məndən keçmisən,
Axı neyləmisən əsir, könlümü?
Elə bil hicranı cəllad seçmisən,
Qılıncın sıyırıb kəsir könıümü.

Yoxsa ixtiyarın Sultan, Xan keçib,
İşlət yaxşılığa belə an keçib,
Ürəyim Məcnunun kursundan keçib,
Zənn etmə almayıb təhsil, könlümü.

Yoxsa
Tanrım mənə qəza göndərib?
Sənin qiyafəndə cəza göndərib,
Yayda da, yazda da buza döndərib,
Sən mənə verdiyin fəsil könlümü.

Sevdanı sındırsan, düzəltməz yaxı,
Tez götür aradan kədəri, ahı,
Sənin öz sinəndə döyünür, axı,
Yəqin görməmisən əsil könlümü.

Ülviyəm, taleyim onsuz dərd alıb,
Zaman elə ona qəmi sərt salıb,
Qarabağ bir, təkcə könlümdə qalıb,
Sən də götürmüsən əsir, könlümü.
16.09.2019.

Müəllif: ƏBÜLFƏZ ÜLVİ

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Məmməd Mərzili

AD GÜNÜNÜZ MÜBARƏK !!!

Bu gün (15 Sentyabr 1956 ) gözəl insan, əsl dost və sevimli şair Məmməd Mərzilinin doğum günüdür. Ad gününüz mübarək, Məmməd müəllim!!! Sizə uzun ömür, can sağlığı və bütün işlərinizdə müvəffəqiyyətlər arzu edirik!!!

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Meyxoş Abdullah

Səma mələyi…
(hekayə)

(Sən mənə Tanrı dərgahı qədər ucasan, ey Qadın… M.A.)


… O qız çox gözəl idi. Allah onu, elə bil özü üçün yaratmışdı. Bütün məharətini, sevgisini, sanki bu qızın gözəlliyinə həsr etmişdi. Uzun boyu, cazibədar görkəmi, bir baxışıyla ürəklərə dərd salan iri, qara gözləri, quş pətənəyinə bənzəyən alqırmızı dodaqları, alma kimi qıpqırmızı yanaqları, dağçayı kimi şırım-şırım şırımlanıb kürəyinə səpələnən gur, qara saçları, enli sinəsindən köynəyinin yaxasını dikəldən döşləri, o qızı göydən enmiş bir səma mələyinə bənzədirdi. Onu görən kişilər evləndikləri qadınları sarıdan nə qədər bədbəxt olduqları barədə düşünürdülər.
Qız isə, onun dərdindən ölənləri sanki görmürmüş kimi öz sirrli, sehirli aləmində idi. Heç kəsin qəlbinə dəyməz, yan-yörəsində olan, onunla maraqlananlara isə mehribanlıq göstərərdi. O, gözəl olmaqla yanaşı, həm də çox ağıllı, qürurlu bir qız idi. Bu xasiyyətinə görə onu tələbələrin hamısı sevirdi, hətta subay, cavan müəllimlər də.
Universitetin dördüncü kursunda oxuyarkən hamını təəccübləndirən bir hadisə baş verdi. Kimsənin yuxusuna belə girməyən bu hadisə çoxlarının hıçqırığını içində qoydu. İradənin Camal adlı bir oğlanla görüşdüyü xəbəri yayılanda, çoxları Allahın bu qıza ağıldan başqa hər şey verdiyinə inanmaq istəyirdi.
İradənin sevib, könül verdiyi Camal adlı oğlan, onu sevənlərin və dərdindən ölənlərin yanında çox aciz və gülməli görünürdü. Yarı-yaraşığı olmayan bu oğlan, bu hadisəyə qədər heç kəsin diqqətini özünə cəlb etməmişdi. Birdən-birə belə bir söz-söhbətin yaranması, doğurdan da, çoxlarına qəribə gəldi və Camal az bir vaxtda barmaqla göstərilən bir adama çevrildi.
Dördüncü kursun başa çatmasına az qalmış İradə ilə Camal nişanlandılar. Qurbağa gölünə daş atılmış kimi hamı sakitcə öz içinə çəkilərək, bu cütlüyün gələcək taleyinin necə olacağıyla maraqlanırdılar. Sinələrinə çalın-çarpaz dağ çəkilmiş İradəni sevənlərin qəlbindən, qəribə də olsa, qara fikirlər keçirdi… Bu fağır və aciz bəndələrin ürəklərindən keçənləri Allah duyduqca, o da gülümsəyirdi… Çünki Allahın özünün də bu qızdan xoşu gəlirdi və xoşu gəldiyi bəndəsini də həmişə sınağa çəkər Allah, – deyirlər.
Bu hadisənin üstündən bir müddət vaxt keçmişdi, gənclər toya hazırlaşırdılar. Toy günü də, artıq dəqiqləşdirilmişdi. Elə bu zaman qəribə bir hadisə baş verdi. İradənin könül verdiyi Camal həyətlərindəki qoz ağacından yıxılaraq onurğasını qırdı.
Bu xəbər İradənin dərdindən ölənlər üçün elə də bəd xəbər olmadı. Amma İradə üçün bu xəbər dünyanın sonu kimi göründü… Sevdiyi bir adamın bu hala düşməsi qızın dünyasını altüst etdi. O, bütün varlığıyla ağrı içərisindəydi.
Cəlalın aparılmadığı xəstəxana, göstərilmədiyi həkim qalmadı. Hara apardılarsa, bu xəstəliyin sağalmaz olduğunu, Cəlalın ömürlük şikəst qalacağını söyləyirdilər.
Ümidsizlik ailələri yaman pərişan etmişdi. Hər iki tərəf məyyus idi. Onlar bu ağır hadisənin sonunu ancaq nişanın qaytarılmasında görürdülər. Hətta, Cəlalın özü də taleyi ilə barışaraq, nə qədər ağır da olsa, İradənin başqa birisiylə ailə quraraq xoşbəxt olmasını istəyirdi.
Son söz isə İradənin idi. Onun atacağı addım bu məsələni kökündən həll edəcəkdi. O, hamıya bu sözləri dedi: – Mən Cəlalı sağ, salamat olarkən sevib, ona könül vermişəm. Onu bu vəziyyətdə tərk edib gedə bilmərəm. Bu mənim üçün böyük bir günah olar. Bu günahımı bundan sonra heç kimin ocağına, hətta, ölsəm qəbrevimə belə daşıya bilmərəm… Mən həmişəlik onunla, mənim üçün hamıdan istəkli olan Cəlalımın yanında qalacağıma qərar verirəm!..
Qızın bu sözlərindən sonra hamı susdu… Təkcə İradənin anasının, əllərini ağzına təpərək, sevimli qızının gələcək bədbəxt taleyi üçün hıçqırtıyla ağlayaraq, fəryad qoparmasının şahidi oldular.
Toy günü təxirə salınmadı. Təyin olunan gün dəvət olunan qonaqlar hamısı toyda iştirak edirdilər.
Toy günü, əlil arabasında oturmuş, bəylə yanaşı duran bu məğrur qızın sevgisi lap flimlərdəki kimi hamını kövrəltmişdi. Göz yaşlarını saxlaya bilməyənlər də vardı. Amma ağ gəlinlik paltarında, su sonası kimi görünən İradə çox xoşbəxt görünürdü.
Vaxtilə İradəni sevənlərdən də toyda iştirak edirdilər. Onlar özlərini əlil arabasında oturan Cəlalın yerində hiss edə bilsələr də, İradənin onların yanında dura biləcəyini təsəvvürlərinə belə gətirə bilmirdilər. Çünki, o boyda sevgini duymaq onlar üçün, doğurdan da, çox çətin idi.
Toy günündən sonra İradə Cəlalın həm həyat yoldaşı, həm də qulluqçusu oldu.
Bir addım belə ata bilməyən Cəlal, ömrünü, gününü əlil arabasına, bir də onu canından çox sevən İradənin qayğısına bağladı. – Sevgi, istək olan yerdə əlil arabası dünyanın möhtəşəm saraylarından da uca və rahat görsənir adama, – deyirdi Cəlal.
İllər sürətlə gəlib keçirdi. Bu ötüb, keçən illər insanlara çox şeyləri unutdurdu. Təkcə, İradə bu həyatın hər ilini, hər gününü və hər dəqiqəsini əlil arabasında ömür sürən həyat yoldaşı ilə birgə yaşadı. Bu illər ərzində həyat ondan hər şeyini, sevincli günlərini, xoşbəxtliyini, hətta qadınlığını da əlindən alsa da, bircə iradəsini sındıra bilmədi, sevgisini əlindən ala bilmədi. O, xobəxtliyini sevdiyi adamın yanında olmaqda, onu yaşatmaqda, onunla birgə bu həyatı yaşamaqda tapdı… Amma çoxlarının yaşaya bilməyəcəyi ağrılı bir ömür bahasına…
İradənin qurup yoldaşları hər il may ayında bir yerə toplaşar və keçmiş tələbəlik illərini yada salardılar. Bu görüşdə, təkcə İradə ilə Cəlal iştirak edə bilmirdilər. Xəbər-ətər tutanda da, bildirirdilər ki, bu halımızla sizi narahat etmək istəmirik.
Uşaqlar onları başa düşürdülər və çoxlarına da elə gəlirdi ki, İradə utandığından onlarla görüşmək istəmir. Necə olsa axı, heç kəsi bəyənməyən bir qıza, indi əlil arabasında, vaxtilə hamıdan üstün tutduğu birisini öz əlləriylə ora-bura sürümək utanc gətirirdi, – düşünürdülər. İradə isə susaraq öz ağrılı həyatını yaşayırdı. Onun çəkdiklərini özü kimi heç kəs duya biməzdi, Çünki özgə ölüsü adama yatmış kimi görünür, – deyirlər.
Tələbə yoldaşları ali məktəbi bitirməyin 30 illiyinə hazırlaşırdılar. Kim isə təklif etdi ki, bu dəfəki görüşü şəhərdə deyil, İradə ilə Cəlalın yaşadığı rayonda keçirsinlər. Zarafat deyil, otuz ildənbəri görmədikləri dostları üçün bu gözlənilməz və sevindirici bir hadisə olacaqdı, uşaqlar düşündülər.
Hamı bu təkliflə razılaşdı. Vaxt təyin olunan gün keçmiş tələbə dostları yığışaraq o məkana getdilər. Bu qəfil gəlişdən nə İradənin, nə də Cəlalın xəbəri yox idi. Dostları bu gözlənilməz görüşü onlar üçün bir sürpriz etmək istəyirdilər.
Hər şey məxfi şəkildə hazırlanmşdı. Onların gəlişindən heç kəs xəbər tutmamalıydı.
İradəgilin yaşadığı rayona çatanda uşaqlar mer-meyvə almaq üçün qəsəbənin bazarına daxil oldular. Bazarın girəcəyində uşaqlardan kim isə əlini dodaqlarının üstünə qoyub; – Bir dəqiqə ayaq saxlayın! – dedi.
Hamı ayaq saxladı. Həmin adam barmağını onlardan on beş-iyirmi metr kənarda göy-göyərti satan bir qadına tuşlayıb dedi: – Uşaqlar, bu İradə deyilmi?!
Hamı onun göstərdiyi istiqamətə baxdılar. Uşaqların çoxu onu tanıdı, tanımayanlar isə bir qədər keçəndən sonra həmin qadının İradə olduğunu təsdiqlədilər.
Saçları ağarmış, olduqca yaşlı görünən İradənin bu halı hamımnın ürəyini ağrıtdı. Onlardan kim isə, tam yəqinlik etmək üçün yaxınlıqda şor, pendir satan yaşlı qadından soruşdu:
– Xala, o qarşı tərəfdə göy-göyərti satan qadını tanıyırsanmı?!
Qadın əlini gözünün üstünə qoyub, deyilən tərəfə baxdı və:
– Əlbəttə, tanıyıram. Bədbəxt İradədir də. Əri şikəstdir, araba möhtacıdır. İnstitutu qurtarıb e… Mən şor, pendir satıram, o da göy-göyərti. Daş belə dünyanın başına düşsün, görüm, – deyə yaşlı qadın gileyləndi. – Amma bilirsiniz necə gözəl qız idi bizim rayona gəlin gələndə? Adam ona baxanda ağzının suyu axırdı. İndi də çox mərifətli gəlindir, qaynanası onun başına and içir. Elə biz bazarda oturanlar da onun xatirini dünyalar qədər istəyirik. Tikansız adamdır. Adamın belə gəlini ola, yoxsa mənim matişkə gəlinlərim kimi… Ərləri yağ-böyrək içində onları saxlayır, onlar da məni bazarda, bu toz-torpağın içində oturdurlar. Evə dönəndən sonra da, qulluqçu kimi onların zir-zibillərini təmizləyirəm, – deyə yaşlı qadın acıqlı-acıqlı dilləndi.
Uşaqlar gördükləri mənzərədən heyrətə gəlmişdilər. Qarşısına bir yığın göy-göyərti töküb satan qadının vaxtilə gözəlliyi dillərdə dastan olan İradənin olduğuna heç kəsin inanmağı gəlmirdi. Həyat onun gözəlliyinin üstündə elə bir xəzan yeli əsdirmişdi ki, o gözəllikdən indi əsər-əlamət belə qalmamışdı.
Uşaqlar qərara gəldilər ki, İradənin bu halında ona yaxınlaşmaq, onu utandıra bilərdi. Ona görə də, tezcə oranı tərk edib uzaqlaşdılar. Və qərara gəldilər ki, Cəlalın yaşadığı evi axtarıb tapsınlar.
Yoldan keçənlərin birindən Cəlalı soruşdular.
– Xəstə, çolaq Cəlalımı deyirsiniz? – deyə, həmin adam suala sulla cavab verdi. Sonra sualının cavabını gözləmədən:
– Cəlalgilin yaşadığı ev, qarşıdakı döngəni burulandan sonradır. Həm də, əlavə etdi ki, Cəlalın həyat yoldaşı İradə xanım bazarın girəcəyində göy-göyərti satır. İstəyirsiniz ona xəbər edim gəlsin, Cəlalgilin bizə qohumluğu çatır, – deyə həmin adam əlavə etdi..
Uşaqlar onun təklifinə etiraz etdilər, İradə xanımı narahat etməməyi qərara aldılar.
Cəlalgilin evinin darvazasını döyəndə, qapıya on üç-on beş yaşlarında bir qız çıxdı. Qız çox yaraşıqlı və gözəl idi. Eynən İradənin gəncliyindəki gözəlliyi kimi.
– Bura Cəlalgilin evidirmi?! – sualına, qız adamların çoxluğundan qorxmuş kimi, bir-iki addım geri çəkilərək:
– Bəli, bizim evimizdir! – dedi.
– Siz Cəlalın nəyisiniz? – deyə qonaqlardan kimsə soruşdu.
– Cəlalın qızıyam! – deyə o, gülümsədi.
– Ananız da İradə xanımdır? – deyə qadınlardan biri soruşdu.
– Elədir, anam da İradədir! – deyə qız dilləndi. Sonra o, qapıdan bir azca aralı çəkilib:
– Buyurun, içəri keçin, niyə qapıda dayanmısınız? – deyə yaşına uyğun olmayan bir ərkyanalıqla dilləndi.
Qonaqlar həyətə keçəndə, Cəlalı əlil arabasında həyətdəki çardağın altında gördülər. O bayaqdan qapıya tərəf boylanırdı. Qonaqları görəndə, əvvəlcə təəccübləndi, sonra isə uzun illər bundan qabaq gördüyü insanları tanıyanda, sevindiyindən uşaq kimi qışqırdı:
– Ooo!.. Gör kimlər gəlib? Bu nədir, İlahi, yoxsa məni qara basır? Gözlərimə inana bilmirəm ki, bu sizsiniz. Xoş gəlmisiniz, buyurun həyətə, buyurun. Sonra o, əlləriylə oturdğu əlil arabasının təkərlərini hərlədərək qonaqlara tərəf sürdü.
Cəlal hamıyla bir-bir əl tutub, qucaqlaşıb görüşdü. O sevindiyindən özünü tamam itirmişdi.
– Keçin, həyətə… Bu lap gözlənilməz oldu ki… Kaş, xəbər edəydiniz. Adam belə qəfil gəlməz, axı… Siz məni lap dəli etdiniz. Özümü tamam itirmişəm. Bu necə oldu, gərək xəbər edəydiniz? Sonra o kənarda dayanan qızına üzünü tutub:
– Qızım, yuxarıdan stulları gətir aşağı… – Xahiş edirəm, oturun, bu dəqiqələrdə İradə də gəlməlidir. Evə bazarlıq etmək üçün dükan, bazara gedibdir… Ürəyimə danmışdı ki, bu gün nə isə bir hadisə baş verəcəkdir. Görürsünüz, baş verdi də… Bundan da böyük hadisə… Hə yaxşı oldu, nə yaxşı siz gəldiniz… Vallah, elə darıxmışdıq ki, sizdən ötəri… – deyə Cəlal sevindiyindən, həm də həyəcanlandığından bilmirdi ki, nə etsin.
Qonaqlar yerbəyer olub rahatlandılar. Cəlalın anası da həyətə düşüb qonaqlarla bir-bir görüşdü, onlara “xoşgəldin” dedi. Arvadın sevincindən rəngi-ruhu tamam ağarmışdı. Göz yaşlarını saxlaya bilmirdi.
Sonra Cəlal qızına tərəf dönüb:
– Sevinc, qızım, qaç ananı çağır… Denən, dostlarımız gəlibdir, tələbə yoldaşlarımız, ha, – denən… – Sizin gəlişinizi bilsə çox sevinəcəkdir. İradə gözəl insandır, çox gözəl, – deyə Cəlal kövrəldi.
Sevinc evə keçdi və bir azdan qoltuğunda bir dəst paltar eşiyə çıxdı. Hətta, qapıdan çıxarkən, qoltuğuna vurduğu paltarların arasından bir tay qadın tuflisi də sürüşüb yerə düşdü. O tezcə əyilib ayaqqabını yerdən götürdü və qaçaraq getdi…
İradənin qayıtması çox uzun çəkmədi. Həyət qapısından içəri keçib dayandı və bir müddət həyətdəki qonaqlara baxdı. Sanki keçmiş tələbə yoldaşlarından kimin gəlib, gəlməməsini öyrənmək istəyirdi.
Qonaqlar da dönüb ona baxdılar. Bayaq bazarda gördükləri İradə idi, amma indi bir azca fərqli, üst-başına azacıq əl gəzdirmişdi. O, bir müddət beləcə darvazanın yanında donub qaldı.
Sonra əlləriylə üzünü qapayaraq hönkürdü.
Gələn qonaqların hamısı ayağa qalxıb, ona tərəf irəlilədilər. İradə bir-bir onlarla qucaqlaşıb görüşdü. Bəzi dostlarının adını səhv saldığına, yaxud da unutduğuna görə təkrar-təkrar onlarla görüşüb, üzrxahlıq edirdi. Neynəsin, zarafat deyil, son görüşün üstündən nə az, nə çox, düz otuz il bir vaxt keçmişdi…
Dərd-sər unudulmuşdu, hamı deyib, gülür, tələbəlik illərinin unudulmaz xatirəlrindən danışırdılar. Cəlal da çox şən idi, deyib, gülür, işaqlarla zarafatlaşırdı. Hamı Cəlalı tərifləyirdi, ondan danışırdı. Axı, necə olsa, o tələbəlik illərinin qəhrəmanı, Ağ atlı oğlan idi. Çünki İradə hamının içindən onu seçmişdi. O, İradənin seçdiyi bəxtəvər oğlan idi…
İradə də kövrəlmişdi… O nəzərlərini tələbə yoldaşlarını üzünə dikərək, onların cavanlıq çağlarını xatırlamağa çalışırdı. Ona görə heç nə dəyişməmişdi, sadəcə hamı bir az yaşlaşmış və müdrük görkəmdə idilər. Bircə, onun yaddaşına narahatlıq gətirən əri Cəlalın oturduğu əlil arabası idi. İradə bu əlil arabasını xatırlaya bilmirdi. Axı o, tələbə çağlarında, o qaynar gənclik vaxtlarında bu əlil arabası onların arasında yox idi…
İradənin qaynanası qonaqların gəlişinə çox sevinirdi. Bayaqdan özünü oda-gözə vuran, bu yaşlı qadın həyət-bacada dolaşaraq, qonaqlar üçün çay dəmləyir, yemək hazırlayırdı. Aradabir vaxt tapan kimi özünü onların içərisnə atır və dil-ağız edərək qonaqlara yalvarıb, yaxarırdı.
Yemək yeyilib qurtardıqdan sonra, çay süfrəsi hazırlandı. İradənin qaynanası Gülzar arvad, elə bil, bu məqamı gözləyirmiş. Ağbirçək nənənin ürəyi dolu idi, fürsət gözləyirdi ki, bir-iki kəlmə də o danışsın. Neçə illərdən bəri ürəyində sirr saxladığı sözləri açıb söyləsin.
Qonaqlar da bunu duymuşdular, çünki Gülzar arvad həsrətdolu baxışlarla onları süzdükcə, gözlərindən axan yaş heç kəsin nəzərindən yayınmırdı. Birdən o, titrək əllərini havada yelləyərək, sanki qonaqların nəzərlərini özündə çəmləşdirmək istədi. Hamı susdu. Nəzərlər bu ağbirçək ananın üzərində donub qaldı. O kövrək səslə:
– Ey, adamlar, bu sözümü sizə deyirəm, eşidin… Mən bu yaşa qədər gəldim, amma belə bir qadın görmədim ki, ailəsinə, həyat yoldaşına bu qədər sədaqətli olsun. Heç bir gəlin onun kimi ola bilməzdi. Bu neçə ili o bizim evdə gəlin yox, qulluqçu oldu. Canını, ömrünü bizə, mənim balama həsr etdi. Bu otuz ildə o nələr çəkmədi, bunu siz anlaya bilməzsiniz. Yox, heç biriniz anlaya bilməz onun çəkdiklərini… O olmasaydı mənim oğlum indi həyatda yox idi. Heç biz də yaşaya bilməzdik. Biz yaşadığımıza, sağ qaldığımıza və bu günümüzə görə İradəyə borcluyuq. – Sizə bir sirr açım! – deyə, arvad üzünü qonaqlara tərəf tutub dedi:
– Gördüyünüz o qız İradənin qızı deyil, böyük oğlumun qızıdır. İradə onu doğulan gündən qızlığa götürübdür. Qohumlarımız və bızi tanıyanlar elə bilirlər ki, o qızın anası İradədir. Qızın özü də elə bilir ki, onun anası İradədir. Bu barədə ona heç kəs bir söz deməyibdir. Amma sizə deyəcəyim sirr bu da deyil… Sirr odur ki, İradənin özü də qızdır… O, bu evə necə qız gəlmişdisə, indinin özündə də o cür qalıb, bakirə olaraq… – Görmüşdük ki, qızlar ata evində qalıb qarıyırlar. İradə isə ər evində qız olaraq qarıdı… Biz onun günahlarına batmışıq, adamlar, siz bunu bilirsinizmi?! – deyə ağbirçək ana hıçqırdı…
Ananın bu sözləri gələn qonaqların qulağında ildırım kimi çaxdı. Hamı təəccübdən içini çəkərək, donuq baxışlarla İradəyə baxırdılar. İradə isə əlil arabasında oturmuş həyat yoldaşına sığınaraq xəfifcə gülümsəyirdi… O, bu halında elə gözəl görünürdü ki, sanki göylərdən enmiş bir səma mələyi idi…

Müəllif: Meyxoş Abdullah

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

ASİF OSMAN

Asif OsmaNIN SÖZ DÜNYASI

DEYİRLƏR

Dünyanın hər işi-gözümdə saxta,
Nə zamana sığır, nə də ki, vaxta.
Nadanın birini çıxarıb taxta,
Varlığın incisi, ləli deyirlər.

İnsanın taleyi qaralı-ağlı,
Çoxdur aramızda sinəsi dağlı.
Kasıbın üzünə qapılar bağlı,
Varlıya baş əyib “bəli” deyirlər.

Xeyirin yolları tuş gəlib nəhsə,
Şər həvəs göstərir düşdüyü bəhsə.
Öz halal haqqını istəyən kəsə,
Qan içən, qan soran zəli deyirlər.

Yoxdur qismətindən yarıyan, doyan,
Varmı bu dünyanı yoluna qoyan?
Ay Asif, gerçəyi çox etmə bəyan,
Düzü söyləyənə “dəli” deyirlər.

20. 05. 2019

<<<ASİF OSMANIN SÖZ DÜNYASI>>>

OLMASA

Ürək yanıb külə dönməz,
Odlara salan olmasa.
İnsan oğlu rahat yaşar,
İlantək çalan olmasa.

Məhəbbətdən güc alaram,
Sevə-sevə ucalaram.
Ömür sürüb qocalaram,
Can evim talan olmasa.

Güldən xalı toxuyardım,
Şən nəğmələr oxuyardım,
Kədərimə son qoyardım,
Qürbətdə qalan olmasa.

Bir-birinə kömək edər,
Halal zəhmət getməz hədər,
İnan hamı haqqı güdər,
Ortada “filan” olmasa.

Dərd-qəm yeyib əriməzdim,
Cavan yaşda çürüməzdim,
Əyri yolda yürüməzdim,
Dünyamız yalan olmasa.

04. 05. 2019

<<<ASİF OSMANIN SÖZ DÜNYASI>>>

NEYNİRƏM

Bağ-bağçamda açılsa da gül-çiçək,
Kimsə dərib qoxlamırsa neynirəm.
Ürəyimi nişan alan bu göyçək,
Gözləriylə oxlamırsa neynirəm.

Yuxu görməz yalan yerə göz yuman,
İstəyini ala bilməz hər uman.
Görüşəndə eyləsə də andaman,
Hörmətimi saxlamırsa neynirəm.

Asif yanır nakam eşqin oduna,
Yarı gəlib yetişməyir dadına.
Tez-tez məni özü salıb yadına,
Arada bir yoxlamırsa neynirəm.

15. 04. 2019

<<<ASİF OSMANIN SÖZ DÜNYASI>>>

SƏRHƏDLƏR SÖKÜLƏYDİ

Nə olaydı qəlblərə,
Məhəbbət əkiləydi.
Ürəklərdə sevgidən,
Saraylar tikiləydi.

Xəyalları sürüyən,
Dərələrdə yeriyən,
Zirvələri bürüyən,
Çən-duman çəkiləydi.

Bizi oda salanın,
Zamansız can alanın,
Kaş ki, namərd olanın,
Dizləri büküləydi.

Haqqın önündə duran,
Qonşu arası vuran,
İnsanları ayıran,
Sərhədlər söküləydi.

02. 04. 2019

Müəllif: ASİF OSMAN

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

TƏRANƏ MƏMMƏD

Təranə məmməddən bir şeir

Sazla söhbət

Gəl sığın sinəmə, a telli sazım,
Görüm dərdin nədi, istədiyin nə?
Səsin qəlb dağlayır, xoşdur avazın,
Vurğunam köksündən qopan nəğmənə!

Canımdan süzülüb ruhuma keçdi,
Məhəbbət dastanı, o “Yanıq Kərəm”.
Nədən cismimi yox ruhumu secdi?
Nə sən anlayırsan, nə mən bilirəm.

Keçmişin uludur qədim tarıxdən,
Ozanlar əlində ellər gəzmisən.
Tellərin köklənib qəmə həsrətdən,
Sızlayan dərdini söyləyərmisən?

Gəl sığın sinəmə, a telli sazım,
Danış əzabından, danış qəmindən.
Nədən payız olub baharın, yazın?
Yoxsa nigaransan köçkün elindən?

Dərdini dərdimə qatım gəl, sazım,
Bir dastan yaradaq ellər dinləsin.
Mən açım qəlbimi, sirrimi yazım,
Sən də “Ruhani” çal ruhlar titrəsin.

Müəllif: TƏRANƏ MƏMMƏD

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

İldırım Əkbəroğlu

AD GÜNÜNÜZ MÜBARƏK !!!

Bu gün (13 Sentyabr 1950 ) gözəl insan, əsl dost və sevimli şair İldırım Əkbəroğlunun doğum günüdür. Ad gününüz mübarək, İldırım müəllim!!! Sizə uzun ömür, can sağlığı və bütün işlərinizdə müvəffəqiyyətlər arzu edirik!!!

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru