“A” HƏRFİNİN ŞEİRİ

“A” HƏRFİ HAQQINDA ŞEİR

“ A “

A ilə Ana deyə,

Aləmə səs salırıq.

Azərbaycan sözünə

A ilə başlayırıq.

Ata, Ana tək sözlər

A-nın nəfis ilməsi

A-dan Z-yə hərflər

Allahın bir töhfəsi.

01.10.2011.

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2018. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

Qeyd:

Əlifbamızın bütün hərflərinə və rəqəmlərə air şeirlər:

HƏRFLƏRƏ AİD ŞEİRLƏR

HƏRFLƏRƏ AİD ŞEİRLƏR

ZAUR USTAC – GƏLİR…

Bu gözəli kim incidib, ay Allah?

Bu gözəli kim incidib, ay Allah?
Gözlərindən bıldır-bıldır yaş gəlir…
Ha səkdirir, ha gizlədir nəzərin,
Fırlanır yenə də mənə tuş gəlir…
* * *
İslaq baxışları dopdolu, çim naz,
Hər şeydə fayda var, əgər olsa az,
Bunu da dəftərin bir küncünə yaz,
Hər nəyi boş versən qəlbə xoş gəlir…
* * *
Ustacın sözünü boş verən sənəm,
Çarpış, xırman yerin qoy olsun sinəm,
Ağla, yaxalığım qoy olsun su, nəm,
Hər yeni doğulan gözü yaş gəlir…
21.06.2019. Bakı. (20:00)

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

“MAKLER – VİP” N- 008

“MAKLER – VİP” N- 008 (0008) 21.06.2019 – BAKI.

RƏİSİ – MƏSTAN …

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

Dəvə qoca, fil ahıl, meydan qalıb məstana,

Sultan sayır özünü, “Luna park”-da ostana,

Anlamır ki, oyuq tək, dikilibdi bostana…

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

* * *

Nə boyda olursan ol, pişiklik qanda qalıb,

Şir dərisi geysən də, düşüklük canda qalıb,

Səninki züy tutmaqdı, aşıqlıq donda qalıb,

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

* * *

Nə qədər istəyirsən, əsib, coşa bilərsən,

Bu ağac sizin meydan, çıxıb, düşə bilərsən,

İstəsən bığ əkdirib, burub, eşə bilərsən,

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

* * *

Qara kəlin buynuzu görünəndə gec olar,

Motal, pota canını tara dartmaq güc olar,

Deyirlər ki, pişiyin lap yekəsi gic olar,

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

* * *

Ha gec, ha güc o gün var, dırmanassan ağaca,

Budaqdan mədət umub, yalvarassan ağaca,

Bəlkə yetə bilməyib, boylanassan ağaca,

Ay rəisi-məstanım, kim nə deyər adına?

Qısqı bərk gələn kimi, peşən düşər yadına…

21.06.2019. Bakı. (18:18)

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

“MAKLER – VİP” N- 007

“MAKLER – VİP” N- 007 (0007) 20.06.2019 – BAKI.

KAFAR DA ÜZÜMÜ GÖRMƏSİN, QARDAŞ…

Haçandır, əlinə dəyməyir əlim,
Düşmənin maaşla yaşasın, qardaş…
Kəsilib ipliyim, qırılıb belim,
Gavır da bu günə düşməsin, qardaş…
* * *
Topaynan alardıq, lüm-lüm udardıq,
Şaxlayıb, çinləyib, qom-qom yığardıq,
Çalardıq, oynardıq, him-cim atardıq,
Heç kim dördə birə düşməsin, qardaş…
* * *
Yəqin, bu barədə yazacaq Ustac,
Xəbəri olsun ki, tay qalmışıq ac,
İndi ki, urcahsan, verməlisən bac,
Dədəm də qarşıma çıxmasın, qardaş…

20.10.2017. Bakı.

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

Zaur Ustac – “Lazım” gəlsin…

“LAZIM”  GƏLSİN…

                (Lazım gəlsə…)

Ya ağ olub, ya da qara,

İstəyirəm, bozum gəlsin…

Dar quranlar, salıb tora,

İstəyirəm, çözüm gəlsin…

 *        *        *

Cümlə-cahan batıb qara,

Təbiət də çəkib dara,

İnsan oğlu möhtac qora,

İstəyirəm, Yazım gəlsin…

*        *        *

Bixəbər, nanəcib gəlib,

Soylu gəlib, nəcib gəlib,

Haram gəlib, vacib gəlib,

İstəyirəm, “Lazım” gəlsin…

*        *        *

Bəşər itirib həvəsi,

Yox hal, tükənib nəfəsi,

Bizi yorub tütək səsi,

İstəyirəm, sazım  gəlsin…

*        *        *

Ustac verər, düzə dəyər,

Haqq bildiyin,  üzə deyər,

Sazı öyər, sözü öyər,

İstəyirəm, bizim  gəlsin…

16.01.2018. (13:00 – 10’) Bakı.

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

DOQQUZU ON BEŞ KEÇİR…

ZAUR USTAC

DOQQUZU ON BEŞ KEÇİR…
(Mayakovskidən danışan Xanıma)

Danışdıq, gələcəksən…
Sən dedin: – “Çalışaram…”
Mən dedim: – “Gözləyəcəm…”
Səkkizi on beş keçir…
Kipriklərim asılıb, saniyə əqrəbindən
Baxışlar mədət umur, saatın məhvərindən…
Zamanın kəfkirində yellənir neçə xəyal…
Doqquzun yarsı oldu…
İstəyirəm, diksinim qəfil qapı zəngindən
Ta ki, yaxam qurtarsın bu zamanın əngindən…
Çık-çık saat səsində ələnir neçə istək…
Daha doqquz olubdur…
Eşikdə şər qarışıb…
Fikirlər də dolaşıb…
Çöl işığı yandırım, yolun işıqlı olsun…
Doqquzu on beş keçir…
Danışdıq gələcəksən…
Sən dedin: – “Çalışaram…”
Mən dedim: – “Gözləyəcəm…”
Yəqin ki, çalışırsan…
Mən də ki, gözləyirəm…
Kipriklərim dolaşıb, əqrəbi izləməkdən,
Baxışlarım əzilib, zamanı “bizləməkdən…”
Onun da yarsı oldu…
Zaman sürəsi doldu…
Bundan sonra hər bir an, artıq, zamana yükdü…
Durum, eşiyə baxım…
İşıq sönməyib, barı…
Birdən qəfil gələrsən, gözün görməz kandarı…
On oldu, torba doldu…
On birdir, – gözləyirəm…
Çalışırsanmı, sən də…
On iki, bir, iki, üç…
Əlim gəlmir, söndürüm, bayırdakı işığı…
Dilimdə bitən budu: – “Xoş gəldin içəri keç…”
Dörd yoldaş sirdaş olub,
Belə qovuşduq sübhə…
Daha gələ bilməzsən,
Buna qalmadı şübhə…
İndi saat doqquzdur, hətta onu beş keçir…
Qulaq qapı zəngində, göz ilişib əqrəbə…
Dünya şən, zaman məzə…
Təkcə bizik qəribə…
Doqquzu on beş keçir…
Yəqin, indi yoldasan, işə tələsən vaxtdır…
Çalışırsan çatasan gecikmədən işinə…
Mən də durum, söndürüm, qoy bayırın işığın…
Çalar saatla oyaq, alım gözün acısın…
Zaman kimə istəyir qoy dişini qıcasın…
Artıq onun yarsıdır…
Əlim qopmur qələmdən…
İstəyirəm biləsən, bunlar hamısı deyil…
Bu sözləri yazmağa ən ağ vərəq seçmişəm…
Hələ, neçə kəlmənin üstündən vaz keçmişəm…

31.07.2017. BAKI. (09:40)

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

ZAUR USTAC : – KİMƏ NAĞIL KİMİ, KİMƏ HƏQİQƏT…

Kimə nağıl kimi, kimə həqiqət…

(Min şükür Uca Yaradana…)

Əlimdə olanım yalnızca sevgi,

Kimə sığal kimi, kimə bir sillə.

Bütün əngəlləri aşdım onunla,

Kimə noğul kimi, kimə bir güllə.

* * *

“Sim-sim”- lə açılıb bağlı qapılar,

Kimə nağıl kimi, kimə həqiqət.

“Lənət”-lə yıxılıb cağlı yapılar,

Kimə çuğul kimi, kimə fəlakət.

* * *

Ustacam, tacımı verib Yaradan,

Kimə ağıl kimi, kimə məharət.

Bəxtimi şükürlə almışam ondan,

Kimə nağıl kimi, kimə həqiqət…

09.06.2019. (09:36 – 19’)

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

MAKLER – VİP N : 004

“MAKLER – VİP” N- 004 (0004) 08.06.2019 – BAKI.

EY BƏNİ – ADƏM…

(Güllələnən küçə itlərinin dilindən)

Ey bəni – adəm, nə çabuq unutdun?

Sultani Nəzmi Seyidin öyüdün*.

Düz deyiblər: – “barı olmaz söyüdün…”

Ay başıküllü özünə yaxşı bax,

Sonra gəlib, başımıza güllə çax…

* * *
Qudurmuşam? – quduz sənin atandı…

Sən kimisin əkib, doğub atandı…

Sizin kimi bir-birinə atandı…

Ay başıküllü özünə yaxşı bax,

Sonra gəlib, başımıza güllə çax…

* * *
Hürüşməkdə dərsi  sizdən  almışıq,

Didişməkdə sizdən geri qalmışıq,

Ad bizimdi, həp sizə əl çalmışıq….

Ay başıküllü özünə yaxşı bax,

Sonra gəlib, başımıza güllə çax…

* * *

Balasını zibilliyə atan sən,

Anasını üç qəpiyə satan sən,

Ley-pey olub kol dibində yatan sən…

Ay başıküllü özünə yaxşı bax,

Sonra gəlib, başımıza güllə çax…

* * *

Yalmanmaqda sizə çata bilmərik,

Ar-namusu heçə sata bilmərik,

Sizin qədər pisə bata bilmərik…

Ay başıküllü özünə yaxşı bax,

Sonra gəlib, başımıza güllə çax…

* * *

Harda gəldi yalaq tutdun özünə,

Qarın üçün bəzək vurdun sözünə,

Səni görüm, kor şiş batsın gözünə…

Ay başıküllü özünə yaxşı bax,

Sonra gəlib, başımıza güllə çax…

* “ İt demə, ol dəxi bizim birimiz,
Belə ölmüşlərə fəda dirimiz.” S.Ə.Ş.

08.06.2019  (09:03) Bakı.

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

MAKLER – VİP N: 003

“MAKLER – VİP” N- 003 (0003) 08.06.2019 – BAKI.

DƏDƏN ÖLƏR, QOYMAZ SƏNİ ƏSGƏRƏ…

(Allah sənə qəni-qəni rəhmət eləsin, Sabir…)

İstəyirlər, aparsınlar əsgərə,

Dədən ölər, qoymaz səni əsgərə…

* * *

Saxlatmışam, bu da mənə sağoldu,

Başıküllü, səki bu da oğuldu,

“Pavestkanı” görən kimi boğuldu,

İstəyir ki, ini gedə əsgərə,

Dədən ölər, qoymaz səni əsgərə…

* * *

Noğul bala, cobbalanma üstümə,

Gir “qəttana”, qapaq qoyum üstünə,

Bütün aləm mat qalıbdı şəstimə,

Heç qoyaram, gedəsənmi əsgərə,

Dədən ölər, qoymaz səni əsgərə…

* * *

Nə əsgərlik bazarıdır, ay bala…

Get siqaret, zadını sat ay bala,

Zad ki, dedim, adını sat ay bala,

Özünü mən qoymaram ki, əsgərə,

Dədən ölər, qoymaz səni əsgərə…

* * *

Vay, ay aman, gör döyülən qapımı???

İndi harda bəs gizlədim balamı???

Gir tövləyə, ordan çıxar yabını…

Ya, gir dama, aman vermə itlərə,

Dədən ölər, qoymaz səni əsgərə…

* * *

Qurtarmışam, di gəl, yenə gəzirlər,

Pulluları bircə-bircə bilirlər,

Deyirlər ki, yavaş-yavaş gəlirlər,

Hər tıqqıltı bizi salır hinlərə,

Dədən ölər, qoymaz səni əsgərə…

* * *

Vicdan nədi, namus nədi, ar nədi…

“Vayenkom” var, elə bil ki, gürzədi,

Amma ki bu, hər nə versən qanedi,

Nəyim vardı, doldurmuşam ciblərə…

Dədən ölər, qoymaz səni əsgərə…

* * *

Bala, bizdən əsgər olmaz ölkiyə,

Biz yaxşıyıq, fırıldağa, bicliyə,

Qurban olum, o yüzlüyə, minliyə…

Tülkü olub, biz gedərik alverə,

Adam kimi, ta getmərik əsgərə…

15-16. 01. 1993. Ağdam, Yusifcanlı.

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

MAKLER-VİP N: 002

“MAKLER – VİP” N- 002 (0002) 08.06.2019 – BAKI.

YEKƏ MƏKTƏBİN YEKƏ DƏRDİ və ya ZAMANIN GİZLƏTDİYİ RƏSM

On il get-gəldən sonra, axır ki, kənd məktəbindən güc-bəla canımı qurtardım. Bir xeyli avaralandıqdan sonra bu qənaətə gəldim ki, gərək mən də yekə məktəb oxuyam. Bu fikir-xəyal ilə gəldim Bakiyə… Aradım, axtardım sonda lap o yekə məktəbi tapdım. Məktəb, nə məktəb… Dağ boyda… Başı buludlara dəyir… Bu mənim lap xoşuma gəldi, məni yaman sevindirdi, əlqərəz çox xoşhal oldum… Elə doqqazdan içəri keçmək istəyirdim ki, gözüm sataşdı, sol tərəfdəki divarda olan rəsmə… Bu rəsm də çox xoşuma gəldi… Şəklə az baxmışam, çox baxmışam onu deyə bilmərəm… Şəkil də nə şəkil… Gördüm şəkildə şikil kimi bir oğlandı durub. Əli də cibində. Deməli, tam olaraq mənzərə belədir, bir əlində kitab tutub, o biri əlini də qoyub cibinə. Cib də ki, az qalır partlasın… Buradan məndə belə bir yəqinlik hasil oldu ki, yəni əgər oxumaq istəyirsənsə, vacibdir ki, əlin mütləq cibində ola… Necə deyərlər, “arifə bir işarə bəs eylər…” Mən də ki, arif adam. Çar-naçar qayıtdım geri, mən də ciblərimi hörüb təzədən gəldim məktəbə…(öldü var, döndü yoxdu – oxuyajam) Əlimi də qoymuşam cibimə – biliyim tökülməsin… Elə, içəri girmək istəyirdim ki, keçərətdəcə məni yekə qarın, yekə burun, başının ortası yox, burnunun altında güvə yemiş, sapsarı naftalin iyi verən cıqqılıca bığı, boynunda nazik, uzun qarnının üstünə Yer kürəsin ikiyə bölən yaşıl zolaq kimi aşırdığı xaltası olan bir “kişi” saxladı:

– A bala, hələ bir dur görək, belə qaranəfəs hara gedirsən, May da ha döyülü deyəm gilasın sezonudu – iyuldu deməli, hələm gilasın sezonuna da çox var… Görürəm, diribaş uşağa oxşuyursan, amma bir əması var. O gördüyün şikil çoxdan köhnəlib. Daha cib zəmanəsi döylü, bala… Vallahi də döylü, Billahi də… Tay cibişdan zəmanəsi çoxdan ötüb… İndi oxumaq istəyənin yedəyində gərək diplom atı olsun, diplom atı…

Matım-qutum qurudu qaldım belə… İndi məni dərd götürüb, mən yazıq, borc-xərc bu diplom atın aldım, bəs onun yükünü necə tutacam???

29.07.1991. Bakı.

Müəllif: Zaur Ustac

© Zaur USTAC,2019. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ