Sevda İbrahimli hesabat verdi

SEVDA İBRAHİMLİ OXUCULAR QARŞISINDA HESABAT VERDİ:

Tanınmış şairə və son illərdə xüsusi ilə ictimai işlərdə fəallığı ilə seçilən “AZƏRBAYCANIN SƏSİ” İctimai birliyinin idarə heyyətinin üzvü və Sabunçu rayon təşkilatınin sədri , “Azərbaycan Qadın və İnkişaf Mərkəzi” İctimai Birliyinin nəzdində Ahılların Resurs Mərkəzinın əməkdaşı SEVDA İBRAHİMLİ ötən 2019 -cu ili özü üçün uğurlu hesab edərək, aşağıdakı kimi ilin yekunları barədə oxucular qarşısında hesabat vermişdir. Həmin hesabatı sizlərə təqdim edirik:

HESABAT

1.” ORDA MƏN VARAM” adlı ilk kitabım işıq üzü gördü.

2. “ZİYADAR” Mükafatına layiq görüldüm.
3.“NƏSİMİ-650” ALMANAXININI II hissəsində şeirlərim yer aldı.

Bir neçə Fəxri Fərman və Diplomla təltif edildim:

4.”HEYDƏR ƏLİYEV mükafatı ” fəxri fərmanı.
5.” AZƏRBAYCAN BAYRAĞI” mükafatı.
6. “Yurd ” Ədəbi bədii ,elmi – publisist
” NƏSİMİ” poeziya diplomu.
7.”QIZIL QƏLƏM” medya mükafatı .
8.”İLİN VƏTƏNPƏRVƏR ŞAİRƏSİ” medya mükafatı.
9.Bir çox dostları həyatda itirsəm də yeni dostlar da qazandım.
10. Avrasiya Sənət Kültür Ədəbiyyat və Bilim Federasyonuna (ASKEF) Fəxri diplomla mükafatlandırıldım və üzv seçildim.
11. “QƏRBİ AZƏRBAYCAN İCMASINİN ” fəxri üzvü seçildim.
12. “QARABAĞ AZADLIQ ” təşkilatınin üzvü oldum.

Mənbə: SEVDA İBRAHİMLİ

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Narıngül Nadir

OYUNCAQ SİLAH
(Hekayə)

–1–
Onu Seymurla birlikdə görənlər çox vaxt onları sevgili hesab edirdilər. Adamlara nə var ki?.. Onsuz da gördüklərinə inanırlar. Əlbəttə, o da, Seymur da bilirdi ki, belə bir şey yoxdur, sadəcə dostdurlar, vəssəlam! Onun özünə qalsa, çox istəyərdi ki, elə adamların düşündüyü doğru olsun. Hələ ürəyində bu dedi-qodulara bir az sevinirdi də… Onsuz da Seymuru sevirdi, amma aşkarda ölsə də, biruzə verməzdi. Elə edirdi ki, bir zərrə də şübhə düşməsin Seymurun ürəyinə. Az qalırdı arsız-arsız “qardaş” da desin ona… Hələ utanmadan bir dəfə “gəl səni evləndirək” də demişdi. Seymur da, daş idi elə bil… Bütün günü onun yanında olsa da. bircə dəfə dilini tərpədib demirdi ki, sən mənim sevgilimsən, dostumsan, ya lap elə düşmənimsən, nəsən…
Hərçənd ki, xəyalında azı min dəfə Seymur ona öz sevgisini etiraf etmiş, o da dərhal utana-utana razılaşmış, hətta uzaq ölkələrə səyahətə, filana də çıxmışdılar. O uzaq ölkələrin otellərində Seymur onu o ki, var sevib əzizləmişdi. Hələ bu bəs etmirmiş kimi əl-ələ verib birlikdə uzun ömür sürmüş, oğul-uşaq sahibi olmuş, xoşbəxtcəsinə qocalmışdılar da… Amma bunlar xəyalında idi. Onsuz da xəyal qurmağı çox sevirdi. Son vaxtlar bütün xəyalları da Seymurla bağlı olurdu. Həqiqətdə isə onunla sevgili olmaq məsələsində aralarında dağlar, dərələr qədər məsafə vardı. Nə qədər sirr bölüşsələr, birklikdə gəzib dolaşsalar, bir-birinin qayğısına qalsalar da, Seymurda bir hökmranlıq, əzəmət də vardı ki, bu da aralarında məsafə yaradırdı. Hecə deyərlər, əlini uzatsan çatacaq adam deyildi Seymur… Amma həyatda bütün yaxşı hesab etdiklərinin ölçüsü idi. Güclü kişi, yaxşı dost, dünyanın altını -üstünü bilən yaxşı adam, güvənc yeri deyəndə o gəlirdi gözlərinin önünə.
İnsafən Seymur da çox yaraşıqlıydı. Hündür boyu, iri mənalı gözləri, şax yerişi vardı. Adamın gözlərinə baxıb ürəyini oxuyurdu. Universitetdə düz beş il birlikdə oxumuşdular. Tələbə vaxtı qızlar başına dolanırdılar. O da heç kimə əhəmiyyət vermirdi. Universitetdə Seymurla çox yaxın idilər. Elə bu yaxınlıq da onda əminlik yaradırdı ki, Seymur da onu sevir. Amma nə universitet illərində, nə də sonralar ondan səs-səda gəlmədi. O da hər şeyi hesablayandan, olanları çək-çevir edəndən, baş verənləri “toplayıb-çıxdıqdan” sonra qərara gəldi ki, Seymurdan “sevirəm” sözünü gözləmək səhranın ortasında sərin bulaq arzulamaq kimi bir şeydir. Odur ki, xeyli müddət özüylə mübarizə aparıb Seymuru ürəyindən çıxartmağa çalışdı. Amma çalışmaqla deyil ki… Nə qədər cəhd etsə də ürəyində olanları silib atammadı.
Universitetdən sonra hərəsi bir yerə işə düzəldi. Sonra Seymur evləndi. Bir daha inandı ki, Seymur onun deyil. Özünü inandırandan sonra Seymurdan bir az da uzaq dolanmağa çalışdı. Əlbəttə, dostluqları öz yerində qalacaqdı… İstəsələr, dost kimi yenə də ara-sıra görüşə bilərdilər. Amma daha bu gözləntilər, həsrət, filan olmayacaqdı. Onsuz da son vaxtlar ara-sıra görüşürdülər. Universitetdən sonra Seymur yaxşı vəzifəyə düzəldiyindən elə də boş vaxtı olmurdu. Özü demişkən. ətrafındakı akademik adamlar, cansız zəhmli kreslo onu istismar etmişdi.
Seymurun işləri yaxşı gedirdi. Vəzifəsini də qaldırmışdılar, gözəl ailəsi də vardı. Amma o, Seymurdan uzaq dolansa da, ərə getməmişdi, onu ürəyindən silib ata bilmirdi.
Seymurdan da xeyli vaxtdı xəbər yoxdu. Bu da onun işinə yarayırdı. Düşünürdü ki, nə qədər gec görsə, o qədər tez unudar. Odur ki, özü də zəng edib xəbər tutmurdu. Elə Seymuru tamamilə unutmağa çalışdığı, onu sevdiyinə görə özünü “ağ yuyub qara sərdiyi” bir vaxtda ondan zəng gəldi. Telefonda elə şirin –şirin danışırdı ki…

-Gəl, səni də yanıma işə götürüm. İstəyirəm yanımda yaxın adamlarım olsun… Həm də, sənə ehtiyacım var. Bir çox şeyləri anlamağa başlamışam. Məni sənin kimi heç kim duya bilməz. Sabah ətraflı danışarıq…Əslində, çoxdan danışmalıydım səninlə…
Ürəyi titrədi. Seymurun zəngindən o qədər həyəcanlandı ki, nə cavab verəcəyini, nə deyəcəyini bilmədi. Həmişə beləydi, həlledici məqamlarda danışa bilmirdi. Bu dəfə danışmaq o yana, iş məsələsinə görə heç əməlli-başlı təşəkkür də edəmmədi. Amma Seymur çox danışdı. Özü də birinci dəfəydi ki, taleyindən şikayətləndi. İnsanın gözləmədiiy yerdən zərbə almağından, qismətdən qaçmaq olmadığından danışdı. Bir müddət görünmədiyinin səbəbini də açıqladı. Arvadından ayrılıbmış…
-Xasiyyətimiz uyğun gəlmədi-qısaca anlatdı – dost kimi ayrıldıq, hərəmiz öz yolumuzla gedirik…
İstədi nə isə soruşsun, amma Seymur səhər işdə görüşəcəklərini bildirib sağollaşdı.
Hər şeyi unudub yenidən Seymura tərəf qanadlandı. Deyir, yaxın adamımsan…Sənə ehtiyacım var…Sabah çox şeyləri açıqlayacaq… Bundan gözəl nə deyə bilərdi ki?.. Ürəyini çoxdan duymadığı fərəh hissi bürüdü.
Küçədə xeyli gəzişdi. Seymuru düşündü. Arvadından ayrılıbmış. Görəsən, Seymura necə təsir edib bu ayrılıq? Səsində elə də kədər hiss olunmurdu. Amma taledən şikayət filan…Hər necə olsa da ürəyində sevindi.Ürəyində etiraf etdi ki, bu ayrılıq onların yollarını birləşdirəcək. Qismət bu günəymiş. O, xoşbəxtdi. Xoşbəxtliyini dərk etsə də, sevinməyə qorxdu. Sınamışdı ki, sevinmək ona düşmür. Həmişə xoşbəxtliyini itirməkdən qorxurdu… Odur ki, qərara aldı ki, sabaha kimi başqa şeylər barəsində düşünsün, bir növ özünü aldatsın.

-2-

İşdə ilk rastlaşdığı Seymurun katibəsi oldu. Kompüterin qarşısnda əyləşib nəsə yazırdı. Xoşu gəlmirdi katibədən, görməyə gözü yoxdu. Doğrudur, aralarında heç bir münaqişə, filan olmamışdı. Seymurun yanına gələrkən qapıda rastlaşırdılar. Ağızucu salamlaşıb keçirdi. Ona elə gəlirdi ki, katibə salamı da minnətlə alır. Hiss edirdi ki, katibə də onu sevmir. Əvvəllər ürəyində bir qısqanclıq da vardı. Katibəni Seymura qısqanırdı. Tərslikdən Seymur da həmişə onu tərifləyirdi. “İşini yaxşı bilir, sənədləri gözüyumulu oxuyur” –filan…
İndi məcbur qalıb katibənin yanında əyləşməli oldu. Bu dəfə katibə ona ehtiram göstərdi, çay təklif etdi. Görünür Seymur burda işləyəcəyini xəbər vermişdi. Katibə başının işarəsilə Seymuurn otağını göstərdi:
– Hələ gəlməyib, deyəsən gecikir.
-Bilirəm, zəng eləmişdi, bir az gecikəcək.- özü qəsdən belə dedi. Qoy bilsin ki, Seymurla yaxındır. Katibə mənalı-mənalı onun üzünə baxdı, zorla gülümsündü. Əslində, katibəylə mehriban olmaq istəyirdi. Bilirdi ki, bir halda ki, burda işləyəəck, gərək hamıyla yaxşı münasibət qursun. Amma elə şeylər vardı ki, özündən asılı deyildi.
Katibə klavyaturanı döyəcləyə-döyəcləy nə isə yazmağa başladı. Bir qədər sonra “barbi gəlinciyi”nə bənzəyən bir qız da gəlib katibənin yanında əyləşdi. Şirin-şirin söhbətə başladılar.
-Yuxuda qan görmüşəm. Qan səkinin üstüylə axıb gedirdi. Hər tərəf qan idi. Katibə həvəslə yuxusunu analdırdı.
–Qan qovuşmaqdır, sevinəcəksən, dəqiq bilirəm- “barbi gəlniciyi” rəfiqəsini sevindirməyə çalışdı. Katibə əlindəki sənədləri Seymurun otağına apardı. Fikir verdi ki, katibə hündür kabluklu ayaqqabıda çox rahat gəzir. Belə ayaqqıbılar ən yaralı yeriydi. Çox arzulasa da hündür ayaqqabıda gəzəmmirdi. Birdən-birə yenə də ürəyinə qısqanclıq doldu. Amma dərhal da özünü danladı: “Bura işdir, belə şeyləri beynindən çıxartmalısan! Seymur işində ciddidir. Özü də bir dəfə deyirdi ki, işin iş qanunları var, bu qanunları pozsan işləyə bilməzsən.
Yarıaçıq qapıdan Seymurun divaradan asılmış portreti görünürdü. Şəkildə özündən yaşlı düşmüşdü.
Ayağa qalxıb dəhlizə çıxdı. Dəhlizdə gəzişdi. Otaqlardan çıxan işçilər onunla salamlaşıb keçirdilər. Heç kim burda niyə dayanmağıyla maraqlanmırdı. Görünür, xəbərləri
vardı burada işləyəcəyindən.
Dəhlizin başından yaşlı bir kişi ona yaxınlaşdı. Salamlaşıb əlindəki açalardan birini topasından çıxarıb ona uzatdı:
-Buyur, sənin otağının açarıdır. Keç əyləş. Bu, deyəsən gec gələcək…
Açarı kişidən alıb ürəyində Seymura təşəkkür elədi. “Sağ olsun, diqqətlidir. Artıq otaq da ayırıb”.
Qapını açıb içəri daxil oldu. Otağın başındakı pəncərəni açdı. Pəncərə çoxdan açılmadığından içəri xəfif toz doldu. Dodaqlarında narın qum dənələrini hiss etdi. Pəncərədən aşağı boylandı. Aşağıda bozaran asfalt çox vahiməli göründü. Bir neçə gün əvvəl xəbərlərdən eşitdiyi bir qadının özünü pəncərədən ataraq intihar etməsi xəbərini xatırladı. Bədəni üşündü. Pəncərəni çəkib bağladı. Otaqda gəzişməyə başladı. Görəsən, Seymur bu gün nələri etiraf edəcək? Ürəyini harda açacaq?.. Yəqin ki, işdən sonra danışacaq. Yəqin yaxınlıqdakı kafelərdən birində əyləşərlər… Onsuz da, hər şey bəllidir… Yenə də ürəyi həyacanla döyünməyə başladı. Sanki Seymuru birinci dəfə görəcəkmiş kimi həyəcanlanırdı. Qərara aldı ki, bu dəfə o da açıb hər şeyi Seymura bildirəcək. Bildirəcək ki, onu çoxdan sevir. Ondan başqa heç kimə baxa bilmir. Deyəcək ki, bu qədər müddətdə ona dost kimi baxmayıb. Sadəcə gizlədib. Deyəcək ki, həyatı başdan- başa ondan ibarətdir. Deyəcək…

–3–
Birdən –birə dəhlizdən qarmaqarışıq səslər eşidildi. Səs əvvəlcə uğultu kimi gəldi, sonra aydınlaşdı.
– Seymuru vurublar. Güllə ilə vurublar, öz maşınında getdiyi yerdə… Düz alnından vurublar!
– Kim vurub? Niyə?
– Bəlkə də, ona atəş açmayıblar heç, deyirlər, yanında vəzifəli, imkanlı adam olub- ola bilər, ona atıblar, amma buna dəyib.
– Hanı, qan qovuşmaqdır deyirdilər, yuxuda görmüşdüm, bəs nə oldu, ay Allah, bu nə xəbərdir?! Katibənin səsi dəhlizdən gəldi,sonra eşidilməz oldu.
Qapını açıb dəhlizə boylandı. İşçilər dəhlizə toplaşmışdılar. Hamı bir-birini sorğu- suala tuturdu. Seymurun müavininin sürücüsü ortada dayanmışdı. Xəbəri o gətirdiyindən suallara da o cavab verirdi.

– Yəqin, səhvən güllə ona dəyib…
– Nə olur-olsun, hər halda, bunu öldürüblər…
– Üzündə maska olub atəş açanın, iki nəfər olublar- müavinin sürücüsü dilləndi.
Katibə o tərəf- bu tərəfə qaçıb telefonlara cavab verirdi. Seymurun otağında telefonlar susmurdu.
Telefonuna zəng gəldi:
Tələbə yoldaşı Dinarə idi. Təlaşla xəbəri çatdırdı:
– Hardasan? Xəbərin varmı, Seymuru vurublar. Bu nə iş idi?! Gəl, evlərinə gedək. Mən getmişdim irəli keçəmmədim. Polislər, jurnalistlər qapını kəsiblər…
Qayıdıb otağa girdi. Eşitdyi xəbərdən sonra beyni uğuldayır, heç nə düşünə bilmirdi. Sanki beyni bütün fəaliyyətini dayandırmışdı. Ürəyində küt bir ağrı vardı, ağrı hərdən sızıltıya çevrilib bədəninə yayılırdı. Qəribədir ki, ağlaya da bilmirdi. Gözləri qupquru idi, təkcə ürəyi bərk-bərk döyünürdü. Deməli, Seymur daha yoxdur. Olmayacaq.
Bir daha onun həyatında belə bir adam olmayacaq. Onsuz olacaq. Bəs nəyə görə yaşayacaq? Bütün edəcəyi hərəkətləri ona görə hesablayırdı. Həyatında olan bütün yaxşı şeyləri ona həvəslənib edirdi. Bəs indi nə marağı olacaq həyatının? Marağını, həvəsini hara yönəldəcək? Hər tərəf boşluqdur. Boşluğun üzəriylə yerimək mümkündürmü? Bəlkə, boşluğun qorxulu ağrısını çəkmədənsə elə bir dəfəlik boşluğun dibinə yuvarlanmaq, bütün mənasızlardan, bozluqlardan xilas olmaq? Pəncərənin qarşısına gəldi. Aşağı boylandı. Yenə də xəbərlərən eşitdiyi özünü pəncərədən atan qadını xatırladı. Bəlkə, o da… Bəlkə, o da sınasın… Cəmisi bir dəqiqə… Bir dəqiqə sonra hər şey birəcək…Ağrılar, acılar yox olacaq. Pəncərəni açıb hündürlüyü yoxladı. Ürəyində hesabladı ki, özünü atsa neçə dəqiqədən sonra yerə çırpılar? Gözlərini yumdu… Dizləri titrədi. Belində, dizlərində asfalta yapışacaq canının ağrısını hiss elədi. Başını pəncərədən geri çəkib pəncərəni bağladı.
Dəhlizdən keçib aşağı endi.
Anası zəng etdi.
-Hardasan, yeni iş günün necə keçir? Təbrik edirəm. Mən demişdim axı, hər şey əla olacaq. Nə deyirsən, bəlkə, axşam qeyd edək?!
Hiss etdi ki anasının kefi kökdür
. Telefonu söndürdü. Gözlərinin qabağına Seymur gəldi. Sakitcə uzanıb. Ruhu uçub gedib. İnana bilmədi. Seymura sakitlik yaraşmırdı.
Yalnız indi fikir verdi ki, dəhlizdə heç kim yoxdur. Hamı aşağıya- şirkətin qarşısına yığışıb.
Seymurun müavininin sürücüsü əli ilə hadisəni ətrafdakılara təsvir edirdi. Həvəslə danışırdı, sanki detektiv filmin ssenarisini izah edirdi.
– Bax belə vurublar, burda dayanıblar, üzü bu tərəfə. Seymur sağ tərəfdə əyləşibmiş. Üzü pəncərəyə doğruymuş. “Makarov”tipli silahla vurublar…
Adamların arasında xeyli dayandı. Görəsən, Seymur pəncərədən çölə boylanarkən nəyi düşünürmüş? “Makarov” tapançası dedikləri necə silahdır?
– Açarı verərdiniz, zəhmət olmasa…
Səhər açarı ona verən kişiydi. Kişi nəsə danışıdı, ayırd edəmmədi. Son sözü bu oldu ki, açar qarışıqda itə bilər, həm də burda işləyib işləməməsi hələki bilinmir. Lazım olsa , yenə də qaytarıb verər. Çantasını qurdalayıb açarı işçiyə verdi.
Beynində o qədər suallar vardı ki, heç birinə cavab tapammırdı. “Yanındakı adamı vurmalı imişlər… Görəsən, Seymur o adamla hara gedirmiş?” Bir kənara çəkilib ağlamaq istəyirdi. Amma gözlərindən yaş gəlmirdi.
Müavinin sürücüsü kiminləsə danışdı, sonra camaata bildirdi ki, hələlik dağlışmaq lazımdır. Sabah dəfn edəcəklər. Sabah hamı vidalaşmağa gələ bilər.

–4–
Gəlib köhnə və böyük avtobusa əyləşdi. Avtobusun arxa oturacağındakı uşaq nənəsinin qucağından sürüşüb ona tərəf atıldı. Əlindəki oyuncaq tapançanı onun alnına tuşladı:
-Əllər yuxarı! Təslim ol! Yoxsa öldürəcəm!
Nənəsi uşağı dilə tutdu:
– Xalanı vurmaq olmaz, xalanı vurma! Yazıqdır…
Uşaqsa elə hey ona tərəf dartınır, oyuncaq silahını düz alnına tuşlayırdı.
“Seymuru da alnından vurublar. Bircə güllə ilə nişan alıblar… Maşının pəncərəsindən ətrafa baxırmış. Düz alnından…”
– Gəl, əllərinin çirkini silim. Uşaq dartındı, nənə güc-bəla ilə əlindəki nəm salfetlə uşağın əllərini silməyə çalışdı.
Avtobusun pəncərəsindən çölə boylandı. Şüşə çirkli olduğundan ətrafı yaxşı görə bilmədi. Hər tərəf dumanlı görünürdü, arabir ağacların budaqları qarışıq xətlər kimi gözə dəyirdi. Dəstə-dəstə cikkildəşərək vurnuxan quşlar kirli şüşənin arxasında özlərini güllə kimi quru budaqlara çırpırdılar.
Bu an əllərini uzadıb pəncərənin çirkli-paslı şüşəsini silmək keçdi ürəyindən…

Son.

Müəllif: NARINGÜL NADİR

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Sona Amal – İki şeir

OLSUN

Axı sən söz verdin öz aramızda,
Saf sevgin sevgimə yaraşıq olsun.
Şad-xürrəm yaşayaq eşq dünyamızda,
Qəlbindən qəlbimə nur işıq dolsun.

Yanımda susmasın qoy şirin dilin,
Heç zaman çıxmasın əlimdən əlin,
Tez getsən, izin ver, arxanca gəlim,
Məzarda ömrümüz qarışıq olsun.

Sevgilim, fələkdən bircə gün çalaq,
Vətən torpağını ayaqdan salaq,
Zülmət gecələrin qoynunu yaraq,
Ay doğsun, yolumuz gur işıq olsun.

Amalam, dostlarla hey deyək, gülək,
Sevinci paylaşaq, kədəri bölək,
Qohumun-qardaşın qədrini bilək,
Küdurət nə lazım, barışıq olsun.
28. 12. 2018.

<<<SONA AMAL ==== SONA AMAL >>>

HƏSRƏTİM

Gözdən də xoş olar, sözün xumarı,
Telimdə ta gəzmir əlin tumarı,
Sağalmır qəlbimin həsrət qubarı,
Həsrətinə açır qucaq həsrətim.

Naxış vurdu ömrə sevgi naxışın,
Payızlaşdı nədən bahar baxışın?
Yağdı taleyimə həsrət yağışın,
Həsrətinə açır qucaq həsrətim.

Ürəyimiz birgə eşqlə çarpdı hey,
Eşq dünyamda həsrət atın çapdı hey,
Sevinc hürkdü, məni kədər tapdı hey,
Həsrətinə açır qucaq həsrətim.

Lal eylədi susqun həsrət dilimi,
Xoşbəxtlikdən üzdüm ta mən əlimi,
Kimdən alım axı, mən təsəllimi,
Həsrətinə açır qucaq həsrətim.

Çəkib getdin, daha mənə yadsan, yad,
Çəkmisən qəlbimə dağı qatbaqat,
Mənasızdır ta Amala bu həyat,
Həsrətinə açır qucaq həsrətim.
26. 12. 2019.

Müəllif: SONA AMAL

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Sevda İbrahimli və Sona Yusif

Foto 25 dekabr 2019 – cu il Muğam Mərkəzində çəkilib. Bakı ş.

Foto: Fərrux Səfəroğlu

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Solmaz Qəribel

İLİŞİB QALIB

Sənsiz yaddaşımda ilışib qalıb,
Sənli günlərimin, baş hərfləri
Kədərlə, həsrətlə hörülüb qalıb,
Qaldıra bilmirəm daş hərfləri

Solğun xatirəmin nizamı itib,
Təbibi ,loğmanı, ozanı itib.
Bəxtin qarasının pozanı itib,
Poza bilməyirəm boş hərfləri

Xəzana döndərdin qərib sevgimi,
Sovurdun yellərə sərib sevgimi.
Ağlayan ürəkdə yarıb sevgimi,
Poza bilməyirəm yaş hərfləri….

25.12.2019.

Müəllif: SOLMAZ QƏRİBEL

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Nəcibə İlkin

Ay ötən günlərim…

Bilmirəm haraya uçub getdiniz,
Yanımdan gizlicə keçib getdiniz,
Bir uzaq mənzilə köçüb grtdiniz,
Hərdən harayıma yetən günlərim,
Ay ötən günlərim, ötən günlərim.

İndi qırov düşüb iziniz üstə,
Kimsə qovrularmı közünüz üstə,
Niyə durmadınız sözünüz üstə,
Ömrümdən tökülüb itən günlərim,
Ay ötən günlərim, ötən günlərim.

Həsrətli baxışım soraqlar sizi,
Üşüdər hardasa sazaq, qar sizi,
Ürəyim həmişə arzular sizi,
Sinəmdə dərd kimi bitən günlərim,
Ay ötən günlərim, ötən günlərim.

Saçıma qar kimi yağıb getdiniz,
Hansı bir ömrəsə sığıb getdiniz,
Nəcibə nə dedi, çıxıb getdiniz,
Məni tərk eyləyib atan günlərim,
Ay ötən günlərim, ötən günlərim.

2014.

Müəllif: NECİBE ILKİN

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

ƏZİZƏ AĞAHÜSEYNQIZI

ƏSGƏR BALAMA

SALAM, YUXUSU QAÇAN,
SƏNGƏRDƏ DURAN BALAM.
MƏNİM DƏ YUXUM QAÇIB,
ARZUM, DAYAĞIM, QALAM…

VƏTƏNİN BİR PARÇASI,
ÜRƏYİM, ARZUM, KAMIM,
YANINA TEZ GƏLMƏYƏ,
HƏLƏ YOXDUR İMKANIM…

BURDA PAYIZ DA DÜŞÜB,
ORDA QORU ÖZÜNÜ.
BAX..ÖZÜNƏ YAXŞI BAX,
YERƏ SALMA SÖZÜMÜ.

ƏYNİNDƏKİ O ƏSGƏR,
GEYİMİNİ SEVMİŞƏM,
DİLİMDƏKİ O ƏSGƏR,
DEYİMİNİ SEVMİŞƏM…

HƏSRƏTİNDƏN BİLİRSƏN…
ÜRƏYİM DÖNÜB TELƏ.
GÖZÜMÜ YOLDA QOYMA,
TEZ- TEZ EVƏ ZƏNG ELƏ…

BİZDƏB NİGARAN OLMA,
XİDMƏTİNİ YAXŞI ÇƏK.
DÜŞMƏNƏ ZƏRBƏ VURUB,
OVLA ONLARI TƏK- GƏK..

MƏKTUBJMDA ATANIN,
BACILARIN SALAMI.
QONŞU QIZ TƏBƏSSÜMLƏ,
SALAMLAYIR HAMINI…

Dİ YAXŞI GECƏ KEÇİR,
SALAMAT QAL, ÖPÜRƏM,
SƏRHƏDDƏ SAYIQ DAYAN,
MƏN YATMAĞA GEDİRƏM…
BAKI – AĞDAM – BAKI

Müəllif: Əzizə Ağahüseynqızı

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

SONA YUSİF- ABBASƏLİQIZI

AD GÜNÜNÜZ MÜBARƏK !!!

Bu gün ( 20 dekabr 1961 ) gözəl insan, səmimi dost, peşıkar jurnalist, sevimli yazar, ədalətli yönətici, qəlbləri riqqətə gətirən şeirlər müəllifi tanınmış şair – publisist SONA YUSİF- ABBASƏLİQIZI nın doğum günüdür. Ad gününüz mübarək, SONA xanım!!! Sizə Uca Yaradandan uzun ömür, can sağlığı və bütün işlərinizdə müvəffəqiyyətlər arzu edirik!!! Uğurlarınız bol olsun!!!

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ   WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Aida Adıgözəl

<<<<PAYIZ ŞEİRLƏRİ >>>>

Ürəksizıər

Sevmədiniz…sizi sevən qadınları !
Sevmədiniz … diz çöküb corabınızı geydirən , saçını süpürgə edən qadınları !
Sevmədiniz … yatağınızda unutdunuz ,
daha cavan daha gözəl qadınları sevdiniz !
Yanı başınızda uyuyan qadınların üstündən gecələr keçdiniz !
Gözünüzü başqa qollarda açmağı arzuladlnız !
Bizim qovurmamız dadsız , onların şorbaları dadlı oldu !
Bizim paltarımız ucuz , onlarınkı bahalı oldu !
Cırıq corab geyib ,südlü sıyıqla uşaqlar böyütdük sizə…
sevgili övladları daha şirin oldu kişilərimizə !
Sevmədiniz xəstə yatağınızda sizə keşik çəkən qadınları !
Sizi sevə sevə qocaldıq. ..xəbəriniz olmadı !
Qapı ağzında, pəncərədə uyuduq
yemək qazanını açmadan uşaqlarınızı ac yatırdıq “atanız indicə gələr” deyə…
siz hansısa qadının qucağında xumarlanasız deyə!
Ciblərinizdən tapdıqarımızdan silləni biz yedik ,
döyülüb , əyninizi ütüləyib sevgili qucağına göndərdik !
Sevmədiniz sizi sevən qadınları…boşayıb küçəyə atdınız ,
başqasının qucağına düşməsinin günahına batdınız!
Sevmədiniz sizi sevən qadınları…sevmədiniz !!!
15.12.2019

<<<<AİDA ADIGÖZƏL>>>>

Qocalmaq qorxusu

Bir yarımçıq payız idi ömrümüz ,
bir az yazdan bir az yaydan oğurluq ,
qış qorxusu gözümüzə dururdu ,
qarşıdaydı eynək , əsa , sağırlıq .

Kövşən boyu qotman qotman xomalar,
şəkli durur sən atdığın diz yeri ,
əllərimdə məktubların həsrəti ,
ürəyimdə nakam eşqin köz yeri .

Biraz kəkil , biraz sinə qabarmış ,
Kür suyu tək alan bulan axardıq ,
toy mağarı…nə süzərdi cavanlar ,
“qismətimmi?”- oğrun oğrun baxardıq .

Bir yarımçıq payız idi ömrümüz ,
qar şaxtası , sürüşməsi varıydı ,
qurd qocalıb itə gülünc olması,
cavanlar da gülüşməsə karıiydı .
16.12.2019

<<<<AİDA ADIGÖZƏL>>>>

Yoxluğunla barışmaq

Aynada arxanda gördüyün kölgəni tanıdınmı ?
Uçurumun ucunda sevgisindən yapışmış
barmaqlarımı zalımcasına tapdalayıb qıraraq düşməyimin arxasınca iblisvari qəqəhələrlə gülən adam ?!
Mən sənin səni unutmağa göndərdiyin adamam !
Daha qorxaq adamların rəsmini çəkməyi unutdum !
Daş ürəklərə şeir yazmağı da tərgidirəm biləsən!
Bu son işim !
Əlimdəki tişəmlə sonuncu cizgiləri atıram daş ürəyinə .
Bundan sonra bir cüt qərənfillə gələcəm xatirələr xiyabanımdakı heykəlinin qarşısına.
Sahildən sürətlə uzaqlaşan kiçik qayığa bənzəyirəm indi…
Fırtınanı ,dalğaların böyüklüyünü , gücünü hesablamağı gözə almayan
sörfçüyəm sanki !
Heç nədən qorxmadan açıq dənizə gedirəm tarana gedən təyyarəçi kimi !
Sürətlə uzaqlaşıram çəkdiyimiz rəsmlərdən…
ürəyimdimi ağlayan ,barmaqlarımdımı ağrıyan, bilmirəm ?!
Ölmüşəmmi , ruhammı bilmirəm ?!
Səni unutmağa gedirəm , səni unutmağa göndərdiyin adam !
17.12.2019

<<<<AİDA ADIGÖZƏL>>>>

Vida

Keçər buludlar da … yenə ay hilal ,
olsun üzündəki ləkə , qəm yemə.
Hər düşən gecənin bir səhəri var ,
qorxma qaranlıqdan …bu da son demə !

Günəş gülümsəyər yenə üfüqdən ,
yenə şəfəqlərə qucaq açarsan ,
yenə ayaqyalın çəmənliklərdə
kəpənək dalınca şən-şən qaçarsan.

Bir gün silinirlər qoyulan izlər ,
əsas keçmək imiş düşən cığırdan ,
biraz zamanı var qəlb ağrısının
baxır yarasına , yüngül ağırdan.

Yox , bu nə təsəlli , yalançı ümid ,
bu ömür yolunun acı gerçəyi ,
boşuna qocalmır axı insanlar ,
boşuna ağartmır saçı birçəyi .

Keçər buludlar da… yenə ay hilal,
olsun üzündəki ləkə , qəm yemə .
Hər düşən gecənin bir səhəri var,
qorxma qaranlıqdan , bu da son demə!
18.12.2019

Müəllif: AİDA ADIGÖZƏL

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

Leyla Abasova

AD GÜNÜNÜZ MÜBARƏK !!!

Bu gün ( 19 dekabr 1978 ) tarixçi alim, BDU -nin müəllimi Leyla xanımın ad günüdür. Ad günü münasibəti ilə onu təbrik edir, uzun ömür, can sağlığı və bütün işlərində uğurlar arzu edirik. Uğurlarınız bol olsun!!!

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru