Meyxoş Abdullah

КРИК ДУШИ

(Эссе) 

Кто ты,человек?! Почему ты приходишь ко мне во сне? Почему ты путаешь мои мысли? Почему ты беспокоишь меня и не даешь жить?! Я ведь никогда тебя не видел, я тебя не знаю. Может быть ты приведение или ангел, ниспосланный Всевышним? А может быть ты просто отверженый, бездомный, человек! 
Дай мне дожить свою отравленную жизнь, наполненную болью. Почему ты зацепился за мое сердце, человек?!.. Ты захлебнешься в моих слезах, будешь вздрагивать от моих всхлипываний, я сведу тебя с ума, я превращу твою жизнь в ад, человек! Ты будешь сожалеть о том, что родился. Ты согласен принять это все, человек?! Что ты хочешь от меня? Что я могу тебе дать кроме горя и страдания?! Тебе себя не жалко?! Ты заблудишься в своих воспоминаниях и мыслях. И, клянусь Аллахом, ты сойдешь с ума! Ты пришел ко мне тогда, когда от меня отвернулись знакомые и друзья, родные и даже сам Всевышний. Кто ты, человек?! Скажи мне что-нибудь! Что ты все молчишь? Скажи, кто ты?! Почему ты молчишь, человек?! Будь ты проклят! Разорвись ты на клочья, ударяясь об скалы! Да выколит сокол когтями твои глаза! Да будь ты растерзан тиграми! 
Кто ты, человек?! Да отсохнет твой молчащий язык!.. Почему ты так мучаешь меня?! Почему не даешь мне жить?!.. 
Я жизнь свою тебе отдам! Да отсохнет мой язык, проклинающий тебя! Скажи, кто ты, человек?!..

Перевод : Terane Memmed

Автор: Meyxoş Abdullah

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

BALAYAR SADİQ

sənə yazmadıqlarımı sənsizliyə yazdım…

SƏNSİZLİK MƏKTUBLARI

BİRİNCİ MƏKTUB

Sən gedən yolların baxışlarında,
Əcəl kəndiri tək yellənir həyat.
Səni pıçıldayır sinəmdə ölüm,
Gəl bu pıçıltını ətrinlə oyat.

Adın doluxsunub dodaqlarımda,
Cavabsız məktubdu gözümün yaşı.
Bir nəfəs yaxın gəl, ay ömrüm-günüm,
Gəl sənin zülmündən sənə danışım.

Fələyin daşları ağlar başımda,
Qançir-qançir olub bəxtin dizləri.
Sinəmə çəkdiyin dağlar başında,
Gülür sənsizliyin ayaq izləri…

...s ə n s i z l i k… سه نسیزلیک

İKİNCİ MƏKTUB

Sahildə can verən balıq kimidir,
Yanaqda çırpınan bir cüt göz yaşı.
Sənin saçlarının qaranlığında,
Mənim əllərimin azıb yaddaşı.

Yağışı başlayıb xatirələrin,
Varağın üstündə adın islanır.
Qiyamət odunu geyib əyninə,
Gözümdə bir misra qadın islanır.

Qərib oxşamadı, qərib ağıdır,
Bu yetim sevginin yetim sözləri.
Kövrək duyğuların hıçqırığıdır,
Dodaqda çırpınan dodaq izləri.

...s ə n s i z l i k… سه نسیزلیک

ÜÇÜNCÜ MƏKTUB

Susur qəmli-qəmli ayaq izlərin,
Yollar xəcalətdən baxmır üzümə.
Çiçəyi çırtlayıb ayrılıqların,
Bunu dərd eləyib ömrünü üzmə.

Ovcumda bir ovuc səsin üşüyür,
Əlim çatmır onu isidim bir az.
Axirət dünyası, Sirat körpüsü –
Mənə məktubları bu ünvana yaz.

Gözum lepələnən kədər dənizi,
Ümidim qəzaya düşən gəmidir.
Sənsizlik içində titrəyən bu yol,
Sahildə can verən balıq kimidir.

...s ə n s i z l i k… سه نسیزلیک

DÖRDÜNCÜ MƏKTUB

Dodaqda çırpınan dodaq izlərI
Dodağı qurumuş sözdü, sətirdi.
Küləyin üzündən öpürəm hər gün,
Bir ovuc ətrini bəlkə gətirdi.

Sənin həsrətindən köksünü tutub,
Varaqlar üstündə misra qıvrılır.
Gəl dinsiz könlümdə ibadətə bax,
Gah küfr eyləyir, gah namaz qılır,

Səbrin çöllərində can iməkləyir ,
Sinəmdə qanayib sözün ürəyi.
Ayrılıq alovu üşüdür yaman,
Açıb yaxasinı həsrət küləyi…

...s ə n s i z l i k… سه نسیزلیک

BEŞİNCİ MƏKTUB

Nazlanır ömrümün yolları üstə,
Ətrinə bələnmiş bir dəli misra.
Bu şeirirn içində duran adamın,
Bir əli- ayrılıq, bir əli- misra.

Dərd durub sinəmdə üzü qibləyə,
Üşüyür saçımda bir payız yolu.
Günahın gözündən öpüb gəlmişəm,
Bir misra gülümsə, qurbanın olum.

Səbrim çiliklənib, ahım dağılıb,
Sən gedən yolların dodağı üstə.
Əcəl varaqlayır göz yaşlarımı,
Sinəmə çəkdiyin bu dağın üstə.

...s ə n s i z l i k… سه نسیزلیک

ALTINCI MƏKTUB

Solub ilmə-ilmə ömür xalçası,
Solğun naxışların rəngi üşüyür.
Sənsiz işğal olmuş Vətən kimiyəm,
Ruhumda bir ovuc «Cəngi» üşüyür.

Arzular həsrətdən kövrəlib bu gün,
Yazım yazıq oldu, yazı yiyəsi.
Bəxtimi çöllərə salana söylə,
Bu ömrün içində azıb yiyəsi.

Payız yarpağı tək tökülüb illər,
Bircə naxışı da qalmadı vaxtın.
Görən qulağına nə pıçıldayım,
Açılsın ürəyi bu qara baxtın…

...s ə n s i z l i k… سه نسیزلیک

KAŞ SƏNƏ YAZAYDIM, SƏNSİZLİYƏ YOX….

Müəllif: BALAYAR SADİQ

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Zaur Ustac – Şeytan…

“ŞEYTAN GİRİYƏ TUTUB” BİZLƏRİ…

“Şəhər fiziki yaxınlığın mənəvi uzaqlığıdır, 
Hamı doluşub bir avtobusa, hamı bir-birinə yaddır…”
Esad Cahangir

Soruşursan;
bunlar kimdir, nədir belə???
Bunlar havadan asılı,
Salafan torbadı, Qardaş…
Bunlar ayağa ilişən,
Plastik qablardı, Qardaş…
Daha dəqiq deyim Sənə,
Əgər, bir az yuxarıdan baxa bilsək özümüzə,
Boz çöllərdə, yayın günü
Yuvasıyla yem arası cığırında
Hey şütüyən qarışqadan fərqimiz yox…
O qarışqa;
Yüz qat bizdən şərəflidir…
Min qat bizdən dəyərlidir…
Onlar bizdən təbiidir…
Onlar bizdən səmimidir…
Öz yoluyla gedib-gəlir,
Mərdimazar olmayınca…
Uşaq vaxtı bəyənməzdim “gölə qələmsancan”-ları,
Yolda “oyun pozan” –ları,
Yazıq işçi qarışqanın;
Əppəyini əzənləri…
Cığırını pozanları…
Həp idəşib, dalaşardıq;
Qarışqaların üstündə…
İt arısı şanı tapıb, atardım kürəklərinə…
Heç ruhum da inciməzdi…
Günahdan uzaq qalardım…
Eşitmişdim belələrin;
Anaları qarğıyırdı səhər-axşam:
– “Dalıyın arası yansın”,
“Odlanasan”, mənim balam…
“İtdən olan”,
“Köpəkoğlu”, mənim bəlam…
Nəyi qoyub, hara getdik?
Dərd bir mi, iki mi, Qardaş???
Plasmaslara bürünmüş,
Möhkəm izalə edilmiş,
Dəmir qutu elementi olmuşuq biz…
Qarışqanın;
Yuvasıyla,
Yem arası cığırlarda qaldığı tək,
Daş qutular arasında,
Dəmir qutular içində,
Tor barama qurmuşuq biz…
Kələfin də ucu itib,
Əyrilmişik,
Üyülmüşük,
Çoxdan suyu süzülmüşük,
Qaxacımız çıxıb bizim…
Ayaq üstə ölmüşük biz…
Heç sevmirəm;
Qara yolda, 
Bu qırmızı “ka-bus”-ları…
Qələm sancmaq istəyirəm,
Onların üzdüyü gölə…
Hə Qardaşım;
Daş qutular arasında,
Dəmir qutular içində bitir zaman…
Adəmdən əsər qalmayıb, itir insan…
Daş qutular bir məhbəsdir;
Çoxu da cəhənnəm deyir…
Xaraba deyənlər də var…
Dəmir qutu;
Uçan xalça,
Cinli lampa,
Sirli torba…
Bəy otağı,
Bəzən də cəllad kötüyü…
Kimə necə sərf eləyir,
Kiminə “Sirat körpüsü”,
Kimə cənnətin özüdü…
Neçə-neçə Ata sözü,
Anaların nəsihəti,
Həyat bulur bu qutuda;
Nə qədər körpü qurulur,
Ev yıxılır bu qutuda…
Bu qutular dünyamızdan alıb bizi,
Canımızdan ayrı qoyub,
Ruhumuzu perik salıb,
Tikan üstdə qouyb bizi…
Taqqataqlı, guppaguplu dəmir qutu,

Təmtaraqlı, saray kimi;

Zırhazırlı, ax-vay dolu,

Daş qutular yorub bizi…
Aldanmışıq;
Nəfsimizə qul olmuşuq,
Yaradanın dərgahından qovulmuşuq…
Tanrı unudub bizləri…
Şeytan tutubdu giriyə,
İtibdi Haqqın izləri…
02.10.2018. Bakı. (14:29 – 39’)

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

QƏMƏR ANA – SÖZ

QƏMƏR ANADAN BİR ŞEİR

DÜNYANIN SİRRİNİ, BİLMƏK ÇƏTİNDİR…

Dəyişdikcə dünya, dəyişir dövran,
Dəyişdikcə həyat, dəyişir insan,
Dünyanı bürüyüb böhtanla, yalan, 
Yaşamaq çətindir, ölmək çətindir.

Yüz-yüz qərinələr vurubdur başa, 
İnsanlar dönübdür, torpağa, daşa.
Bu dünya sirrini, vermir sirdaşa,
Dünyanın sirrini, bilmək çətindir.

Dünyanı bölübdür, insanlar özü, 
Dağları, meşəni, dərəni, düzü, 
Yaradan yaradıb gecə, gündüzü, 
Allahın sirrini bilmək çətindir.

Yüz alim yığışıb, deyiblər bunu, 
Bu yaxında gəlir, dünyanın sonu, 
Qorxutmur bu sözlər, insan oğlunu, 
Dünyanın sirrini, bilmək çətindir.

Qəmər, alimlər də heç baş açmadı, 
Oxunun üsdündə, dünya fırlandı,
Zəlzələ, tufandan, ölkə dağıldı, 
Dünyanın sirrini, bilmək çətindir.

Müəllif: QEMER ANA

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

ABDULLA CƏFƏR

Abdulla Cəfər – bir şeir

Dəli yoxdu

(…biz qəribə insanlarıq…)

Harama əl uzatmır,
Deyirik əli yoxdu.
Dərdi çoxdu danışmır,
Deyirik dili yoxdu.

Yolu dilik-dilikdir,
Ömrü çilik-çilikdir,
Var-dövləti bilikdir,
Deyirik ləli yoxdu.

Görmədim belə alver, 
Alır , deyir yenə ver.
Qan sorur dolanır Yer,
Deyirik zəli yoxdu.

Zəif olan büzüşür,
Güclü olan döyüşür,
Hamı tullanıb düşür,
Deyirik dəli yoxdu.

Gözlərini bağlayır,
Bəm oxuyub ağlayır.
Səsi ürək dağlayır,
Deyirik zili yoxdu.

Ətir saçır hər yana,
Qalıbdır yana-yana,
Biz baxırıq tikana,
Deyirik gülü yoxdu.

Yeyirik ətin, yağın,
Çıxardırıq lap ağın,
Bol məhsullu torpağın,
Deyirik gili yoxdu.

Bizə lazımdı rəndə…
Saf, təmiz su görəndə,
Tərslikdən sən də, mən də,
Deyirik lili yoxdu.

Kim nəyi, necə qanır?..
Şam işıq saçıb yanır,
Özünü xöşbəxt sanır,
Deyirik külü yoxdu.

Bu çayın gölü yoxdu,
Bu dağın çölü yoxdu,
Günü, aya calayıb,
Deyirik ili yoxdu.

Dərd çıxır yüzə, minə,
Yaralar alır sinə,
Boğur için-içinə,
Deyirik qəmi yoxdu…

Müəllif: ABDULLA CƏFƏR

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Xanım İsmayılqızı

XanIm ismayIlQIZI “ÜÇ YARPAQ” – DA

Yanında bir nəfəs yana…

Yanında bir nəfəs yana,
Gözünü qurban eləyə.
Qəlbini çırağban edə,
Ruhunu heyran eləyə.

Bəzənəsən havasına,
Yol alasan avazına,
Qonan kimi yuvasına,
Yüz anı bir an eləyə.

Toxunulmazlığın sına,
Köklənəsən həmin ana,
Xəyalından düşüb cana,
Qanında dövran eləyə.

Varlığına çəkə səni,
Bölə tikə-tikə səni,
Sevgisinə bükə səni,
Dərdinə dərman eləyə.

İlahinin baxtlarına
Qonasan… Nur taxtlarına
Yetmədiyin vaxtlarına
Çatdırıb, mehman eləyə.

Yanında bir nəfəs yana,
Özünü həyan eləyə.
Qəlbinin oduna qata,
Eşqini bəyan eləyə.

= = = =

Allahımla təkəm, tək…

Üstümdən xatirələr
Köz pərdəsindən keçir.
Nəfəsi toxunanlar
Öz cərgəsindən keçir.
Bu yandan da bu külək…

Kərpic-kərpic hördüyüm
Zamanın vaxtı uçur.
Yaddaşımın dibində
Ayrılıq çoxdu, uçur.
Bu yandan da bu külək…

Hamı yatdığı yerdə
Oyaq olmağım gəlib.
Dünyanın hər üzünü
Görüb qalmağım gəlib.
Bu yandan da bu külək…

Bütün çılpaq ağaclar
Rəqs edir dəlim kimi.
Nə sonluğum kimidir,
Nə də əvvəlim kimi.
Bu yandan da bu külək…

Mənim günüm qaralıb,
Şəhərin üzü bozdu.
Payız qışa uduzdu,
Axı deyəsən yazdı.
Bu yandan da bu külək…

Qəminin məhbəsinə
Əsir düşənlər əsir.
Odunda, ocağında,
Yanıb bişənlər əsir.
Bu yandan da bu külək…

Çalxalanır dəniz də,
Silkələnir hava da.
Gəl indi dayan görüm
Ləngər vuran yuvada.
Bu yandan da bu külək…

Qarışıb bütün hisslər,
Yolub özünü tamam.
Ağlımdakı fırtına
Atıb düzünü tamam.
Bu yandan da bu külək…

Gözlərimi açmışam,
Allahımla təkəm, tək.
Bu təkliyimdə kiməm?
İblis, Şeytan, ya Mələk?
Bu yandan da bu külək…

= = = =

Söz – ürəyin çırpıntısı…

Gecə – ömrümün yarısı,
Yağış – dərdimin parası.
Payiz – kədərimi geyən,
Qış – qapımı qəfil döyən.
Ulduz – əlçatmaz arzumdu,
Şeir – oğlumdu, qızımdı.
Sirdaş – qəlbə yuva salan,
Övlad – məndən mənə qalan.
Sevgi – qəfl itirdiyim,
Ömür – başa yetirdiyim.
Arzu – uzaqda qalanmış,
Vüsal – sən demə yalanmış.
Dost – hərdən xəyanət edən,
Gənclik – məni atıb gedən.
Dünya – yaşamaq həvəsi,
Həsrət – ömrün son nəfəsi.
Ölüm – başıma dolanan,
Anam – hər dərdimə yanan.
Cənnət – toxunulmaz nəfəs,
Bədən – ruhumuza qəfəs.
Nəğmə – könül pıçıltısı,
Söz – ürəyin çırpıntısı.

Müəllif: Xanim Ismayilqizi

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru


PƏRİ – SÖZ DÜNYASI

Pərinin söz dünyası – öz dünyası

BİR QADIN…

Bir qadın dilənir küçə başında,
Onun gözlərini kədər bürüyüb. 
Çiynindən sallanan qara şalının,
O qara rəngini qədər bürüyüb.

Dünyanın, yükünü o çəkə-çəkə,
Ötürür həyatı o bəlkələrlə,
Gəzir sorağını acı taleyin,
Dilənir eləcə o küçələrlə.

Biri söyüş deyir,biri pul verir,
Qadının gözləri gör nələr deyir?
Kimi rüşvət yeyir,kimi qəm yeyir,
Dünyaya min dəfə o lənət deyir,

Dilənir bir parça o çörək üçün,
Övladın acıyla böyütmək üçün,
Dilənmir həqarət,bir təhqir üçün,
Dilənir ümidli gələcək üçün.

Biri villasında yatır çox rahat,
Biri Avropanı kefçün gəzərkən,
Birinin vicdanı susur narahat,
Bir parça çörəklə doyur o qadın.

Bəlkə,çox utanır dilənməyindən,
Köksü yaralanıb biganəlikdən,
O ağ bənizinin zərifliyindən,
Dünya heç xəcalət çəkirmi görən?

= = = =

DAHA…

Daha yol gözləmir indi gözlərim,
Çoxdan soyuyubdur baxislarim da 
İndi buz bağlamış pəncərəmdə də,
Daha iz salmayır naxislarim da..

Gözlərim yorulub yol gözləməkdən,
Nə dağdan gələn var, nə kənddən xəbər,
Hər dəfə ümidə bel bağlayıram,
Bəlkə bəxtim gülər sonuncu səfər.

Daha heç görmürəm isti yuxular,
Bəyaz Ay asılıb daş otağımdan,
Sübhədək gözümün kesiyin çəkir,
Süzülür,qurumur yaş yanagimdan.

Ümid kəndirini boynumdan asib,
Bir yola çıxmışam dagdan xəbərsiz,
Içimə atmışam xatirələri,
Keçir ömür yolum çağdan xəbərsiz. 

Müəllif: PARİ AZİMOVA

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Məzahir İsgəndər – Yeni şeir

Məzahir İsgəndərin öz dünyası – söz dünyası

B a ğ ı ş l a, ə z i z i m

Salamsız-kəlamsız, səssiz-səmirsiz
Ötüb keçdin, yanıqlı bir baxışla.
Günah məndə,ya ki səndə, nə fərqi,
Bağışla,əzizim!.. Məni bağışla!

Ötüb keçdin,yanıqıı bir baxışla,
Deyəsən,gizlicə çəkdin bir ah da.
Kim bilir,bəlkə də təzdən yaşadın
Sənli-mənli o günləri o ahda?

Deyəsən,gizlicə çəkdin bir ah da,
Deyəsən,bir az da əllərin əsdi.
Deyəsən,ruhun da çıxıb bədəndən,
Sənli-mənli o günlərə tələsdi.

Deyəsən, bir az da əllərin əsdi,
Görüb üzümdəki qəmi,qüssəni.
Bəlkə xatırladın, yadına saldın
Yağışlı bir gündə o ilk busəni…

Bəlkə xatırladın,yadına saldın
O sirli-sehirli daş altın da sən.
Dönüb də quş olub, sanki uçurdun
Sonsuz səmaların üst qatında sən…

Bəlkə də yadına düşdü o geçə,
Bəlkə,buna görə yaşardı gözün?
Bəlkə duydun,sən yenidən eşitdin
Dilinə dediyim “sevirəm” sözün?..

Salamsız-kəlamsız, səssiz-səmirsiz
Ötüb keçdin yanıqlı bir baxışla.
Günah məndə, ya ki səndə,nə fərqi,
Bağışla,əzizim!.. Məni bağışla!
10.08.2019.

= = = =

M ə n b i r d ə l i – d i v a n ə y ə m

Ey yol gəzən mənə sarı,
Düşüb də dağda-daşdayam.
Olub dəli-divanəcə,
Öz-özümlə savaşdayam.

Olub dəli-divanəcə,
Od yeyib, od içərəm mən.
Öz-özümü edib körpü,
Öz-özümdən keçərəm mən.

Olub dəli-divanəcə,
Öz-özümü daşlaram mən.
Öz əlimlə öz-özümü
Pendir kimi qaşlaram mən.

Olub dəli-divanəcə,
Köpükləyib, coşaram mən.
Öz-özümü gah bir cütə,
Gah da vələ qoşaram mən.

Olub dəli-divanəcə,
Çəkilib,gah daşaram mən.
Bir an yerdə, bir an göydə,
Orda-burda yaşaram mən.

Olub dəli-divanəcə,
An gülüb, an ağlaram mən.
An özümü əzizləyib,
An özümü dağlaram mən.

Olub dəli-divanəcə,
An donub,an yanaram mən.
An özümü quş, kəpənək,
An da böcək sanaram mən.

Olub dəli-divanəcə,
An düşüb, an qalxaram mən.
Özümə an aşağıdan,
An da üstdən baxaram mən.

Ələ qələm alan gündən
Həm şəm, həmi pərvanə mən.
Yaşaram da beləcənə,
Olub dəli-divanə mən!

O9.08.2019

= = = =

Əlvida, qəm-kədər, sənə

Əlvida!… Əlvida, qəm-kədər, sənə!
Əlvida!.. Əlvida, ölüm qorxusu!
Eşitdi səsimi Allahım, deyən,
Yenə gəldi bu qurumuş arxa su.

Əlvida!.. Əlvida,ölüm qorxusu!
Könlümə yaşamaq həvəsi qondu.
Yenə döndü yerlərinə fəsillər,
Yaz qış donun, qış yaz donun soyundu.

Könlümə yaşamaq həvəsi qondu,
Quş olub, indicə süzəcəyəm mən.
Bac alıb tufandan, fırtınalardan,
Sonsuz dənizlərdə üzəcəyəm mən.

Deyən, döndü yerlərinə fəsillər,
Deyən, nə inləyib, küsəcəyəm mən.
Misranı misraya, bəndi də bəndə
Qoşüb da üst-üstə düzəcəyəm mən.

Misranı misraya, bəndi də bəndə
Bağlayıb, dastanlar qoşacağam mən.
Çay kimi çağlayıb, yel kimi əsib,
Yıxıb, bənd-bərəni aşacağam mən!

Çay kimi çağlayıb, yel kimi əsib,
Gah da ki bir meh olacağam mən.
Həzin nəğmə təki, körpə səsitək
Axıb,ürəklərə dolacağam mən…

Salam, yazı masam, dəftər-qələmim,
Salam, yeni qismət, ey qədər, sənə!
Deyən,güldü dünya mənim üzümə,
Əlvida!.. Əlvida, qəm-kədər, sənə!

09.08.2019.

Müəllif: MƏZAHİR İSGƏNDƏR

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Adilə Nəzər – Söz

Adilə nəzərdən bir şeir

SƏNİ TANIMADAN…

Getdin, vaxt da keçmir baxmaqla şəklə,
Çoxumu apardın, qalıbdı azım.
İndi mən bu qırıq, yarım ürəklə,
Sənə xoş sözləri de necə yazım.

Gözümü silməyə əlim yetişmir,
Sanki, əllərimdə şüşə qırığı..
Bu qədər tezlikdə niyə tanıdım,
Səni tanımadan kor ayrılığı…

Göz yaşım bahadı, qızıldan baha,
Gizlədib gülürəm, – sanım, adım var. 
(Bir gizli qorxuda bürünüb aha, 
Aşkarda fədakar olur qadınlar..)

Gəlib məni tapdı dərd yapışmağa,
Başqa yaxa yoxdu dünyada sanki.
Yazıram… ayrı yer yox tapışmağa,
Boş ver, mən yaxşıyam, yenə həminki…

Həyatda hər kəsin bir taleyi var,
Mənim də həsrətə düşdü hər yanım..
Düzdür, olmasa da sevilmək qədər,
Səni anlamaq da gözəldi, canım.

Bilmirəm, nə idi yaşadıqlarım,
Duyğular yarandı belə dərindən.
Susuram, yenə də sən orda dinlə,
Burada səsimin batan yerindən.

09.08.2019

Müəllif: ADİLE NEZER

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru