MAYIL DOSTU – “BİLƏSİZ…”

mayıl dostudan günümüzə ayna tutan şeirlər:

YURDDA QALIB

Pərən – pərən düşən elim,
Bükülübdü dizim, belim,
Para-para ağzım, dilim,
Yurdda qalıb ağız dadım,
Ondan doyub kam almadım.

Yetim qalıb daşın, kolun,
İzə həsrət cığır, yolun,
Ay hazarat, ağah olun:
Özgə yerə iz salmadım,
Yurddan doyub kam almadım.

Sığal görmür meşən,çölün,
Sonasızdır çayın, gölün,
Məni doğran, yarı bölün.
Orda qalıb pir olmadım, 
Yurddan doyub kam almadım.

Meşə sirdaş hər talana,
Dağlar həmdəm daş qalana,
Dağ çəkirsən mən balana.
Xəyalən sənsiz qalmadım,
Yurddan doyub kam almadım.

Yurddur dərdə dərman,davam,
Orda qalıb nəğməm, havam,
Adı qalıb, yoxdur obam.
Onsuz boşaldım, dolmadım
Yurddan doyub kam almadım.

Qucaq açam dağ yelinə,
Dar dərənin gur selinə,
Qaçqın, köçkün mərd elinə.
Sənə tay bir yer bulmadım,
Yurddan doyub kam almadın.

= = = =

ŞƏHİD ANASI

Bilirəm, möhtacsan şirin bir sözə,
Həsrətsən gülüşlü quru bir gözə,
Dağsan, əriyirsən sən dözə-dözə,
Oğlunu itirmiş, şəhid anası.

Günü aya dönür, ayı illərə,
Naləsi, fəyadı düşür dillərə,
Nəmli gözü meydan olur sellərə,
Gözü nəm bitirmiş, şəhid anası.

Dərdinə tapılmaz əlac, nə dərman,
Bəxtinə yazılıb dəhşətli fərman,
Sanki, külə dönüb yaşıl bir orman,
Qəlbini əritmiş, şəhid anası.

Ən uca yer sizlərindi, biləsiz,
Zəfər çalaq, bir ürəkdən güləsiz,
Niskili, acını bir az siləsiz,
Ər oğul yetirmüş, şəhid anası.

17. 07. 2019

= = = =

HALAL QARDAŞIM

Kürəyin şələli, əlin qabarlı,
Gəlindən həyalı, qızdan abırlı,
Güvənin tərindi, zəhmətin barlı.
Qürurum,adımsan, vüqarlı başım,
Yaşamaq halalın,halal qardaşım.
***
Çörəyin torpaqdan, ya daşdan şıxır,
Ehtiyac çox zaman qəlbini sıxır,
Yüz haram sarayı– bir halal yıxır.
Mayası mərdlikdən bünövrə daşıım,
Yaşamaq halalın, halal qardaşım.
***
Şöhrətin zəhmətdi, alın tərindi,
Mənliyin bütövdü,həm də dərindi,
Vicdanın dayağın, saf hünərindi.
Sən, quru oduna yanan, ay yaşım,
Yaşamaq halalın, halal qardaşım.
***
Nəfsini qul edir, cəza verirsən,
Gözünlə od yeyir , oda girirsən,
Özgənin yox, öz barını dərirsən,
Özgə malın haram sayan sirdaşım,
Yaşamaq halalın, halal qardaşım.
***
Dünyanın nizamı çiynində durub,
İçində paklığı, saflığın qurub,
Niyyətin haramı gözündən vurub.
Harama,tamaha sənsən savaşım,
Yaşamaq halalın, halal qardaşım.
***
Bu haram dünyada işin çox çətin,
Ağır, fəqət şərəflidir qismətin,
Sən uca varlığı, uca millətin.
Sənədir hörmətim, güvən,alqışım,
Yaşamaq halalın,halal qardaşım.

Müəllif: MAYİL DOSTU

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

ƏJDƏR ƏLİZADƏ

DEYƏSƏN…
(NÜMUNƏ4+4+3 bölgüsü ilə)

Kim qurubdu bizə toru, ay Allah,
Xorna çəkir, elim yatır, deyəsən.
Millətimi özün qoru, ay Allah,
Bu dünyanın sonu çatır, deyəsən…

Başımızın üstün alıb «hay»* yağı,
Zəbt eləyib cənnətməkan torpağı.
Sinəmizə çəkilibdi yurd dağı,
Bu dünyanın sonu çatır, deyəsən…

Bəxtim mənə ərk eləyir, dinmirəm,
Zərbəsini bərk eləyir, dinmirəm.
Məndən küsüb tərk eləyir, dinmirəm,
Bu dünyanın sonu çatır, deyəsən…

Mən Əjdərəm, na danışım, nə deyim,
Bu dünyada bir yeməkdir, bir geyim.
Pul yığana mesaj olsun bu deyim,
Bu dünyanın sonu çatır, deyəsən…

«hay»*- erməni

18.07.2019 .

Müəllif: ƏJDƏR ƏLİZADƏ

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

RAQUF ORUCOV

RAQUF ORUCOV – DANIŞIR FOTOLAR:

RAQUF ORUCOV HAQQINDA BİOQRAFİK FİLM:

Allah rəhmət eləsin… Ruhu şad olsun… Amin…

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

RAQUF ORUCOV

Bu gün Azərbaycan Respublikası Silahlı Qüvvələrinin polkovnik-leytenantı, Qarabağ müharibəsi qazisi, Aprel döyüşlərində qəhrəmancasına şəhid olmuş Raquf Orucovun doğum günüdür.

Raquf Orucov 12 iyul 1972-ci ildə Ağdam rayonunun Cinli kəndində anadan olub.
1990-cı ildə Sovet qoşunlarında xidmət edən Raquf Orucov bir müddət sonra ordudan ayrılaraq, çətin günlərdə Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin sıralarına qoşulub. Raquf Orucov Fərrux dağı və Aranzəmin kəndində aparılan hərbi əməliyyatlar zamanı ayağından ağır qəlpə yarası alıb. 1993-cü ilin 12 iyununda erməni ordusunun Ağdam rayonunun Cinli kəndini işğal etməsi nəticəsində Raquf Orucov anası Raya xanımı itirib.

O, 1995-ci ildə Bakı Ali Hərbi Ümumqoşun Komandirləri Məktəbinə qəbul olub. Bir il sonra həmin məktəbi bitirən Raquf Orucov Bakı şəhərində yerləşən hərbi hissələrin birinə təyinat alsa da, gənc zabit ön cəbhədə olmağa üstünlük verib. 1996-cı ildə təyinatını düşmənlə üz-üzə dayanan Murovdağda alaraq, kəşfiyyat bölüyünün komandiri kimi fəaliyyətini davam etdirib.

Polkovnik-leytenant Raquf Orucovun sonuncu döyüşü 2016-cı il aprel ayının əvvəlində olub.Düşmənlə qəhrımancasına vuruşan Rquf orucov şəhid olub. O, Sumqayıtın Şəhidlər Xiyabanında dəfn olunub.
2016-cı il iyulun 12-də UEFA Çempionlar Liqasının II təsnifat mərhələsi çərçivəsində baş tutan “Qarabağ”- “Dudelanj” (2:0) görüşündən əvvəl Tofiq Bəhramov adına Respublika Stadionunda həmin gün 44 yaşı tamam olan Raquf Orucovun xatirəsinə banner açılıb.

13 fevral 2017-ci ildə isə Oxford Məktəbində Raquf Orucovun həyatından bəhs olunan “Murov qartalı” kitabının təqdimatı mərasimi keçirilib.
Raquf Orucovun Aqşin və Nihad adında iki oğlu yadigar qalıb.

Allah rəhmət eləsin… Ruhu şad olsun… Amin…

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

QABİL DƏRDLİ

QABİL DƏRDLİ – “ÜÇ YARPAQ” – DA

ƏSGƏRƏ MƏKTUB

Salam, mənim əziz atam.
Burada axşamdır,
Axşamın xeyir.
Necəsən, ay ata?..
Mən yaxşıyam.
Böyümüşəm, deyir anam…
Bura çox istidir.
Səngər necə, sərindimi?
Soyuq olur torpaq, deyir anam,
Mən yerdə uzananda.
Bir də fırfıranın küləyində soyuq olur.
Çox durma qabağında, deyir anam…
Aralı dur, sən də fırfıradan,
Xəstələnərsən,
Gecikər gəlməyin…
Darıxıram çox…
Qorxmuram, yox,
Kişisən, axı, deyir mənə anam…
Ona demirəm, amma,
Gecələr qorxuram mən.
Bir də anamın gözləri qırmızı olanda.
Tez-tez qızarır anamın gözləri…
Televizorda çal-çağır olanda,
bizə toy dəvətnaməsi gətirəndə,
qonşumuz Əhmədgilə atasının dostları gələndə,
qazımız kəsiləndə…
Tez-tez kəsilir bizimki.
Əhmədgilin qazı kəsilmir heç.
Ata, gələndə sən mənə Əhmədin velosipedindən al,
zəngi də olsun.
Ataların çox olur pulu, deyir anam…
Anam mənə, ürəyim, deyir.
Mən də həmişə ürək şəkli çəkirəm.
Bir tərəfinə anam deyirəm, birinə atam.
Nədənsə sənin tərəfini çəkəndə həmişə əyri düşür ürək.
Yəqin, ona görə ki,
Sən yanımda deyilsən…
Tez gəl, ata,
sən gələndə ürəyin hər iki tərəfini düz çəkə biləcəyəm…
Bu məktubu da qoyacağam yastığımın altına.
Mən yatandan sonra poçtalyon gəlib götürür ordan, deyir anam…
Sağ ol, ata,
Tez gəl…
26.06.2019.

=========================================================

GƏLİN DEYƏK QARABAĞDAN

Bəsdir bunca of-ah etdik,
Gecələri sabah etdik.
Millət, biz bir günah etdik,
Qaranı seçmədik ağdan,
Gəlin deyək Qarabağdan.

Azar oldu, bezar oldu,
Hər nə oldu bazar oldu.
Elə hamı yazar oldu
Çal-çağrlı xoş növrağdan,
Gəlin deyək Qarabağdan.

Bəsdir könül xoş eylədik,
Arzuları boş eylədik.
30 ildir “toş” eylədik,
Qurtulmadıq bu tapdaqdan,
Gəlin deyək Qarabağdan.

Qərarımız olsun qəti,
Uca tutaq hürriyyəti.
Tək qoymayaq bu dövləti,
Kömək gəlsin hər bucaqdan,
Gəlin deyək Qarabağdan.

Xalq bir olsun, qardaş olsun,
Savaşdırsa, savaş olsun.
“Vətən” sözü ən baş olsun,
Tut əlindən, çək ayaqdan,
Gəlin deyək Qarabağdan.
25.06.2019

================================================

GETDİ

Tale səni alıb məndən apardı,
Ömrümün bəzəyi, sonası getdi.
Ruhum dincliyini səndə tapardı,
Qara gözün şirin röyası getdi.

İlin həm payızı, həm də yazı var
Baharın güllərə ehtiyacı var.
Dərdlər arasında şirin, acı var,
Dərdimin dərmanı, dəvası getdi.

Həsrət məni gör, nə hala gətirib,
Öz doğma elimdə olmuşam qərib.
Gülüstanı zimistana çevirib,
Gül, çiçək ətirli havası getdi.

Harda qaldı ilqara and içdiyin?
Əkdiyim məhəbbət, hicran biçdiyim.
Bilirsən nə çəkir qoyub getdiyin?
Sənsiz oldu, sənli dünyası getdi.

Sevən qəlbə həmdəm ola dilbəri,
Sevdasın itirən, olar sərsəri.
Dərdli Məcnun kimi gəzər çölləri,
Binəva aşiqin Leylası getdi.
03.07.2016 

Müəllif: QABİL NABİYEV DERDLİ

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

“ Yuxarı bağın meşəsində…”

Bədirə RZA Həsənqızı

“ Yuxarı bağın meşəsində…”

( Hekayə )
(Şəhid Mikayıl Yaqub oğlu Vahabzadənin əziz xatirəsinə)
(25 İyun 1993 -2 Aprel 2016)

Bir bülbülün taleyindən qopan simi dindirirəm… 
Dindirirəm, dinmək nədir, naləsini dinləyirəm…vərəq-vərəq, misra-misra izləyirəm, dindirirəm…Yaman küsüb könül sazın… küskünümü izləyirəm…düşünürəm, necə yazım, necə deyim, ötənimdən, dünənimdən bu söhbəti neçə açım, inciməsin, inciməsin könül simin, ey nakamım, ey bülbülüm, ruhu nəğmə, əli qələm, könlü Vətən, yolu sevgi…niyə bitdi, belə erkən?…
Yox, bitməyib, bitməyəcək, belə könül sahibinin ömür yolu, gül nəfəsi, xoş ətiri, təranəsi, nəğmə-nəğmə dolanacaq, yad edilib oxunacaq, anılacaq. Anılacaq onun yolu, o yol adi bir yol deyil, o yol yurdun xilas yolu! 
Yazmaq istər könül onu…hər anını, həyatını yazım deyə, anlatım mən bu ellərə, bu cahana… necə də, bir igid oğul, verib ana bu torpağa! Necə deyim, necə öyüm könül sazın…? Sən nəğməkar bülbül idin, sənsiz nəğmə neçə çalım???
Sankı, qopub sazın simi, inləyir o, çalmaq olmur, hey çalışdım, sirrin bilim, o dinmədi… 
Sənsiz ötən bu illəri çox sordum mən, sirr vermədi… dönüb baxdım Girdimana… axan sular haray dedi… harayında duydum səsin… ey nəğməkar oğul, sənin, könül səsin… 
Ruhuna olsun ərməğan, bu yazımı ithaf etdim…

…Axşamdan yağan qar hələ də dayanmamışdı. Bir qədər azalsa da, yağmaqda davam edirdi. Kəndin az qədər çınqılla örtülmüş maşın yolu tamam bağlanmışdı, çox çətinliklə cığır açaraq məktəbə gedən uşaqları yola salan valideynlər əllərində bel yolu müəyyən qədər təmizləməyə çalışırdılar.
Kənddə yaşamaq əsl fədəkarlıq tələb edir. Çünki burada zəhmət çəkmədən nəfəs almaq mümkün deyil. Hər aldığın nəfəsin zəhmətini çəkməlisən. Həqiqi mənada təbiətlə müqavilə bağlayıb, həyatını sığortalamalısan. 
Yay aylarında nə qədər səfası, gözəlliyi göz oxşayırdısa, qış aylarında bu yolların cəfası çox olurdu. Dağlar əhatəsində yerləşən bu qədim yurd yeri, bəylər kəndi olan, öz adət-ənənəsi ilə, tarixən mədəniyyət beşiyi olması ilə fərqlənən Maçaxı idi. Tırxa dağının ətəyində, Girdiman çayı sahilində yerləşən bu gözəl məkanda təxminən 50-60 ailə yaşayırdı. 
Kənddə əhalinin az olması da bir sıra çətinliklər yaradırdı. Belə ki, burada tam orta məktəb olmadığından uşaqlar ibtidai təhsili bitirdikdən sonra qonşu kəndə getmək, oradakı natamam orta (9-illik) məktəbdə təhsillərini davam etdirməli olurdular.
Macaxı kəndində ibtidai təhsilini başa vuran Mikayıl da, qardaşı ilə birlikdə qonşu Tircan kəndindəki natamam orta məktəbdə təhsil alırdı. Hələ qarşıda nə qədər ümidlər, ümidlərə doğru belə şaxtalı- qarlı günlər vardı… Havanın soyuq olmasına baxmayaraq dərsdən qalmaq olmaz,- deyə, tezdən yola çıxmışdılar, Mikayılla Rüfət. Mikayıl, 1993 –cü ildə, Rüfət isə 1994-cü ildə dünyaya göz açmış, ailənin sevincinə sevinc qataraq ümidli gələcək bəxş etmişdilər…
Mikayıl ata babasının adını daşıyırdı. Ata babası Böyük Vətən müharibəsi illərində döyüşə getmiş və qəhrəmancasına döyüşərək Vətən yolunda canından keçmişdir. Yaşatmaq, ulularımıza ehtiramı qorumaq xalqımızın əzəli və əbədi adətidir. Eləcə də, ulu babanın xatirəsinə ilk nəvəyə Mikayıl adı vermişdi böyüklər. Bəzən adlar talelərə təsir edir deyirlər. Sanki, bu uşaq da qardaşından çox cəhətcə fərqli düşüncəli, fərqli xasiyyətli idi…
– Səncə, mən bu gün neçə qiymət alacam?-qaqa, -deyə, Mikayıl yaşca özündən kiçik olan qardaşından soruşdu. Həm də, bir az yolda həvəslə getsinlər deyə, sanki bir körpü qurmağa çalışırdı.
-Sən çox bacarıqlısan, qardaşım, yəqin ki, yenə hamsından “əla” alacaqsan.
– Hə, yaxşı hazırlaşmışam, inşAllah, qardaşım, sən də eləsən, tək mən yox, yoxsa ki, bu soyuq havada boşuna getmirik ki, bu yolu…
– Deyirəm ki, Mikayıl, biz 2 ildən sonra bu məktəbi də bitirrib, Yeni yol kəndində 10 və 11 –ci sinifləri oxumalıyıq. Bu illər əsl çalışqanlıq dövrü olmalıdır…
– Hə, elədir, Rüfət, ondan da sonra ali məktəb. Kaş qismət olsun, inşAllah.
– Mən hiss edirəm ki, sən mütləq ali məktəb tələbəsi olacaqsan, Mikayıl, müəllimlər səndən çox razılıq edirlər, sinifdə də fəallığın görünməkdədir.
– Bilirsənmi, mən bütün qüüvəmlə çalışram ki, valideynlərimiz sevinsin, onlar oxumağımızı çox istəyirlər. Hələ, Ma … lap çox arzu edir ki, mən müəllim olum. Bilirsənmi, hərdən ibtidai sinifdə oxuduğumuz günlər düşür yadıma. Ağayusif müəllimin tapşırdığı sözləri çox xatırlayıram. O çox yaxşı müəllim idi. Həm də, çox məlumatlı insan idi. Hələ mənə ağacları necə calağ etməyi də öyrətmişdi. Qışın sön həftəsində bağda təcrübə edəcəyəm öyrəndiklərimi…
– Hə, Mikayıl, düz deyirsən, çox məlumat vermişdi bizə, yadımdadır deyirdi ki, hələ XIX əsrdə, dayan-dayan… ili neçə idi, hə… hə… yadıma düşdü, deyirdi ki, 1847-ci ildə bizim kəndimizdən olan maçaxalı Zülfüqr bəy, İngiltərədə yetişdirdiyi çəltik növünə görə Qızıl medal almışdır.
– Elə deyirdi, neçə illər bundan əvvəl insanlar bu qədər öyrənə biliblərsə, deməli, biz daha çoxunu öyrənməliyik.
– Düz deyirsən, tarix müəlliminin sözləri necə? Yadındamı, ermənilərin bizim kəndimizdə necə vəhşiliklər ediblər, məsciddə insanları necə yandırıblar…çox hadisələr olub…eh…
– Heç o tarixləri unutmaq olar? Hamısı yadımdadır…Çatırıq məktəbə, bu gün yol tez keçdi ha…Qar da dayanır deyəsən …

Beləcə qayğılı günlər ötməkdə idi..Yaş üstünə yaş gəldikcə Mikayıl ailənin qayğılarını daha çox düşünür, dərslərini yaxşı oxumaqla yanaşı ev işlərində də valideynlərinə yaxından kömək edir, ailənin ilk övladı kimi məsuliyyəti demək olar ki, tamamilə öz üzərində duyurdu. 
Artıq üçüncü məktəb idi ki, təhsilini davam etdirirdi Mikayıl qardaşı ilə birlikdə. Yeni yol kəndində 11- illik təhsili başa çatırdı. Buraxılış imtahanları bitmək üzrə idi. Qəbul imtahanlarına az qalırdı. Neçə illik əziyyətin, üç orta məktəb təhsilinin, hazırlıqların nəticəsi olmalı idi. Mikayıl çox darıxsa da, içində inam hissinə güvənir, öyrəndiklərinin köməyinə çatacağına ümid edirdi. 
Mikayılın intizarla gözlədiyi gün – ailənin də, özünün də həyatında ən xoş gün kimi yazıldı ömür salnaməsinə, yaddaşlara hopdu xoş sədası… 2011-ci ilin avqust ayı nəhayət ki, qəbul imtahanlarının nəticələri açıqlandı. Ailədə hər kəsin sevinci yerə-göyə sığmırdı. Mikayıl tələbə adını qazanmışdı. O, Sumqayıt Dovlət Universitetinin Fizika və Elektroenergetika fakultəsinə qəbul edilmişdir.
Kimin çox sevindiyini bilmək çətin olsa da, ananın sevinci bir başqa idi. Sanki, yerə-göyə sığmırdı. Üzündən-gözündən xoşbəxtlik nürü bərq vururdu, o, Mikayılın tələbə adını qazanmasına çox sevinirdi. İnanırdı ki, oğlunun gələcəy xoşbəxt günləri qarşıdadır. Mikayılın bu uğuru atasının da anasının da onun xoş gələcəyinə ümidini, inamını daha da artırmışdır.
“Tələbə həyatı bir başqa aləmdir”- deyə, Mikayıl düşünürdü. Bu şəhər yaşadığı kənddən çox fərqli idi. Amma burada qazandığı dostlar, müəllimlərlə səmimi ünsiyyət sanki az vaxtda onu xeyli irəli aparmışdı, elə bil az zamanda necə deyərlər çox böyümüş, daha da müdrikləşməyə doğru addımlamışdır… 
Artıq bir neçə gün idi ki, ilk semestr imtahanlarını uğurla verən Mikayıl evə qayıtmışdı. Bəli, Mikayıl artıq tələbə kimi qayıtmışdı doğma kəndlərinə. Nə qədər fərəhli gün idi. Mikayılın hər işə olan marağı onun az vaxtda ali məktəb müəllimlərinin də gözündə ucaltmışdı. Dərslərini əla qiymətlələ oxuyan Mikayıl atasına kömək olsun deyə, dərsdən sonra da işləyidi. Ana ürəyi nə qədər nigaran qalar ki, balasından …Bir həyat boyu nigaran qalar, yenə yorulmaz övladından. Doymaz nigarançılıqdan, təki sonda xoş xəbəri alsın…
Rumiyyə ana da, hər gün Mikayılla telfonda danışarkən, dərslərindən geri qalma, ha…- deyə, öyüdlərini azaltmazdı. Mkiayıl da onun narahat olmasını istəməzdi:
– Sən heç nigaran olma, Mama, dərslərimi də “əla” hazırlayıram, işimə də gedirəm. Məndən nigaran olmayın,- deyirdi.
Ana nigarançılığı Mikayılın doğum günündə müəllimlərin Mikayıla olan telefon zəngindən təsəlli alır, ona olan təbrik sevinclərini ürək dolusu fəxrlə seyr edər, fərəhlə oğlunun qazanıdığı hörməti izləyərək, atası, qardaşı Rüfətlə birlikdə sevinər, şükür edərdi. 
-Nə yaxşı ki, Mikayılım belə hörmət qazana bilib, – deyərdi.

Tələbə həyatının öz şirinliyi, çətinliklə olsa da, öz fərqli dadı var idi. Mikayıl ilk günlərdən dərslərinə qarşı çox diqqətli olaraq, fəallığı ilə müəllimlərinin diqqətini, daha doğrusu rəğbətini qazana bilmişdir. Dərslərini əla qiymətlərlə oxuyan Mikayıl, dərsdən sonra işləməyinə baxmayaraq öz şəxsi duyğularına da zaman ayırar, onları qələmə almağa çalışardı. Onun şair təbiətli olması, səmimiyyəti, ünsiyyətcil olması ətrafında olanların da rəğbətinə səbəb olurdu. İlk şerini hələ məktəb illərində yazsa da, indi daha gözəl yazdığını hiss edirdi, yenə sabahkı dərslərini bitirib şeir dəftərinə baxdı. Misraların sırası artmaqda idi…
Çoşqun duyğuları isə sonsuz dərya …

Qərənfil
Şəhid qanı bulanıbdı üstünə,
Qan içində boğulmusan, qərənfil.
Səpilirsən Şəhidlərin büstünə,
Bəxti qara doğulmusan, qərənfil.

Şəhid qanı müqəddəsdir, qəm yemə,
Bununla fəxr etməlisən, qərənfil.
“Gərək düşməyəydim bu günə”,-demə
Azadlq rəmzisən gözəl qərənfil.

Bəzi güllər dünyanın bəzəyidir,
Mənim üçün gözəl sənsən, qərənfil.
Sənin adın Şəhidliyin özəyidir,
Bizim üçün müqəddəssən, qərənfil,
Azadlığın rəmzi sənsən, qərənfil.

Şeri bitirib gözləri yol çəkdi. Şəhər həyatı onu heç də sevdiklərindən uzaqlaşdıra bilməzdi…
– Atamın ad günü var qarşıda. Gözəl bir hədiyyə düşünməliyəm. Sabah, mütləq…bu barədə… dərs bitən kimi….
Səhəri gün dərsdən sonra ailə şəkillərini qovluqdan alıb “FOTO”- ya getdi. Gözəl bir mənzərə ilə ailə tablosu hazırlanmasını xahiş edəndə, fotoqraf:
-Bəs üzərinə nə yazaq, nə isə yazdırmaq istəyirsən?
-Üzərində?-… Onda belə yazın: “Bir omürlük xoşbəxtlik diləyilə.”
-Gözəl düşündün, dostum,-fotoqraf razılıq etdı. Amma bilmədi ki, Mikayıl hər daim əzizlərini “ Bir ömürlük” xöşbəxt etmək üçün çox düşünür, çox nigaran olur…

…Mikayılın hədiyyəsi əsl sürpriz olmuşdu. Ailənin sevinci yerə-göyə sığmırdı…Əslində onun evə hər gəlişi bax beləcə, xoş əhval, xoş gün idi. Valideyn üçün bundan gözəl nə ola bilərdi ki???
-Nə gözəl hədiyyədir bu, Mikayıl? Ağıllı oğlum, nə gözəl hədiyyə almısan.
-Doğrudan deyirsən, mama, xoşuna gəldimi?
-Əlbəttə, xoşuma gəldi, bu mənim üçün dünyanın ən gözəl hədiyyəsidir, oğlum. Çox sağ ol…
Ailə ən xoş günlərini yaşayırdı. Gələcəyin təlatümün, fırtınasın bilmədən. Mikayıl isə onları sevindirməklə yanaşı, həyət işlərini də unutmurdu. Nə vaxt kəndə dönsəydi bağa keçər, mütləq yorulub əldən düşənə qədər işləyərdi. Sanki, bu işləmək həvəsi ona həyata yenidən gəlmək sevinci kimi xoş ovqat bəxş edirdi…
Universitet həyatı da artıq sona çatırdı. Müəllimlərin rəğbətini qazanan Mikayıl çoxlu iş təklifləri də almışdı. 
-Hələ bir hərbi xidmətimi də keçim, İnşAllah, ondan sonra qəti qərar verəcəyəm, hansı iş daha münasibdir. Təhsilimi də davam etdirərəm, magistratura təhsili də vacibdir. Mütləq valideynlərimi də, gərək Rüfəti də gətirəm şəhərə. Yoxsa ki, çox əziyyət çəkirlər – deyə, düşünürdü.
İmtahanlarını uğurla verib kəndə qayıtdı. Bütün ailə şam yeməyində Mikayılın hərbu çağırışı haqqında düşünürdü. Görəsən ki, Mikayıl hara düşəcək xidmət zamanı?
Sükutu Mikayıl pozdu. Gülümsəyərək, gözəl gözləri ilə üzünü atasına tutdu.
-Ata, bilirsiniz bir söz demək istəyirəm. Daha doğrusu Sizdən bir xahişim var.
-Nə xahiş, oğlum?
-Xahşim odur ki, məndən nigaran qalıb, yerimi dəyişməyəsiniz. Mən hərbi xidmətdə hara düşsəm, orda da xidmət etmək niyyətindəyəm. Ümumiyyətə, mən düşnürəm ki, biz, Qarabağın alınmasını, azad olunmasını niyə gələcəyə saxlayırıq ki?…Onu biz almasaq, kim alacaq ki???
Ata oğlunun nə qədər mərd, vətənpərvər olduğunu duyub, qürur etsə də, qəlbində öyünsə də, yenə daxilində olan həyəcanını gizlətmək istədi. Biz də nigaran qalırıq, bala, deyirik ki, salamatlıq olsun…
– Ata, bu torpaqları biz almasaq, kim alacaqdır ki…??? Bu fikir hər zaman qəlbimdə məni narahat edir… 
– …………………….
– Bir də ki, əsgərlik, müharibə deyil ki… nigaran olmayın. Əgər qismətmə döyüşmək düşsə, sevinərəm ki, mən də topağımızın azad olunması üçün döyüşürəm…
-Yaxşı, oğlum, sən istəyən kimi olsun. Allah qorusun, harda olsan!

Mikayılı hərbi xidmətə yola salmaq üçün bütün kənd camaatı, dostlar, qohumlar toplaşmışdı. Hər kəs xoş sözlərlə arzularını bildirirdi, onların xeyir-duası ilə hərbi xidmətə yola düşdü Mikayıl, neçə-neçə Vətən övladı kimi, Vətənə xidmət borcünü ödəməyə… 
Nigarançılıq dolu günlər yol almışdı evə doğru… And içmə mərasiminə az qalırdı…
Mikayıl hərbi xidmətə gedəndən ailədə sanki bir süküt vardı, hər kəs digərinin duymaması üçün öz fikirlərini ürəyində saxlayır, digərini narahat etməkdən çəkinir, nahaq nigaran etməyim,- deyə fikirlərini ürəyində bölüşür, nigarançılığını gizlətməyə çalışırdı.
2015-ci ilin Avqustun ayının 15 idi. Gəncə şəhərində “N” saylı hərbi hissənin qarşısında böyük bir izdiham vardı. Əsgərlərin andiçmə mərasimi idi. Mikayıl hərbi sırada çox vüqarlı görünürdü. Uzaqdan onu görən ailə üzvləri və qohumlar sevinclə səsləyir, Allah sizi qorusun, balalar,-deyə, şükranlıq edirdilər. Burda yaşanan səs-küy– ailə dəyərlərinin Vətən sevgisi ilə çiçəkənmiş bir mənzərəsi, gözəl bir çələngi idi…
Əsgərlərin hərbi nümayişi bitdikdən sonra ailələri ilə görüş verildi. Hər kəs sevinc içində idi. Mikayıl həyəcanla ailə üzvləri ilə görüşüb, hal-əhval tutur, sevinclə zəng edən dostlar, qohumlarla danışır, razılığını bildirirdi. Əsgər formasında bir qədər də dəyişmiş, qəlbinin yurd istəyinə sanki etibarlılıq, güvənlilik çökmüşdü…Bu forma ona çox yaraşırdı…
Görüş vaxtının bitməyinə az qalırdı. Mikayıl yeni yazdığı şeirləri anasına verib, bunları vaxtın olanda oxuyub, fikrini deyərsən, Ma-deyərək, gülümsədi.
-Əlbəttə, Mikayılım, gözəl oğlum, hamsını oxuyacam, inşallah taplayıb, çap da edərsən…
– Hələ çap olunmasına çox var, mama, hələ ki, fikirləriniz maraqlıdır. Çap…daha sonra…
Rumiyyə ana da, Yaqub ata da, əsgərlərlə mehriban dostluq edən Rufət də vaxtın necə keçdiyini hiss eləmirdilər. Görüş vaxtı bitirdi. Onlar qol-boyun görüşüb, vidalaşdılar.
-Yenə gələcəyik, Mikayıl, sən özünə yaxşı bax. Oldumu, sənə güvənir, etibar edirik. İnanırıq, bir sözlə…
-Narahat olma, ata, yaxşı olacaq hər iş…

Mikayıl əsgər gedəndən nə qədər istəsə də, narahatlıq, həyəcan tərk etmirdi ananı. İndi o Tərtər rayonunda qulluq edirdi. Üç aydan sonra yeri dəyişmiş, Tərtər rayonundakı “N” saylı hərbi hissədə yerləşdirilmişdir. Sentyabr, noyabr aylarında da getmişdilər Mikayılı görməyə. O isə hər dəfə razılıq edir, hər görüşdə də anasına şeir dəftərçəsini verir, şeirlrinin ilk oxucusu kimi telfonda onun rəylərini dinləməyi arzulayır, qələminin sorağını eşitməyə çalışırdı. Mikayılın şeirləri isə, həqiqətən, mükəmməl idi. Bu tək ananın övladına olan sevgisi, dəyəri deyildi, bu sətirlərdə həqiqi 
mənada bir gənc şairin duyğulu könlü çağlayırdı…Elə çağlayırdı ki…ləpələri can atdığı sahilin xoşbəxliyini intizarla, həsrətlə gözləyirdi…
Rumiyyə ana, bir az fərəh, bir az sevinc, bir az nigarançılıq dolu baxışlarla oxuyurdu sətirləri…

Dəniz sahili
Yenə dəniz sahili, zülmət qaranlıq,
Sənsizəm, gözlərim görür toranlıq,
Zamanım, saatım, durub bir anlıq,
Əzab çəkir bu qəlb, yenə daxili,
Səni xatırladır dəniz sahili…

Qaranlıq gecədə ay da görünmür,
Gəzdiyin sahilə təzə iz gəlmir,
Dəniz də sakitdir, susubdur, dinmir…
Dinmir bu həsrətə, susub zahiri-
Səni xatırladır dəniz sahili.

Bəlkə də bir həsrət bitəcək bu gün,
Bir nəfəs dadıma yetəcək bu gün,
Ya da ki, bir həyat bitəcək bu gün,
Çünki intihardır şairin meyli,
Bu “SON”a – şahiddir dəniz sahili!

( Mikayıl Vahabzadə-15 sentyabr-2015-ci il, Gəncə,”n”saylı Hərbi hissə, 12- ci bölük, saat: 1220)

Ana oxuduqca ürəyi şiddətlə döyünür, qulaqlarında Mikayılın səsini duyurdu … Şeirlər isə müxtəlif mövzülarda sıralanırdı…

Ana ürəyi
Yenə də əsgərdir, bir oğul bu gün,
Silahdan tutubdur onun biləyi.
Bir ana həsrətlə qalıbdı bu gün,
Oğulçın çırpınır ana ürəyi.

Bilmir oğul necə, ya da hardadır?
Görən ürəyincə əsgər yeməyi?
Bəlkə onun oğlu indi dardadr,
Vurnuxur, döyünür ana ürəyi.

Bəzən də oğulçun ağlayır ana,
Birdən yaşla dolur gözün bəbəyi.
Oğlunun gəldiyi deyilsə ona,
Sanki dağa dönər ana ürəyi.

Artıq üç aydır ki, əsgərdir oğul,
Üç aydır yemir o ana yeməyi.
Gün keçir hərbiyə öyrəşir oğul,
Artıq rahat olsun ana ürəyi…

Ananın gözlərindən iki danla yaş düşür vərəqlərə…Sakitcə köks ötürür…
-Niyə ağlayım ki, Allaha şükür sağ-salamat gələcək, az qalıb…Ağıllı oğlum, Mikayılım…

Əsgər oldum Azərbaycana

Mən də əsgər oldum Azərbaycana,
Haqqını, südünü halal et, ana!
Neçə vaxtdır keşikçiyəm torpağa,
Yolumu gözləyin, gələcəm, ana!

Bu eldə Nəbiyəm, qoç Koroğluyam,
Həm anamın, həm Vətənin oğluyam.
Yalan sözüm yox, həmişə doğruyam,
Yolumu gözləyin, gələcəm, ana!

Əsgərəm, ay ana, ürəyini dağlama,
Bayram günü, bayram payı saxlama…
Şəhid olsam, qəbrim üstə ağlama,
Yolumu gözləyin, gələcəm, ana,
Gəlib göz yaşını siləcəm, ana!

On səkkiz ay nədir, gəlib keçəcək,
Gözləri yollarda qalan sevgilim.
Axır gəlib bu həsrət də bitəcək,
Yolumu gözləyin, gələcəm, ana!

Allah özün qoru, balamı! Amin, Rəbbilaləmin, özün qoru! – deyə, Rumiyyə ana yenə ürəyində min nigrançılıqla şeirləri kitab rəfinə qoyub:
-Ürəyi şeirli, hikmətli balam!- dedi…

….Neçə gün idi ki, hərbi hissədə təlimlər artırılmışdı. Mikayıl bu təlimlərdə fəallığı, bacarığı ilə seçilirdi. Bunun nəticəsi idi ki, dəfələrlə təşəkkürnamə də almışdı rəhbərlik tərəfindən. Günün çox hissəsini təlimlərlə məşğul olan Mikayıl yenicə otağa gəlmişdi ki, qapı döyüldü.
-Əsgər Vahabzadə, sizə məktub var.
-Məktub, nə yaxı, çox sağ olun…
Əlinə aldığı məktub tanış deyildi. Ona qəribə də gəlsə, məktubu tez açıb oxumağa başladı. Məktubu Bakı şəhərindən bir texniki lisey məktəblisi yazmışdı:
“Azərbaycan əsgərinə…
Salam əsgər! Mən də vətənini sevənlərdən biri kimi öz igid əsgərlərimizə ürək sözlərimi söyləməyə imkan tapdığım üçün çox sevinirəm. Düzdü, mən müharibələr zamanı olmamışam. Və qız olduğuma görə hərbi xidmətə gedib, əsgər də ola bilməyəcəyəm. Amma, həmişə yadımda saxlayacağam ki, bu dövrdəki şərait necə və nəçə çətinliklərlə yaranıb. Heç vaxt unuda bilmərəm ki, bəzilərinin ölümü bizim rahat yaşayış səbəbimizdir. Şəhidlər, Milli Qəhrəmanlar bizi unutmadığı kimi, biz də onları unutmamalıyıq. Vətənimizi unutmayanlardan biri isə siz əsgərlərsiniz. Siz bizim ən dəyərli insanlarımızsınız. Bir gün mənim də qardaşım sizin yolunuzu davam etməyə çalışacaq. Biz isə sizinlə fəxr edirik. Həmçinin mənim əmim də Şəhidlərlə birlikdə Vətən üçün canından keçib. Torpağa tapşırılıb. Hər bir Şəhidin ailəsi üzüldüyü kimi, biz də üzüldük. Lakin mən onu heç görməmişəm. Mənim arzularımdan biri də əsgərlərimizin həmişə Vətənimizin yolunda çalışmasıdır. İnşallah, gün gələcək düşmənlər Sizin qarşınızda göz yaşları tökəcəklər…”
Mikayıl məktubu oxuyub dərin fikrə getdi.
-Əsgərlikdə belə məktublar da olurdumu?Bu təsadüfdirmi? Həyatda heç nə təsadüf deyil…Yəqin ki, ola bilcək zərurət öncədən görünməkdədir…

Qış fəsli artıq bitmək üzrə idi. Mikayılın bir illik xidmət müddətinin çoxu kecmiş, necə deyərlər azı qalmışdı. Novruz bayramı da yaxınlaşırdı. Axşam atasının zəngi onu çox sevindirmişdi. Sabah yanına gələcəkdilər. Təlimlər isə ara vermədən davam edirdi. Çox yorulduğu üçün, daha şeir yazmağa da vaxtı olmurdu.
Mart ayının 19-u idi. Mikayıl valideynlərini və qardaşını sevinclə qarşıladı. Çox sevincli bir gün idi. Onların gəlişi ilə bayram əhvalı bir sevgi işığı idi ürəkdə. Sevgi ilə qol –boyun olan ailə, ən gözəl arzuların sehrində idi. 
-Mikayıl, sən məzuniyyətə gəlmədin ki… Bəzi əsgərlər gəliblər, sən niyə gəlmədin?
-Mən may ayında gəlmək fikrindəyəm, ata, leytenant dostum var, həm də onun nişanı olacaq. Ona görə istədim ki, may ayında gəlim…
-İnşAllah oğlum, ata fəxrlə oğluna baxdı. İnşAllah, təki hər şey yaxşı olsun.
-Mikayıl, sənin calaq etdiyin alçalar da çiçəkləyib. Bir görsəydin, dedim ki, sevinəsən, cox əziyyətin çəkibsən.
-Hə, çox yaxşı xəbərdi bu, mama. Onun növün(cır) meşədən seçmişəm, Ona quluq edin, yaxşı ağac olacaq. 
Mikayıl telfon zənglərinə cavab verməklə, demək olar ki, fasiləsiz danışmaq məcburiyyətində idi. Dostlar hər yerdən hal-əhval soruşur, bayramını təbrik edir, tezliklə görüşməyi diləyirdilər.
Görüş vaxtının bitməsinə az qalırdı. Mikayıl əzizləri ilə görüşüb, vidalaşdı, bayram sövqatlarını alıb, tezliklə evimizdə görüşəcəyik,- deyərək hərbi hissənin həyətinə keçdi.

Ötən hər gün ömürdən, gündən köçürdü… 
-Bircə bu bir rneçə ay da gəlib keçsəydi, -deyə Rumiyyə ana, yenə nigaran idi. Mikayılı yaxın zamanda görməsinə baxmayaraq yenə nigaran fikirlər bitmir ki, bitmirdi….
-Yaxşı ki, onun da bayramını öncədən gedib təbrik etdik,-deyə, nə iş görürdüsə qəlbində olan narahatlığı sanki sakitləşdirməyə çalışırdı.
Təmas xəttində isə hər gün atəşkəsin pozulmasından xəbər verirdi diktor. Hər eşidəndə ana qəlbi nigarançılıq alovunda əriyir, yenə də bəd fikirlərdən qaçmaq, uzaqlaşmaq hissilə:
-Hər şey yaxşı olar, İnşAllah – deyirdi…

Aprel ayının ilk günü isə soyuq bir qış havası sanki evi bürümüşdü. Bu nə soyuqdur, baharın gəlişi heç bu soyuqları azaltmadı ki…Mən niyə belə çox hiis edirəm ki bu soyuğu, yəqin hava dəyişəcək yenə… Nə isə çox soyuqdu bu gün…
O həyətdə işlərini bitirib, evə qalxdı. Nigaran günlərinin yaxın zamanda bitəcəyi ümidi ilə düşünərkən qəfil xəbər gözlərini qaraltdı…
Gecə eşitdiyi xəbər bütün dünyasını buz etdi…Dondu qaldı…
Tərtər istiqamətində atəşkəsin pozulması nəticəsində ordumuz hərbi əməliyyata başlamışdı. Aprelin 2-də düşmənin qəfil hücumunun qarşısı alınmış, düşmənin xeyli canlı qüvvəsini və döyüş texnikasını məhv edlmişdir. Müəyyən qədər ərazilərin azad edilməsinə, düşmən qüvvələrin susdurulmasına baxmayaraq, itgimiz də az deyil…
Nə?… Necə… necə? Nə olub? Necə dedi…? İlahi, bu nə xəbərdi? Ahh, balam… Mikayılım…Can balam…anan qurban sənə, balam…

… Mikayılın məzarı yuxarı bağın meşəsində, dağın ən yüksək zirvəsindən baxır sevdiyi Vətən torpaqlarına. Aprel ayının 2-də qəhrəmancasına Şəhid olan Vətən sevdalı oğul, Aprel ayının 9-da Vətən torpağına qovuşmuşdur. Qəhrəman oğul ölümündən sonra dövlət rəhbərliyi tərəfindən “Hərbi xidmətdə fərqlənməyə görə III dərəcəli medal” ilə təltif edilmişdir.
Yuxarı bağın meşəsində çiçəklərin ətrinə, xalqın sevgisinə bürünmüş Mikayılın məzarı– and yeridir. Vətənə sədaqət, yurda sədaqət! 
Onu tanıyan hər kəs isə daima –“Mikayıl ölməyib, o Vətən tarixində əbədiyyətdədir”- deyirlər…

Ey Vətən
Üç rəngli bayrağın dalğalanacaq,
Millətin ayağa birdən qalxacaq.
İgid oğulların Şəhid olacaq,
Qorunur torpağın sənin, ey Vətən!
Sənin, ey Vətən, sənin ey Vətən!

Ağdərə, Füzuli tapdaq altında,
Vermərik biz torpağı bir yada.
Ölmək lazım gəlsə öləcəyik biz,
Qorunur torpağın sənin, ey Vətən!
Canım, ey Vətən! Canım, ey Vətən!
(Mikayıl Vahabzadə)

Allah Vətən Şəhidlərin Rəhmət eləsin. Amin.
(son)

Müəllif: BƏDİRƏ NİFTALİYEVA ( Bədirə RZA Həsənqızı )

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

QABİL DƏRDLİ


QARABAĞ HAQQINDA BAYATILAR

Mən elimə bağlıyam,
Aranlıyam, dağlıyam.
Təbrizli, Zəngəzurlu,
Dərbənd, Qarabağlıyam

Güllər boynun əyəndə,
Əlim yara dəyəndə.
Ürəyim fəğan edir,
Qarabağdan deyəndə

Gözəl bağça, gözəl bağ,
Yaddan çıxmaz Qarabağ.
Nə yazıq ki, ediblər,
İndi onu oyuncaq.

Qarabağda xal qalıb,
Başdan düşüb, şal qalıb.
Neçə oylağ, neçə bağ,
Neçə zirvə, yal qalıb.

Qara oldu Qarabağ,
Para oldu Qarabağ.
Hamımıza eyni dərd,
Yara oldu Qarabağ

Hanı o bağça o bağ?
Nə bağ qalıb, nə də dağ.
Kaş ki ölməyək belə,
Deyə-deyə Qarabağ

Qəmə dözmək çətinmiş
Demə dözmək çətinmiş
Dözərdim, bu yalançı
Çəmə dözmək çətinmiş

Batmışıq qəmə , yasa,
Oyun qurub hansısa.
Həm torpaq əldən gedib,
Həm də dilimiz qısa

Vaxtı keçir, qalmayır,
Deyir, vədə dolmayır.
Halva, halva deməklə, 
Ağız şirin olmayır

Müəllif: QABİL NABİYEV DERDLİ

AYGÜN SADİQ – QARABAĞ…

QARABAĞIM VAR İDİ…

Mənim bir yurdum vardı- dörd fəsildə rəngbərəng, 
Zaman həmən zamandı, çağlar o çağlar idi, 
Davaya yollananda əlimdə bircə tüfəng,
Bir də evdə xəbərsiz üç uşağım var idi…

O zaman ölməmişdik, onda bu yurdda vardıq,
Dosta dəyər göstərib, düşməni qovlayardıq,
Uşaqkən nə maraqlı oyunlar oynayardıq,
Şərtləri qəsdən pozub ağlamağım var idi…

Gör necə həsrətdəyəm, sanki çatışmır havam,
Gözüyaşlı gözləyir soyuq ocaq, boş yuvam,
Mənim orda gör neçə dost-tanışım, əqrəbam,
Böyük, barlı-bəhərli, gözəl bağım var idi…

Biz ölüncə savaşdıq, hər şeyi aldıq gözə,
Düşündük qorumasaq, Vətən haramdır bizə,
İndi məzarım belə sanki dönüb məhbəsə,
Bir vaxtlar qoruduğum bir torpağım var idi.

Adına həsrət ölən neçə gözdən yaş gələr,
Oğul, ruhum inciyir, haçan bu savaş gələr?…
Hərəyə öz yuvası doğma gələr, xoş gələr,
Mənim də bu dünyada Qarabağım var idi…

Müəllif: Aygün Sadiq

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

RAHİM ÜÇOĞLANLI

BİR GÜN GÜLƏR ELLƏRİMİZ

Qəm eyləmə dəli könlüm,
Bir gün gülər ellərimiz..
Zaman gələr “urra” deyər,
Bu lal olan dillərimiz..

Tanrı özü qurub qoşar,
Hər bir ürək sevgi yaşar..
Sular basıb bəndi aşar,
Coşub daşar sellərimiz..

Sevinc qəmi bəndə salar,
Qaz vurarıq, qazan dolar..
Hər kəs üçün iş güc olar,
Bekar qalmaz, əllərimiz..

Üzlər Aydan nur götürər,
Dağlar düzə qar gətirər..
Bağ baxcamız bar bitirər,
Çiçək açar, çöllərimiz..

Rahimin xoş arzusudur,
Neyləyim ki olan budur..
Niyyət toxum, arzu sudur,
Qoy solmasın güllərimiz..

Ağdam-01.06.2019

Müəllif: RAHİM UCOGLANLİ

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru

MAYIL DOSTU – ELƏ BAXMAYIN

KÖÇKÜNƏ ELƏ BAXMAYIN

Gözləri yoldadır,qulağı səsdə,
İllərdir üzülür o dar qəfəsdə,
Fikirdən, həsrətdən düşübdü xəstə,
Didərgin adına qara yaxmayın,
Siz Allah, köçkünə elə baxmayın.

Köçkündü, qəribdi doğma Vətəndə,
Yeri də bilinmir, ölüb – itəndə,
Salamsız, kalamsız sizdən ötəndə,
Fikirlidir, özgə sayaq saymayın,
Siz Allah, köçkünə elə baxmayın.

Qayğının bolluğu,dərdin çoxluğu,
Qəddini əyibdi yurdun yoxluğu,
Orda qalıb əzmi, gözü toxluğu,
Köçkünü acgözlü, sırtıq sanmayın,
Siz Allah, köçkünə elə baxmayın.

Kül olub sərvəti, göyə sovrulub,
İyirmi beş ildir yanıb, qovrulub,
O, sürünüb, ilan kimi qıvrılıb,
Dərdli adamları vurub yıxmayın,
Siz Allah, köçkünə elə baxmayın.

Onlar da yuvalı,yurdlu idilər,
Adına yüz cürə sözlər dedilər,
Yetimin tikəsin, payın yedilər,
Burnunuzdan gələr, rahat tıxmayın,
Siz Allah, köçkünə elə baxmayın.

Tikdiyi, qurduğu viran edildi,
Çadırda, vaqonda bağrı didildi,
Hərdən də söyüldü,üstə gedildi,
Zavallı kəslərin üstə qalxmayın,
Siz Allah, köçkünə elə baxmayın.

Dağları itirib təpə tapırıq,
Mayasız xamırdan kündə yapırıq,
Həqiqəti minir, yalan çapırıq.
Yetər, köçkün adın başa qaxmayın,
Siz Allah, köçkünə elə baxmayın.

Müəllif: MAYİL DOSTU

USTAC.AZ

WWW.YAZARLAR.AZ  VƏ  WWW.USTAC.AZ

Əlaqə:  Tel: (+994) 70-390-39-93     E-mail: zauryazar@mail.ru